ଘରଚଟିଆ

ବହିଗଲା ପାଣି ବିତିଗଲା ଦିନ

କେବେ କି ଆସିଛି ଫେରି

ଆପଣାର ଅତି ବହୁ ପରିଚିତ

ଲାଗଇ ଅଚିହ୍ନା ପରି ।

ବାନ୍ଧୁଥିଲା ବସା ଆଣି କାଠିକୁଟା

ବିଚାରି ଘରଚଟିଆ

କୁଆଡେ ସେ ଗଲା ହଜିଗଲା ରୂପ

ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗେ ଦୁନିଆଁ ।

ଘରଟା ଭିତରେ ଉଡି ବୁଲୁଥିଲା

ଟିକି ଟିକି ଡେଣା ମେଲି

କିଚିରି ମିଚିରି ଫଡଫାଡ ଶବ୍ଦ

ଲାଗୁଥିଲା ଭଲ ଭାରି ।

ଏକୁଟିଆ ଥିଲେ ହେଉଥିଲା ସାଥି

ମନ ହେଉଥିଲା ଖୁସି

ଛାଡି ଯାଉଥିଲା ସବୁ ଡରଭୟ

ଟିକି ଟିକି ଚିଆଁ ଦେଖି ।

ବରଷା ଝଡିରେ ହୁଏ କନ କନ

ଚାହିଁ ରହେ ମିଟି ମିଟି

ପାଇଲେ ସୁଯୋଗ ନିମିଷେ ଭିତରେ

ଆଧାର ଆଣେ ସାଉଣ୍ଟି ।

ତା ଟିକି ହୃଦୟ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା

ଆଚରଣ ମତିଗତି

ଭରି ଦେଉଥିଲା ଅପାର ଆନନ୍ଦ

ଦେଖି ନିକଟରୁ ଅତି ।

ନୀରିହ ନିଷ୍ପାପ କ୍ଷୁଦ୍ର ଏକ ପକ୍ଷୀ

କହି ପାରିଲାନି କଥା

ଚାପିଦେଲା ତାର ଟିକି ହୃଦୟରେ

ସବୁ ଦୁଃଖ ମନ ବ୍ୟଥା ।

ଆମେ ସ୍ୱାର୍ଥପର ମଜ୍ଜି ରହିଛନ୍ତି 

ସୁଖେ ଗଢି କୋଠାବାଡି

ପବନକୁ ରୁନ୍ଧି ରହିଲେ ସ୍ୱାଚ୍ଛନ୍ଦେ

ତାରଜାଲି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଛନ୍ଦି ।

ବିଦ୍ୟୁତ ଶକ୍ତିରେ ଜଳିଲା ଆଲୋକ

ଚଳିଲା ପଙ୍ଖା ମଟର

ଟିଭି ପରଦାରେ ଦେଖିଲେ ଶୁଣିଲେ

ବସି ଚିତ୍ର ଚମତ୍କାର ।

ପାଇଲା ଆଘାତ କ୍ଷୁଦ୍ର ପ୍ରାଣ ପକ୍ଷୀ

ହୋଇଗଲା ଅବଲୁପ୍ତ

ବେଳ ଥାଉଁ ଆମେ ନହେଲେ ସତର୍କ

ଭୋଗିବା ଅନେକ ଦୁଃଖ ।