Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.
Best summer trip for children is with a good book! Click & use coupon code SUMM100 for Rs.100 off on StoryMirror children books.

Sriman Bapu

Drama Fantasy Inspirational


3.8  

Sriman Bapu

Drama Fantasy Inspirational


ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ

ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ

8 mins 323 8 mins 323


 ସିଦ୍ଧାର୍ଥ‌ଙ୍କର ୧୯୭୭ ମସିହାରେ ପୁରୀ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ସମୁଦ୍ର କୂଳିଆ ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ଜନ୍ମ । ଚାରିଭାଇ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଭଉଣୀ ମଧ୍ୟରୁ ସବା ସାନ ସେ । ବାପା ଥିଲେ ଅଳ୍ପ ଶିକ୍ଷିତ ସାଧାସିଧା ପରିଶ୍ରମୀ ଚାଷୀ ଆଉ ମାଆ ଶ୍ରୀ ଅକ୍ଷର ବର୍ଜିତା ଆଉ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳା । ଭାଇମାନେ ଚାଷ ଆଉ ଛୋଟ ମୋଟ ବେପାରରେ ନିଜକୁ ସୀମିତ ରଖିଲେ । ଭଉଣୀ ମାଙ୍କ ପଦାନୁସରଣ କଲା । କେବଳ ସେ କିଛି ନୂଆ କରିବାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଆଜି ଯାଜପୁର ଜିଲ୍ଲାର ,ତାରାପୁର ସ୍ଥିତ ନେତାଜୀ ଉଚ୍ଚ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଓଡ଼ିଆ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟରତ । ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ନାଟକ କରିବେ ହେଲେ ତାହା ଏବେ ପୁରୁଣା ପିଲାଳିଆ ସ୍ୱପ୍ନ ମାତ୍ରକ ।


ଗାନ୍ଧିଜୀଙ୍କ ୧୫୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ତ୍ତି ଉପଲକ୍ଷେ ପନ୍ଦର ଦିନିଆ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ପକ୍ଷ ପାଳନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆଉ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ପରିଚାଳନା ଦାୟିତ୍ଵ ପୂର୍ବ ଭଳି ପ୍ରଧାନ ଶିକ୍ଷକ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି । ଏଇଟା କେଉଁ ଗୁରୁ ଦାୟିତ୍ବ ନୁହେଁ କି ଚିନ୍ତାର କାରଣ ନୁହେଁ । ହେଲେ ଶିକ୍ଷକ/ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଠୁଁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅଧିକାଂଶ ପିଲାଙ୍କ ମନରେ ଟିକିଏ ହେଲେ ବି ଏସବୁ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ । ସ୍ୱଚ୍ଛତାକୁ ନେଇ ଶିକ୍ଷକ/ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ପିଲାଯାଏ ଆଉ ସ୍କୁଲ ବାହାରେ ସମାଜର ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କର ମାନସିକତା କଥା ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଟିକିଏ ବ୍ୟଥିତ ହୋଇପଡ଼ିଛନ୍ତି । ଏଇମିତି ସବୁ ଗାନ୍ଧୀ ଜୟନ୍ତୀ, ନେତାଜୀ ଜୟନ୍ତୀ, ସ୍ୱାଧିନତା ଦିବସ ଆଉ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଦିବସ ମାନଙ୍କରେ ସେ ଟିକିଏ ଅଧିକ ଚିନ୍ତିତ ଦେଖା ଯାଆନ୍ତି ପରେ ଧିରେ ଧିରେ ସାଧାରଣ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଆସନ୍ତି ।


ପ୍ରତି ଶ୍ରେଣୀରେ ,ବାହାରେ , ପ୍ରାର୍ଥନା ସଭାରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ସମୟରେ ,ସ୍କୁଲର ସବୁ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପୂର୍ବରୁ ଆଉ ପରେ ପିଲାଙ୍କୁ ସ୍ୱଚ୍ଛତାର ଗୁରୁତ୍ୱ ସେ ବୁଝାନ୍ତି । ପିଲାଙ୍କୁ ନେଇ ପୂରା ବିଦ୍ୟାଳୟ ପରିସର ସଫା କରାନ୍ତି ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ପିଲାଙ୍କ ସହ ଲାଗି ପଡ଼ନ୍ତି । ସେ ଲକ୍ଷ୍ଯ କରିଛନ୍ତି , ସ୍କୁଲରେ ତଳ ଶ୍ରେଣୀର ପିଲା ମାନେ ନିଜକୁ ସିନା ପରିଷ୍କାର ପରିଚ୍ଛନ୍ନ ରଖନ୍ତି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ କାମରେ ଲଗେଇ ଦେଲେ ବଡ଼ ଆନ୍ତରିକତାର ସହ କରନ୍ତି । ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଯେତେ ବଢନ୍ତି ସେତେ ଧିରେ ଧିରେ ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଆନ୍ତରିକତା ହ୍ରାସ ପାଏ । ସଫା ସଫି କରିବା ଯେମିତି କେବଳ ତଥାକଥିତ ନିମ୍ନଶ୍ରେଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ବୋଲି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଧାରଣା ଦାନା ବାନ୍ଧେ । ହେଲେ ସଫା କରିବ କିଏ ? ଏତେ ବଡ଼ ସ୍କୁଲ , ପାଞ୍ଚଶହରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ପିଲା । ସଫା କରିବା ପାଇଁ କର୍ମଚାରୀ ନାହାନ୍ତି । ସ୍କୁଲରେ ଦୁଇଟି ପିଅନ ସେହିମାନେ ହିଁ ଝାଡୁଦାର । ସେମାନଙ୍କୁ ଆଉ କେତେ ଖଟେଇବ ? 


କାହିଁକି ଆମ ସ୍କୁଲ କଲେଜ ଆଉ ଅଫିସରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସଫେଇ କର୍ମଚାରୀ ଆମେ ଖୋଜନ୍ତି ? ଏସବୁ କାମ ଗୋଟିଏ ତଥାକଥିତ ଜାତିର ଲୋକେ ପୁରୁଷ ପୁରୁଷ ଧରି କାହିଁକି କରିବେ ? ତାଙ୍କର କ'ଣ ଆଉ କିଛି ଅଲଗା ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାର ଅଧିକାର ନାହିଁ ? ଏଇମିତି ନାନାଦି ପ୍ରଶ୍ନ ତାଙ୍କୁ ବିବ୍ରତ କରେ ।


ଏଇ କିଛି ବର୍ଷ ତଳେ ଭାରତ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନ ଉପଲକ୍ଷେ ତାଙ୍କ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଚାରିଟି ନୂଆ ଟଏଲେଟ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ତିନି ବର୍ଷ ହେଲାଣି ଚାବି ପଡ଼ି ଅଛି । ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଆଉ ଛାତ୍ର ଛାତ୍ରୀ ସେଇ ପୁରୁଣା ଭଙ୍ଗା ମଇଳା ଟଏଲେଟ୍ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି କେବେ କିଏ ଅଫିସର୍ ଆସିଗଲେ ସେହି ନୂଆ ଟଏଲେଟ ଖୋଲିଦିଆ ଯାଏ । ସ୍ୱଚ୍ଛତା ପକ୍ଷ ପାଳନ ସମୟରେ ଶିକ୍ଷକ/ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ସେଇଠି ପାଣି ଢ଼ାଳି ସଫା କରିବାର ଜୀବନ୍ତ ଅଭିନୟ କରନ୍ତି ଆଉ ତା'ର ଫଟୋ ଉଠେଇ ପଠେଇ ଦିଆଯାଏ । ପୁରୁଣା ଟଏଲେଟ୍ ସେମିତି ପଡ଼ିଥାଏ । 


ସେ ନିଜେ ବାହାଦୂରୀ ମାରି ଦୁଇ ତିନିଥର ଯାଇ ସେ ଟଏଲେଟରେ ପାଣି ଢ଼ାଳି ସଫା କରିଥିଲେ । ଦୂରରୁ ସମସ୍ତେ ଠିଆ ହୋଇ ଟିକିଏ ଅନେଇ ଦେଇ ପଳେଇ ଯାଇଥିଲେ କେହି ପାଖକୁ ଆସିଲେନି ତାଙ୍କର ଏ ତୁଚ୍ଛ କି ମହାନ୍ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ ‌। କେବଳ ତାଙ୍କର କେତେଜଣ ପ୍ରିୟ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଧାଇଁ ଆସିଥିଲେ ତାଙ୍କ ଓଡ଼ିଆସାରଙ୍କ ଏପରି ଶୋଚନୀୟ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି । ପିଲାଙ୍କୁ ଟଏଲେଟ୍ ସଫା କରାଇବା ଖବରଟି ଯଦି କିଏ ତେଲ ମସଲା ଦେଇ ବାହାରେ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲା ତେବେ ସେ ସାତ ପାଞ୍ଜିରୁ ଯିବେ ତେଣୁ ପିଲାଙ୍କୁ ବାରଣ କରିଥିଲେ । 


ତାଙ୍କର ଏଭଳି ଗୋଷ୍ଠୀ ଛଡ଼ା କାମ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ନାପସନ୍ଦ କରନ୍ତି , ପଛରେ କଳିଯୁଗର ଗାନ୍ଧୀ ଆଉ ପାଗଳ କହି ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି । ପିଲାମାନେ କେଉଁଠି ଶୁଣି ତାଙ୍କ ପଛରେ ସେଇ ନାମରେ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି । ଏକଥା ତାଙ୍କୁ ଯେତିକି ବିବ୍ରତ ନକରେ ଲୋକଙ୍କ ଏ ଯେଉଁ ମାନସିକତା କି ଆମେ କେବଳ ଆମ ନିଜ ଦେହ ଆଉ ଘରକୁ ସଫା କରିବୁ ବାକି ସବୁ ଆମ ପରିସରରେ ବାହାରେ । ଏସବୁ ସରକାରଙ୍କ କାମ ।

  

 ଦିନେ ହେଡମାଷ୍ଟର ତାଙ୍କୁ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ଡାକି କହିଲେ, ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ସାର୍ ! ଦେଖନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମହତ୍ ହେଲେ ବି କେତେ ଦିନ କରିବେ ? ଟିକିଏ ବାସ୍ତବବାଦୀ ହୁଅନ୍ତୁ । ଆପଣଙ୍କୁ ଏ ସବୁ କାମ ଶୋଭା ପାଉଛି ? ସେବେଠୁ ଦୁଇବର୍ଷ ହେବ କେବଳ ସେ ନିଜେ ପରିସ୍ରା ଗଲେ ଭଲଭାବେ ପାଣି ପକେଇ ଆସନ୍ତି ।


ସ୍ୱଚ୍ଛତା ପକ୍ଷ ସମୟରେ କେବଳ ସ୍କୁଲରେ ଫିନାଇଲ୍ ,ସାବୁନ୍ ଆଉ ହ୍ୟାଣ୍ଡ ୱାଶ୍ କିଣାଯାଏ ।ବାକି ସମୟରେ ଏହା ଅତିରିକ୍ତ ଆଉ ନିଷ୍ପ୍ରୟୋଜନ ଖର୍ଚ୍ଚ । କୁଆଡୁ ଆସିବ ଏତେ ପଇସା ? ତେଣୁ ଏହି ସମୟରେ ଟିକିଏ ଟିକିଏ ପିଲାଙ୍କ ହାତରେ ହ୍ୟାଣ୍ଡ ୱାଶ୍ ଚିପିଦେଇ ଫଟୋ ନିଆ ଯାଏ । ଝାଡୁ ଧରି ସାର୍ ଆଉ ଦିଦିମାନେ କେବେ ମିଶିକି କେବେ ଅଲଗା ଆଉ କେବେ ପିଲାଙ୍କ ସହ ସେଲ୍ଫି ଉଠାଇ Facebook ଆଉ WhatsAppରେ ସେୟାର କରନ୍ତି ବାସ୍ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ପର୍ବ ଏଇମିତି ସୁରୁଖୁରୁରେ ସରିଯାଏ । ଶିକ୍ଷକ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏ ଗୋଟିଏ ବେକାର ତାମସା । ଆରେ , ସଫା କରିବା ପାଇଁ ଲୋକ ରଖିବ ନାହିଁ ସଫା କିଏ କରିବ ? ଖାଲି କ'ଣ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଦିବସରେ ଝାଡୁ ଧରିଦେଲେ ସବୁ ଏକା ବେଳେକେ ସଫା ହୋଇଯିବ ? ଆମେ ଏଠି ପାଠ ପଢ଼େଇ ଆସିଛୁ ନା ସଫା କରିବାକୁ ଆସିଛୁ ବା ? 



ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କ ମନେପଡ଼େ ପିଲାବେଳର କଥା , ତାଙ୍କ ଗାଁ ଆଉ ସ୍କୁଲ କଥା । ଗାଁରେ ପିଲାବେଳେ କେବେ ସ୍ୱଚ୍ଛତାକୁ ନେଇ ସେ ବିଶେଷ ଚିନ୍ତା କରିନଥିଲେ । ମାଆ ବାପାଙ୍କ ଆକଟ ଶୁଣି ଆଉ ବଡ଼ ଭାଇ ଭଉଣୀ ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ମାଟି କି ପାଉଁଶରେ ଭଲ କରି ହାତ ଧୋଇ ଖାଇବା । ନଖ କାଟିବା ,ବାହାରୁ ଆସିଲେ ଗୋଡ଼ ହାତ ଧୋଇ ଘରେ ପଶିବା । ଏତିକି ଭିତରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଜ୍ଞାନ ସୀମିତ ଥିଲା । ମା ତାଙ୍କର ଲାଗିଥିବେ ଭୋର ଚାରିରୁ ରାତି ଦଶ ଯାଏ , ରୋଷେଇ କରିବା ସହ ସଫା ସଫି ,ଲିପା ପୋଛା , ଧୁଆ ପଖଳାରେ । ଅଗାଧୁଆ ହାଣ୍ଡିଶାଳରେ ପ୍ରବେଶ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନିଷେଧ ! 


ଗାଁ ପରିଷ୍କାର ‌ରହିବାର ତିନିଟି ମୁଖ୍ୟ କାରଣ ଥିଲା । ପ୍ରଥମଟି ହେଲା ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜର ଘର ଆଉ ଦାଣ୍ଡକୁ ସଫା ରଖୁଥିଲେ ସେତେବେଳେ ବେଶି ତୋର ମୋର ନିତି ନଥିଲା । ଦ୍ୱିତୀୟ ଟି ହେଲା ଗାଁରେ ସିମେଣ୍ଟ ତିଆରି ଡ୍ରେନ୍ ସେତେବେଳେ ନଥିଲା । ବର୍ଷା ଦିନେ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ଆଉ ନାଳରେ ପାଣି ବହି ଯାଉଥିଲା । ଏବେ ଗାଁ ଗାଁ ରେ ସରକାର ସୁଚିନ୍ତିତ ଯୋଜନା ବିନା , ଗାଁର ଭୌଗୋଳିକ ସଂରଚନାକୁ ନବୁଝି ସହର ଅନୁକରଣରେ ସିମେଣ୍ଟ ଡ୍ରେନ୍‌ ଆଉ ପକ୍କା ରାସ୍ତା ସବୁ ନିର୍ମାଣ କରିଦେଲେ । ଡ୍ରେନରେ ସେମିତି ବର୍ଷ ସାରା ଅଳିଆ ଆବର୍ଜନା ଆଉ ପଚାଶଢା ପାଣି ଭରି ରହୁଛି ତାକୁ ସଫା କରିବେ କିଏ ? ଅଙ୍ଗନବାଡ଼ିକୁ କାଳେ ଏ ଦାୟିତ୍ଵ ଦିଆଯାଇଛି ।


ଗାଁର ଡ୍ରେନ୍ ସବୁ ଯାମ୍ ହେବାର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ କୁଢ଼ା କୁଢ଼ା ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ । ତୃତୀୟ ଆଉ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ହେଲା ଏହି ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ । ଗାଁ ଠୁଁ ସହର‌ ,ନଈ ନାଳ ସମୁଦ୍ର , ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ସବୁଠି ଏବେ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକର ତାଣ୍ଡବ । ତାଙ୍କ ପିଲାବେଳେ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକର ବହୁଳ ବ୍ୟବହାର ନଥିଲା । କେବଳ ସହରରୁ କିଏ କେମିତି କେବେ ଶାଢ଼ୀ ଆଉ ପୋଷାକ ଆଣୁଥିଲେ ତା'ସହ ଚକଚକିଆ ଜରିର ଥଳି ଖଣ୍ଡେ ଆଣୁଥିଲେ । ସେ ଜରି ଖଣ୍ଡକୁ ଲୋକେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଖୁବ୍ ଯତ୍ନର ସହ ସମ୍ଭାଳି ରଖୁଥିଲେ । ଏବେ ବି ତାଙ୍କ ପୁରୁଣା କାଠ ଆଲମିରାରେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶାଢ଼ୀ ବାପାଙ୍କ ଧୋତି ,କାମିଜ ଆଉ ତାଙ୍କ ପିଲା ବେଳର କିଛି ପୋଷାକ ମାଆ ସେମିତି ସେହି ପୁରୁଣା ଜରିରେ ସମ୍ଭାଳି ରଖିଛି । ଏବେର ବ୍ୟବହାର କର ଆଉ ଫିଙ୍ଗି ଦିଅ "use and throw" ସଂସ୍କୃତି ନଥିଲା । ତାଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କ କଲମ ବହି ଖାତା ପୋଷାକ ସବୁ ସେ ବ୍ୟବହାର କରିଛନ୍ତି ।


ଏବେ ତାଙ୍କ ଘରେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଆଲମିଲାରେ ଶାଢ଼ୀ ଭର୍ତ୍ତି ହୋଇ ରହିଛି କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଆଉ ଅଭିଯୋଗ ଭଲ ଶାଢ଼ୀ ଖଣ୍ଡେ ନାହିଁ ପିନ୍ଧିବାକୁ । ବାର ବର୍ଷର ପୁଅ ଗୋଟିଏ ତା'ର ବି ସେମିତି ହଳ ହଳ ପୋଷାକ ,ଜୋତା ,ଖେଳନାରେ ଘର ଭର୍ତ୍ତି ତଥାପି ନାହିଁ ନାହିଁ , ଆଉ , ଆଉ । ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କ ସରଳ ନିରାଡମ୍ବର ଜୀବନକୁ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ଜମ୍ମା ପସନ୍ଦ କରନ୍ତିନି ଆଉ ତାଙ୍କର ସାଦାସିଧା ବେଶଭୂଷା ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି ଆଉ ଭାରି ଲଜ୍ଜିତ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ।  


ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ ତାଙ୍କ ସମୟରେ ସ୍ୱଳ୍ପତା ଆଉ ଦାରିଦ୍ର୍ୟତା ମଣିଷକୁ ସହଜ ସରଳର ଜୀବନ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଥିଲା । ଥିବାବାଲା ବି ସେଇମିତି ସରଳ ଅନୁଶାସିତ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ । ଅନ୍ଯର ଡାହାଣୀ ନଜରରେ ପଡ଼ିବାକୁ ଲୋକେ ଡରୁଥିଲେ । ଏବେ ଆମର ଖାଉଟି ସର୍ବସ୍ବ ଆଉ ଶିଳ୍ପ ଭିତ୍ତିକ ସମାଜରେ ତ ଡାହାଣୀ ଆଖିରେ ପଡ଼ିବା ପାଇଁ ଲୋକେ ବ୍ଯାକୁଳ । Instagram , Facebook, WhatsApp ରେ ଯେତେ ଲୋକେ ଦେଖିବେ like comments କରିବେ ସେତେ ତୁମେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପରିଗଣିତ ହେବ । 


ପିଲା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଭାରି ଇଚ୍ଛା ଥିଲା ତାଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡେ ଜରିର ଥଳି ମିଳନ୍ତା କି । ସ୍କୁଲରେ କେବେ କିଏ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ୟାଗ୍ ରେ ପୂରେଇ ଆଣନ୍ତି , ଆଣିଥିବା ପିଲାଟିର ଛଇ ସେଦିନ ଅଧିକ । କାହାରିକୁ ଛୁଆଁଇ ଦେବନି କେବଳ ଅତି ଘନିଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁ ମାନଙ୍କୁ ସେ ସୁଯୋଗ ମିଳେ । ମାଆକୁ ସେ କେତେଥର ମାଗିଛନ୍ତି , ହେଲେ ଜରି ଘରେ କାହିଁ ? ଯେଉଁ ତିନି ଚାରି ଖଣ୍ଡ ଥିଲା । ସେଥିରୁ ଖଣ୍ଡେ ରେ ବାପା ତାଙ୍କର ଅତି ଜରୁରୀ କାଗଜ ପତ୍ର ରଖନ୍ତି ଆଉ ତିନି ଖଣ୍ଡରେ ମାଆ ତା'ର ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଶାଢ଼ୀ ଆଉ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ସବୁଠୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଷାକ ସବୁ ସାଇତି ରଖିଥିଲେ । କେବେ ବାହାରକୁ ଯିବାରେ ହେଲେ ପିନ୍ଧା ହେବ । ତାଙ୍କୁ ସେବେ ଜରିର ଥଳି ଖଣ୍ଡେ ମିଳି ନଥିଲା । ମାଆ ପାଖରେ ଥରେ ସେ ଜିଦ୍ କରିଥିଲେ । ଅପାଠୁଆ ମାଆ କ'ଣ କହି ତାଙ୍କୁ ସେବେ ବୁଝେଇ ଦେଇଥିଲେ ଏବେ ମନେ ନାହିଁ ହେଲେ ସେବେଠୁ ତାଙ୍କର ଜରିର ଥଳି ପ୍ରତି ମୋହ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲା । ଆଉ ଏବେକା ପିଲା , ଯାହା ମାଗିବେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଦରକାର ଆଉ ଏବେକା ବାପାମାଆ ବି ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଖୁବ୍ ତତ୍ପର ଆଉ ଯୋଗ୍ୟ ।


ସେ ଗାଁ ସ୍କୁଲରେ ପଢୁଥିବା ସମୟରେ ସବୁଦିନ ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ ସଫେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ,ଖେଳଛୁଟି ପରେ ବଗିଚା କାମ । କେଉଁଠି ଗୋଟିଏ କାଗଜ ଟୁକୁଡ଼ା ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ହେଡ୍ ମାଷ୍ଟ୍ରେ ନୀରବରେ ଉଠେଇ ନେଇ ଅଳିଆ ଦାନାରେ ପକେଇବେ । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖି ସେତେବେଳେ ଖରାପ ଲାଗୁଥିଲା । ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଏହି ମହାନ ଗୁଣଟି ମନେପକାଇ ସ୍କୁଲରେ ପ୍ରୟୋଗ କରନ୍ତି ହେଲେ ଏବେର ମାହୋଲ୍ ଅଲଗା । ପିଲାମାନେ ସେଇ ବାଟଦେଇ ପଳେଇ ଯିବେ ତିଳେ ମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଦେବେନାହିଁ । ସେଇଠି ପିଲା ସବୁ ଠିଆ ହୋଇଥିବେ ,ଦେଖୁଥିବେ ହେଲେ ଆଗେଇ ଆସି କାଗଜ ଖଣ୍ଡିଏ ଉଠେଇବେ ନାହିଁ । ସେଇଥି ପାଇଁ ବୋଧ ହୁଏ ସେତେବେଳେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଅଭିଯାନ ଚଳେଇବା ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା । ଲୋକଙ୍କ ସେତେବେଳେର ସରଳ , ସ୍ୱଳ୍ପ ସମ୍ବଳ, ସ୍ୱଳ୍ପ ଆବଶ୍ୟକତା ଆଉ ପ୍ରାକୃତିକ ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁର ସ୍ଥାନ ନଥିଲା ।


ଏବେ ଯୁଆଡେ ଦେଖ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁର ଢେର୍ । ତାଙ୍କର ମନେ ପଡୁଛି ଦିଲ୍ଲୀରେ କିଛି କାଳ ଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର କିଛି ସାଙ୍ଗଙ୍କ ସହ ଗାଜିପୁର କୁଢ଼ା ପାହାଡ଼ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ । ଦୂରରୁ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ଟିକୁ ଦେଖି କିଛି ସମୟ ସେ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ! ଗୋଟିଏ ସହରର ଅତୃପ୍ତ ଭୋଟର ଆଉ ଭକ୍ଷଣର ମୁକସାକ୍ଷୀ ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆକାଶ ମୁହାଁ ହୋଇ ବଢ଼ି ଚାଲିଛି । କୁଆଡ଼େ ଯାଉଛି ମଣିଷ ? ସବୁଆଡେ ସେହି ଅବସ୍ଥା ! ନଦୀ ,ଜଙ୍ଗଲ , ସମୁଦ୍ରରେ ବିନାଶ ମୁଖୀ ଆଜିର ଜୀବଜଗତ ! ମଣିଷର ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁ ଆଉ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକର ଢେର୍ ତଳେ ଚାପି ହୋଇ ଅଣନିଃଶ୍ବାସୀ ହୋଇ ତ୍ରାହି ମାମ୍ , ତ୍ରାହି ମାମ୍ ଡାକୁଛି ! ସବୁ ଦେଶର ରାଜନେତା ଏପଟେ ଡାକରା ଦେଉଛନ୍ତି ଖାଅ ଖାଅ , ମର ମାର ଆଉ ଯୁଦ୍ଧ କର ! 


ସ୍କୁଲ୍ ଛୁଟି ହେବା ପରେ ଏମିତି ସବୁ ଚିନ୍ତା କରି କରି କିଛି ଦୂରରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ନଦୀର ଏକ ନିର୍ଜନ କୂଳକୁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଭାବେ ଟାଣି ହୋଇ ଆସିଥିଲେ । ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଗତ , ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ ତା'ସହ ନଦୀର କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲା । ସେ ଭାବିଲେ ମୁଁ କ'ଣ କରିପାରିବି ଏକା ? ମୁଁ ତ ସାମାନ୍ୟ ଗୁଣ୍ଡୁଚିମୂଷାଟିଏ ! ଦୀର୍ଘ ନିଃଶ୍ଵାସଟିଏ ଛାଡ଼ି ସେ ସଂକଳ୍ପ କଲେ , ସେ ଆଜିଠୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଶୈଳୀରେ ବାହ୍ଯ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବେ ନାହିଁ । ଏହି ବଜାର ଭିତ୍ତିକ ସମାଜର ମିଛ ଚାକଚକ୍ଯରେ ପ୍ରଲୁବ୍ଧ ହେବେନାହିଁ । ବରଂ ସେ ଯଥା ସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ଆହୁରି ସହଜ ସରଳ ନିରାଡମ୍ବର ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ଶେଷ ଯାଏ । ଆଉ ଏ ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ଠାରୁ ବି ଯଥାସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ ଦୂରତା ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ।





Rate this content
Log in

More oriya story from Sriman Bapu

Similar oriya story from Drama