Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!
Exclusive FREE session on RIG VEDA for you, Register now!

ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ବେହେରା

Comedy


4.3  

ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ବେହେରା

Comedy


ଅସହାୟ ବାପାମାନେ( ଷଷ୍ଠ ଭାଗ )

ଅସହାୟ ବାପାମାନେ( ଷଷ୍ଠ ଭାଗ )

9 mins 623 9 mins 623

ମାଟ୍ରିକ୍ ଓ ଯୁକ୍ତଦୁଇ ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ବାହାରିଯିବା ପରେ ପରେ ହିଁ କଲେଜ ମାନଙ୍କରେ ସେଇ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଫର୍ମପକାଇ ଆଡମିଶନ କରନ୍ତି l ସେମାନେ କଲେଜ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ପୁରୁଣା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ କ୍ଲାସ୍ ଆରମ୍ଭ ହୋଇସାରିଥାଏ l ଯୁକ୍ତ ତିନି ଶ୍ରେଣୀରେ ଆଡମିସନ ନେଇ ପଢିବାକୁ ଆସୁଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ମାନେ ପ୍ରାୟେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି ନାହିଁ l ତା'ର କାରଣ ହେଉଛି ସେମାନେ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇରେ କଲେଜମାନଙ୍କରେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ପଢିସାରିଥାନ୍ତି ଏବଂ କଲେଜ ଜୀବନ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଧାରଣା ଆସି ସାରିଥାଏ l 


କିନ୍ତୁ ବେଶି ଅସୁବିଧାରେ ପଡନ୍ତି ସଦ୍ୟ ମାଟ୍ରିକ୍ ପାଶକରି କଲେଜକୁ ପଢିବାକୁ ଆସୁଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ l ସେମାନେ ଯେହେତୁ ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରେ ରହି ପାଖରେଥିବା ହାଇସ୍କୁଲରେ ପଢୁଥିଲେ, ଏବେ କିନ୍ତୁ କଲେଜରେ ପଢିବାପାଇଁ ବାପା ମା , ଭାଇ, ଭଉଣୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡି କଲେଜରେ ଥିବା ହଷ୍ଟେଲ୍ ବା କୌଣସି ବେସରକାରୀ ମେସ୍ ରେ ରହି ପଢିବାକୁ ହୁଏ l ଅଚିହ୍ନା ଯାଗା ଓ ନୂଆ ପରିବେଶରେ କିଛି ପିଲା ଆଡଜଷ୍ଟ୍ କରିନିଅନ୍ତି କିନ୍ତୁ ବହୁତ ପିଲା ମାସେ କି ଦୁଇମାସ ଆଦୌ ନିଜକୁ ନୂଆ ପରିବେଶରେ ଖାପ୍ ଖୁଆଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ l କିଛି ବାପା ମାଙ୍କର ତାଙ୍କ ପିଲା ପ୍ରତି ଆହେତୁକ ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦୁର୍ବଳତା ହେତୁ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପିଲାଟିକୁ ଯେତେବେଳେ ବାହାରେ ଆଣି ଛାଡନ୍ତି , ସେ ସମୟରେ ନିଜର ସମସ୍ତ ହିତାହିତ ଜ୍ଞାନ ଭୁଲି ପିଲାଟିକୁ ମାଡିବସି ଧରି କାନ୍ଦୁଥିବାର ଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରାୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ l ସେଠି ପିଲା ସହିତ ବାପା ମାଙ୍କର ଏମିତି ଅବସ୍ଥା ଯିଏ ବି ଦେଖିବ ନିଶ୍ଚେ ମନ ଦୁଃଖ କରିବ l କିଛି ବାପା ମା କାନ୍ଦିକାନ୍ଦି କହୁଥିବେ , " ସାର୍, ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଅ ( ବା ଝିଅ ) ଆମର ଏକ୍ଲା ଶୋଇନି , ଆମ ସହିତ ଗୋଟିଏ ବେଡ୍ ରେ ଶୁଏ l ତାକୁ ଟିକେ ଦେଖିବେ l"  


ସତରେ ପ୍ରଥମେ ଯେତେବେଳେ ବାପା ମା ମାନେ ଛୁଆଟିକୁ ପାଖରୁ ଦୂର କରି କଲେଜରେ ପଢିବାକୁ ଛାଡନ୍ତି, ସେଠି ଛାଡିଦେଇ ଫେରିବା ସମୟର ଦୃଶ୍ଯ ଖୁବ୍ ହୃଦୟ ବିଦାରକ l ସେ ଅବସ୍ଥା ଯିଏ ବି ଦେଖିବ ତା' ଅଖିରେ ଲୁହ ଜକେଇ ଆସିବ l ବାପା ମା ମାନେ ଖୁବ୍ ଅସହାୟ ହୋଇ ହଷ୍ଟେଲରେ ବା ପ୍ରଇଭେଟ୍ ମେସରେ ରୋଷେଇ କରୁଥିବା ରୋଷେଇଆ ନନାଙ୍କୁ ବଡ ବିକଳ ହୋଇ କହୁଥିବେ , " ମୋ ଝିଅ ଅଳ୍ପ ଭାତ ଖାଏ,କିନ୍ତୁ ତରକାରି ଟିକେ ଅଧିକ ଦରକାର l ନହେଲେ ଖାଇ ପାରିବନି ଜମା l" କହିବା ବାହୁଲ୍ଯ ପ୍ରାୟ ସବୁ ବାପା ମା' ମାନେ ଏମିତିକା ବିଭିନ୍ନ କଥା ସେ ରୋଷେଇଆକୁ କହିଥାନ୍ତି l କିଛି ଗାର୍ଡିଅନ୍ ଏମିତି ଥାନ୍ତି ସେଇ ରୋଷେଇଆ ନନା ବା ସେଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟକରୁଥିବା ଅନ୍ୟ କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କୁ କିଛି ହାତଗୁଞ୍ଜା ଲାଞ୍ଚ ଆକାରରେ ଦେବାକୁ ପଛାନ୍ତି ନାହିଁ l ସେମାନେ ଭାବନ୍ତି ଏମିତି ପଇସା କିଛି ଦେଲେ ଆମ ପୁଅ କଥା ଏମାନେ ଟିକେ ଭଲକରି ନିଶ୍ଚୟ ବୁଝିବେ l ଅଧିକାଂଶ ଗାର୍ଡିଅନ୍ ଏଇ ତରିକା ଆପଣେଇ ଥାଆନ୍ତି l 


କିଛି ବାପା ମା ଏମିତି ଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ତା' ପରଦିନ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ପୁଣି ବାଇକ୍ ବା କାର୍ ରେ ଆସି ପୁଅ ବା ଝିଅକୁ ଛାଡିଦେଇ ଯାଇଥିବା ହଷ୍ଟେଲ୍ କିମ୍ୱା ମେସ୍ ଚାରିପାଖରେ ପଇଁତରା ମାରୁଥାନ୍ତି l ମଝିରେ ମଝିରେ ପିଲାକୁ ଡାକି କଥା ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ଯଦି କୌଣସି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖେବେ ତାହେଲେ ଲୁଚିଯିବେ l ମନରେ ଭୟ ଥାଏ କାଳେ ସାର୍ ବିଗିଡି ଯାଇ କହିବେ , " କଣ ତାକୁ ଆପଣମାନେ ପଢେଇ ଦେବେନି ? ଛାଡିକି ଯାଉ ଯାଉ ପୁଣି ଆସି ହାଜର ? " କିନ୍ତୁ ସେଇ ସାର୍ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ପୁଅ ବା ଝିଅକୁ ନେଇ କୌଣସି ଯାଗାରେ ପାଠ ପଢାଇବା ପାଇଁ ଛଡନ୍ତି ସେତେବେଳେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ହୁଅନ୍ତି l


କିଛି ବାପା ମା ପିଲାକୁ ଛାଡିବାପରେ ଏତେ ଅସହାୟ ହୋଇପଡନ୍ତି ଯେ, ସେମାନେ କିଛିଦିନ ପରେ ନିଜ ମତ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରି ସେଇ କଲେଜ ପାଖରେ ଭଡାଘର ନେଇ ରହିବାକୁ ନିଜ ଗାଁଆଁରୁ ବେଡିଂପତ୍ର ନେଇ ପଳାଇ ଆସନ୍ତି l ଅବଶ୍ୟ ଏମିତି ପ୍ରୋବ୍ଲେମ୍ କଲେଜ ପାଖରେ ଘରଦ୍ୱାର କରି ରହୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ହୁଏନାହିଁ l ତାଙ୍କ ପିଲାମାନେ ପ୍ରାଇମେରୀ ସ୍କୁଲ୍ ରୁ ଆରମ୍ଭକରି କଲେଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘରେ ରହି ହିଁ ପଢିଥାନ୍ତି l ତେଣୁ ଦୂରରୁ ଆସୁଥିବା ପିଲା ବା ତା' ବାପା ମା ଙ୍କ ପରି ଏମାନେ ଅସହାୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ l


ପିଲାମାନେ ମେସ୍ ବା ହଷ୍ଟେଲରେ ରହି ପଢିବା ସମୟରେ ତେଣେ ଘରେ ବାପା ମା ମାନେ କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ଦକଦକ ମନରେ ରହିଥାନ୍ତି ? ପୁଅ ଅଥବା ଝିଅ ଠିକ୍ ସେ ଖାଉଛି କି ନାହିଁ ? , ପଢୁଛି କି ନାଇଁ ? , କାଳେ ଖରାପ ପିଲା ସାଙ୍ଗରେ ପଡି ବୁଲାବୁଲି କରି ଖରାପ ହୋଇଯିବ l ଏମିତି ସବୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଚିନ୍ତାରେ ଗାର୍ଡିଅନ୍ ମାନେ ରହିରହି ନିଜକୁ ଖୁବ୍ ଅସହାୟ ମନେକରୁଥାନ୍ତି l 


ଏଣେ ପିଲାମାନେ କିନ୍ତୁ କିଛିଦିନ ହଷ୍ଟେଲ ବା ମେସ୍ ରେ ରହିବା ପରେ ନିଜକୁ ନୂଆ ପରିବେଶରେ ଖାପ୍ ଖୁଆଇ ଆଗେଇ ଚାଲନ୍ତି l କିଛି ପିଲା ନିଜ ନିଜର ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟରଖି ପାଠପଢାରେ ମନ ନିବେଶ କରୁଥିବା ବେଳେ କିଛି ପିଲା ବିନ୍ଦାସ୍ ହୋଇ ବାପା ପଇସାକୁ ଖାଇ ପିଇ ଉଡେଇ ଦେଇ ପାଠରେ କମ୍ ଅନ୍ୟଦିଗରେ ବେଶି ମନ ଲଗେଇ ଦିଅନ୍ତି l


କଲେଜ ହଷ୍ଟେଲର ସୁପରିଣ୍ଟେଣ୍ଡେଣ୍ଟ୍ ଥିବାବେଳେ ମୁଁ କେତେବେଳେ କେମିତି ପିଲାଙ୍କର ପାଠପଢା ଚେକ୍ କରିବାକୁ ଷ୍ଟଡି ଆଓ୍ୱାରରେ ଯାଇଥାଏ l ଗୋଟେ ରୁମ୍ ରେ ୪ ଜଣ ପିଲା ୪ଟି ବେଡ୍ ରେ ରହିଥାନ୍ତି l ସେଇ ରୁମ୍ ର କବାଟ ଆଉଜେଇ ଦେଇ ସେମାନେ ପାଠ ପଢୁଥାନ୍ତି l ତେବେ ସେଇ ଷ୍ଟଡି ଆଓ୍ୱାରରେ ଯେ ସମସ୍ତେ ମନଧ୍ୟାନ ଦେଇ ପଢନ୍ତି ତାହା ଭାବିବା ଏକବାରେ ଭୁଲ୍ l ନୂଆ ନୂଆ ଆଡ୍ମିସନ୍ ନେଇଥିବା ପିଲାମାନେ ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ପଢୁଥିବା ବେଳେ ଉପର କ୍କାସ୍ ର ପିଲାମାନେ ପୁରା ଫୁଲାଫାଙ୍କିଆ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କଥାବାର୍ତ୍ତା ସେଇ ଷ୍ଟଡି ଆଓ୍ୱାର୍ ରେ ମଧ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି l ସେମାନଙ୍କ ଗପ ପ୍ରାୟେ ପ୍ରେମ ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟବେଶିତ ହୋଇଥାଏ l କଲେଜରେ କୋଉ ପୁଅ କୋଉ ଝିଅ ସହିତ କେତେ ସମୟ ଗପିଲା, କୋଉ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକା ସାଙ୍ଗହୋଇ ଫିଲ୍ମ୍ ଦେଖିବାକୁ ସିନେମା ହଲ୍ କୁ ଯାଇଥିଲେ l କିଛି ପିଲା ମଧ୍ୟ ନିଜ ପ୍ରେମିକା କଥା ଅନ୍ୟ ସାଙ୍ଗ ଆଗରେ ବଢେଇ ଚଢେଇ କରି କହି ଖୁବ୍ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି l ମୁଁ ବହୁତ ଥର ସେଇ ସବୁ କଥା ରୁମ୍ ଦୁଆରମୁହଁରେ ଶୁଣି ସେମାନଙ୍କୁ ତାଗିଦ୍ କରି କହେ," ଆରେ ବାପା ମା ମାନେ ତମ ମାନଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିବାକୁ କେତେ କଷ୍ଟକରି ରୋଜଗାର କରୁଥିବା ଟଙ୍କା ତମମାନଙ୍କ ପିଛାରେ ଖର୍ଚ କରୁଛନ୍ତି l କେତେ ଆଶା ଓ ଭରସା ରଖି ତମ ମାନଙ୍କୁ ଏଠି ଛାଡିଛନ୍ତି l ଅଥଚ ତମେମାନେ ଏଠି ଏଇଆ କରୁଛ ? "


ମୋ କଥାରେ ପିଲାମାନେ ପୁରା ବୁଝିଗଲା ପରି ରୋଲ୍ କରନ୍ତି l କିନ୍ତୁ ତାହା କିଛି ସମୟ ପାଇଁ କେବଳ l ପରେ ପୁଣି ଯେଉଁକଥାକୁ ସେଇକଥା l ତେବେ ପିଲାମାନେ ଯେ ଖାଲି ପ୍ରେମ ପ୍ରଣୟ କଥା ଗପନ୍ତି ତାହା ନୁହେଁ l ସମୟେ ସମୟେ ଖୁବ୍ ମଜାଳିଆ କଥାବାର୍ତ୍ତା ବି କରିଥାନ୍ତି ଯେଉଁଥିରେ ଜ୍ଞାନ ଗାରିମି ସହିତ ହୁମର୍ ମଧ୍ୟ ଖୁନ୍ଦି ହୋଇଥାଏ l ଥରେ ସେମିତି ଗୋଟେ କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ହସି ହସି ବେଦମ୍ ହୋଇଥିଲି ଏବଂ ସେକଥା ଯେବେ ବି ମନେପଡେ ଖୁବ୍ ହସେ l


ସେ କଥାକୁ ଗୋଟେ ଭଲ ଗୁଲି ବୋଲି କୁହାଯାଇ ପାରେ l ସେ କଥା ଏମିତି ଥିଲା - ଟ୍ରେନ୍ ରେ ଦୁଇଜଣ ପୁରୁଷ ଲୋକ ପାଖା ପାଖି ହୋଇ ବସିଥିଲେ l ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ବେଙ୍ଗଲୀ ଓ ଆର ଜଣଙ୍କ ବିହାରୀ ଥିଲା l ସେ ବେଙ୍ଗଲୀ ଜଣକ ମଝିରେ ମଝିରେ ' ଉଃ ' ' ଅହାଃ ' ଭଳି ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ଶବ୍ଦସବୁ ମୁହଁରୁ ବାହାର କରୁଥିଲା l ସେ ବିହାରୀ ଜଣଙ୍କ ଏ ଲୋକ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଦେଖି ଶେଷକୁ ପଚାରିଲା - 


" ତୁମ୍ଭାରା କ୍ୟା ହୋ ରହା ହେ ? ୟେସେ କ୍ୱିଉଁ ଚିଲ୍ଲା ରହେ ହୋ ? " 


ସେ ବେଙ୍ଗଲୀ ଜଣଙ୍କ କିଛି ସମୟ କଣ ଭାବିଲା ତାପରେ କହିଲା , " ଭାଇ ସାହାବ୍ , ହମାରେ ବେଙ୍ଗଲୀ ମେଁ ବୋଲତା କୋ ବୋଲତା ବେଲତେ ହେଁ , ତୁମ୍ଭାରା ହିନ୍ଦୀମେଁ ବୋଲତା କୋ କ୍ୟା ବୋଲତା ହେ ? "


ସେ ବିହାରୀ ଭାଇ ଜଣକ ଏକଥା ଶୁଣି ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, " ବଡ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ! ଏ ଲୋକକୁ ମୁଁ ପଚାରୁଛି କଣ ? କିନ୍ତୁ ଏ ଲୋକ ତାର ଉତ୍ତର ନଦେଇ ମୋତେ ପଶ୍ନ ପଚାରୁଛି ଯାହା ବୁଝିବା ଏକବାରେ ଅସମ୍ଭବ l " 


ତେଣୁ କିଛି ମାତ୍ରାରେ ସେ ରାଗିଯାଇ କହିଲା, " କ୍ୟା ବୋଲତା ବଲତା ଲଗା ରଖା ହେଁ ? " 


ବିହାରୀର ରାଗ ଦେଖି ବଡ ବିକଳ ହୋଇ ବେଙ୍ଗଲୀ ଜଣକ ତା' ମୁହଁକୁ ଖାଲି ଅନେଇଥାଏ l କଣ କହିବ , କେମିତି ତାକୁ ବୁଝେଇବ କିଛି ତା ମୁଣ୍ତରେ ପଶୁ ନଥାଏ l


ଏଣେ ସେ ଗୁଲି ମାରୁଥିବା ପିଲା ମୁହଁକୁ ତା ସାଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ବିକଳ ହୋଇ ଅନେଇଥାନ୍ତି l ସେମାନେ ବି ସେଯାେଏ କିଛି ବୁଝି ପାରିନଥାନ୍ତି l 


ସେ କଥା ସବୁ ଲୁଚିକି ଶୁଣୁଥିଲେ ବି ମୁଁ ମଧ୍ୟ କିଛି ବୁଝି ପାରୁନଥାଏ l ଶେଷରେ ସେ ଗୁଲି କହିବା ପିଲାଟି କଥାକୁ କ୍ଲିଅର୍ କଲା l 


କୁଆଡେ ଟ୍ରେନ୍ ରେ ବସିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ବେଙ୍ଗଲୀ ଲୋକଟିକୁ ଗୋଟେ ବିରୁଡି ମାରିଦେଇଥିଲା l ତେଣୁ ସେ ଟ୍ରେନ୍ ରେ ବସିବା ପରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଏମିତି ଶବ୍ଦ ବାହାର କରୁଥିଲା l ସେ ବିହାରୀ ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ପଚାରିଲା ତମର କଣ ହେଉଛି ? ଏମିତି କାଇଁ ହେଉଛ ? ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେବାକଥା ଯେ ମୋତେ ଗୋଟେ ବିରୁଡି ମାରିଦେଇଛି , ଖୁବ୍ ଯୋରରେ ବିନ୍ଧୁଛି , ତେଣୁ ଏମିତି ହେଉଛି । ବିରୁଡିକୁ ତା ନିଜ ବେଙ୍ଗଲୀ ଭାଷାରେ ବୋଲତା କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ହିନ୍ଦୀରେ ବିରୁଡିକୁ କଣ କହୁଯାଏ ତାହା ଜାଣି ନଥିବାରୁ , ପ୍ରଥମେ ସେ ବିହାରୀକୁ ହିନ୍ଦୀରେ ଯାହା ପଚାରିଲା ତାର ଓଡିଆ ଅନୁବାଦ ଏମିତି ---


" ଆରେ ଭାଇ , ଆମ ବଙ୍ଗାଳୀରେ ବିରୁଡିକୁ ବିରୁଡି ବୋଲି କହୁ , ତୁମ ହନ୍ଦିରେ ବିରୁଡିକୁ କଣ କୁହନ୍ତି ?" ( ଭାଇ ସାହାବ୍ , ହମାରେ ବେଙ୍ଗଲୀ ମେଁ ବୋଲତା କୋ ବୋଲତା ବେଲତେ ହେଁ , ତୁମ୍ଭାରା ହିନ୍ଦୀମେଁ ବୋଲତା କୋ କ୍ୟା ବୋଲତା ହେ ? )


ସେ ପିଲାର ଉତ୍ତର ଶୁଣିବାପରେ ତା ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ହସିହସି ବେଦମ୍ ହୋଇଥିଲି l


ତେବେ କେବଳ ପିଲାମାନେ ଏମିତି ଗୁଲି କରନ୍ତି ତାହା ଭାବିବା ମଧ୍ୟ ଭୁଲ୍ l ନାମଜାଦା ବକ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଭାଷଣକୁ ଅଧିକ ଇନଟ୍ରେଷ୍ଟିଙ୍ଗ୍ କରିବାକୁ ମଝିରେ ମଝିରେ ଏମିତିକା ଗୁଲି ମାରିଥାନ୍ତି l ୧୯୯୦ ମସିହାରେ ମୁଁ ଛାତ୍ରଥିବା ବେଳେ ଥରେ କଲେଜର ଏକ ସଭାକୁ ସାମ୍ୱାଦିକ ତଥା ସ୍ତମ୍ଭକାର ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଅରୁଣ କୁମାର ପଣ୍ତା ମୁଖ୍ୟବକ୍ତା ହୋଇ ଆସିଥାନ୍ତି l ସେ ତାଙ୍କ ଭାଷଣ ମଝିରେ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ବଢିଆ ଗୁଲିଟେ କରିଥିଲେ l


ସେ ଗୁଲି ଗପଟି ଥିଲା ଏମିତି :-


ଗୋଟେ ପ୍ରାଇମେରୀ ସ୍କୁଲ୍ କୁ ନିରିକ୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ସ୍କୁଲ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ପରଦିନ ଆସିବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର ହୋଇଥାଏ l ସ୍କୁଲର ସବୁ ସାର୍ ଓ ମାଡାମ୍ ମାନେ ପୁରା ବିଚଳିତ ହେଉଥାନ୍ତି l କାହା ଚାକିରି ଯିବ କି କଣ ହେବ ଏମିତି ଭୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘାରୁଥାଏ l ସ୍କୁଲର ହେଡ୍ ସାର୍ ସବୁ ଶ୍ରେଣୀର ଭଲ ପିଲା ମାନଙ୍କୁ ଡାକି ବୁଝାଉଥନ୍ତି l ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର କରିବେ ସେମାନେ ହାତ ଟେକି ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଯେମିତି ଦେବେ l ମେଧାବୀ ପିଲା ମାନେ ହେଡ୍ ସାର୍ ଙ୍କ କଥାରେ ମୁଣ୍ତ ହଲାଇ ହଁ ମାରୁଥାନ୍ତି l 


ପରଦିନ ଠିକ୍ ସକାଳ ୧୧ ଟାରେ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ସ୍କୁଲରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ l ସ୍କୁଲର ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ଲେସନ୍ ପ୍ଲାନ୍ ସବୁ ଦେଖିସାରି ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଇନସ୍ପେକସନରେ ଯିବାକୁ ସ୍ଥିର କଲେ l ତାଙ୍କ ସହ ସ୍କୁଲର ହେଡ୍ ସାର୍ ଓ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକ, ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ମାନେ ମଧ୍ଯ ସେ କ୍ଲାସ ରୁମ୍ ଅଭିମୁଖେ ଚାଲିଲେ l ସେଠି ପହଞ୍ଚି ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ମହାଶୟ ସମସ୍ତ ପିଲା ମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆଗ ଭଲକରି ଆଖି ବୁଲାଇ ଆଣିଲେ l ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ମାନେ ପୁରା ଶଙ୍କାଗ୍ରସ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଆନ୍ତି l ପିଲା ମାନେ ମଧ୍ଯ ତାଙ୍କ ସାର୍ ଓ ମାଡାମ୍ ମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ପୁରା ଡରି ମରି ଥାଆନ୍ତି l ସ୍କୁଲ ପରିବେଶ ସାରା କେମିତି ଏକ ଭୟର ବାତାବରଣ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ l ସମସ୍ତେ ପୁରା ଚୁପ୍ ଚାପ୍ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି l ଏତେ ନୀରବତା ବିରାଜମାନ କରୁଥାଏ ଯାହାକୁ କଥାରେ କୁହନ୍ତି ଛୁଞ୍ଚି ପଡିଲେ ବି ଶବ୍ଦ ହେବ l


ଏମିତି ଏକ ସମୟରେ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ହଠାତ୍ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ , " ଆଛା ପିଲାଏ କହିଲ ଦେଖି ? ଯଦି ବଜାରରେ ଆଳୁ କିଲୋ ୧୦ ଟଙ୍କା ତାହେଲେ ମୋ ବୟସ କେତେ ? "


ଏମିତି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ହେଡ୍ ସାର୍ ଙ୍କ ମୁଣ୍ତ ପୁରା ଗୋଳମାଳ ଧରିଗଲା l ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀମାନେ ଆବାକାବା ହୋଇ ପରଷ୍ପର ମୁହଁକୁ ଚାହାଁଚହିଁ ହେଉଥାନ୍ତି l ଏମିତିକା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ତାଙ୍କୁ ତ ମାଲୁମ୍ ନାହିଁ ପିଲାମାନେ କଣ ବା ଉତ୍ତର ଦେବେ ? ସେ ଶ୍ରେଣୀର ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ମାନେ ବଡ ବିକଳ ହୋଇ ତାଙ୍କ ହେଡ୍ ସାରଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଅନେଇଥାନ୍ତି l 


ହଠାତ୍ ଦେଖାଗଲା ପୁରା ଶ୍ରେଣୀର ପଛ ଲାଇନ୍ ରେ ବସିଥାବା ଟୁନା ହାତ ଟେକିଦେଲା l ଟୁନା ହଉଛି ସ୍କୁଲର ସବୁଠୁ ବାଳୁଙ୍ଗା ଟୋକା l ପାଠ ପଢା କଥା ଛାଡ ଶାଠରେ ମଧ୍ଯ ଶୁନ୍ l ଟୁନା ହାତ ଟେକିବା ମାତ୍ରେ ସ୍କୁଲର ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀମାନେ ପୁରା ପ୍ରମାଦ ଗଣିବା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ l ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସେମାନଙ୍କୁ ଜଣା ନାହିଁ ଏ ବାଳୁଙ୍ଗା ଟୁନା କଣ କହିବ କେଜାଣି ?


ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ଟୁନା ହାତ ଟେକିବା ଦେଖି କହିଲେ," ଯାହା ହେଉ ଏତେ ପିଲାଙ୍କ ଭିତରେ ଗୋଟେ ଭଲ ପିଲା ଅଛି l କହିଲୁ ବାପା କଣ ଉତ୍ତର ? "


ଟୁନା ଗୋଟେ ବେପରୁଆ ଠାଣିରେ ଠିଆ ହେଲା l ହେଡ୍ ସାରଙ୍କର ସେତେବେଳକୁ ବିନା ଗରମ ପାଗରେ ଦେହରୁ ଗମ୍ ଗମ୍ ହୋଇ ଝାଳ ବାହାରୁଥାଏ l 


ଟୁନା ଠିଆ ହୋଇ ବଡ ପାଟି କରି କହିଲା, " କହିବି ତାହାଲେ ? "


ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ବଡ ବେଗ୍ର ହୋଇ କହିଲେ, " ହଁ କୁହ ତୁମେ l ଆଦୌ ଡରନି l " 


ଟୁନା ହେଡ୍ ସାରଙ୍କ ଆଡକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରି କହିଲା, " ନାଇଁ ଥାଉ କହିବିନି l ଆପଣ ଚାଲିଗଲା ପରେ ଏ ସାର୍ ମୋତେ ଧୁମ୍ ପିଟିବେ l "  


ସେତେବେଳେ ସ୍କୁଲ ମାନଙ୍କରେ ଆଜିକାଲି ପରି ଦଣ୍ତମୁକ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ନଥିଲl l ପିଲା ମାନେ ପାଠ ନ ପଢିଲେ କିମ୍ୱା ଦୁଷ୍ଟାମି କଲେ ଶିକ୍ଷକ ମାନେ ଦଣ୍ତ ଦେଉଥିଲେ l 


ଟୁନା କଥାରେ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ତାକୁ ପୁରା ଆଶ୍ୱାସନା ଦେଇ କହିଲେ , " ମୁଁ ପରା କହୁଛି , ତୁମେ କୁହ , କେହି ତୁମକୁ ମାରିବେନି l" 


ଟୁନା ତଥାପି ଡରି ମରି ହେଡ୍ ସାରଙ୍କ ଆଡକୁ ଟିକେ ଶେଷଥର ପାଇଁ ଅନାଇଲା ତା ପରେ କହିଲା, " ବଜାରରେ ଯଦି ଆଳୁ କିଲୋ ୧୦ ଟଙ୍କା ତାହେଲେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବେ ନିଶ୍ଚେ ୪୦ ବର୍ଷ l"


ସ୍କୁଲ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ଟୁନାର ଉତ୍ତରରେ ପୁରା ଖୁସି ହୋଇଗଲେ l ସେ ଟୁନାକୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ପକେଟରୁ ୧୦ ଟଙ୍କା ବାହାର କରି ପୁରଷ୍କାର ଦେବା ସହ ହେଡ୍ ସାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସାରେ ପୋତି ପକାଉଥାନ୍ତି l 


ସେ କହିଲେ, " ଯେତେ ସ୍କୁଲ ଯାଇଛି , ସବୁଠି ଏ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛି l କିନ୍ତୁ କେହି ଏ ଯାଏ ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ଦେଇ ପାରି ନଥିଲେ l ଆପଣମାନେ ଠିକ୍ ପାଠ ପଢାଇଥିବାରୁ ଆଜି ସଠିକ୍ ଉତ୍ତର ମୁଁ ପାଇଗଲି l ଉପରକୁ ବହୁତ ଭଲ ରିପୋର୍ଟ ଆପଣ ମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦେବି l" 


ଇନ୍ସପେକ୍ଟରଙ୍କ ସବୁତକ ପ୍ରଶଂସା ଶିକ୍ଷକ ଓ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଛୁଞ୍ଚି ଫୁଟିଲା ପରି ଲାଗୁଥାଏ l ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ସେଦିନ ସ୍କୁଲରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ l 


ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ସ୍କୁଲରୁ ଯିବା ପରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ପୁଣି ସେଇ ପଞ୍ଚମ ଶ୍ରେଣୀକୁ ଗଲେ l ଟୁନା ଭିତରେ ଭୟ କରୁଥାଏ l ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁଣି ଏକାଠି ହୋଇ ଆସିବାର ଦେଖି ଜଣିଗଲା ମାଡ ବସିବାର ବେଳ ଏବେ ଅତି ନିକଟରେ l ହେଡ ସାର୍ ତାକୁ କହିଲେ ଠିଆ ହେବାକୁ l ସେ ଚୁପ୍ କରି ସୁନା ପିଲାଟେ ପରି ଠିଆ ହୋଇଗଲା l  


ହେଡ୍ ସାର୍ ତାକୁ ବୁଝାଇ କହିଲେ," ନାଇଁ ମାରିବି ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କେମିତି ଦେଲୁ ସତ କହିଲୁ ବାପା ? " 


ଟୁନା ଡରି ଡରି କହିଲା, " ସାର୍ ଆମ ଗାଁରେ ଗୋଟେ ଅଧା ପାଗଳ ଅଛି l ତାକୁ ୨୦ ବର୍ଷ l ଏ ଯେଉଁ ସାର୍ ଆସିଥିଲେ ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଫୁଲ୍ ପାଗଳ , ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚେ ୪୦ ବର୍ଷ ହୋଇଥିବ ବୋଲି ଜାଣିଦେଲି l 


ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଅରୁଣ ପଣ୍ତା ମହୋଦୟ ଏ ଭଳି ଗୁଲିଗପ କହିବାର ତାତ୍ପର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା କି , ଜଣେ ଜଣେ ଉଚ୍ଚପଦବୀରେ ଅବସ୍ଥାପିତ ଥିବା ଅଧିକାରୀ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବନା ମାନଙ୍କୁ ମନରେ ଠିକ୍ ବୋଲି ଭାବି ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ କାମ କରୁଥିବା ତଥା ସାଧାରଣ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଅସୁବିଧାରେ ପକାନ୍ତି l


ଛାଡନ୍ତୁ ଏସବୁ ଗୁଲି କଥାକୁ l ଏବେ ଆମର ମୂଳକଥା ସେଇ ଅସହାୟ ବାପାମାନଙ୍କ କଥା ଆଲୋଚନା କରିବା l ଦିନେ ହଠାତ୍ ଯୁକ୍ତ ଦୁଇ ବିଜ୍ଞାନ ୨ୟ ବର୍ଷର ଜଣେ ଛାତ୍ର କୁଆଡେ ଫେରାର୍ ହୋଇଗଲା l (କ୍ରମଶଃ ........)


Rate this content
Log in

More oriya story from ପ୍ରଶାନ୍ତ କୁମାର ବେହେରା

Similar oriya story from Comedy