ଉଦଯୋଗ ବଳେ ସର୍ବ ସିଦ୍ଧି

ବୁଦ୍ଧି ଖଟାଇ ନିଜର କର୍ମ ଅନୁସାରେ 

କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବ  

ବୁଝି ବିଚାରି କର୍ମ କଲେ ତୁମେ ପ୍ରମାଦ 

କେବେ ନଭୋଗିବ ।

ଶର୍ବରୀ ପାହିଲା, ପ୍ରଭାତ ଆସି 

ପ୍ରବେଶିଲା

ଦେବାଳୟରୁ ଘଣ୍ଟ ନାଦ ବେଦ 

ନାଦ ଶୁଭିଲା ।

କୃଷକ ତାହାର କ୍ଷେତ କର୍ମ ପାଇଁ

ଆଗେଇଲା

ତାହାର ବେଉସା ଶ୍ରମ, ସେହି 

କର୍ମେ ଲାଗିଗଲା ।

ଅଳସ ପଣ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜର 

କର୍ମ ଚାଲେ କରି 

ସାର୍ଥକ କରେ ତାର ଓ ଆମରି

ଜୀବନ ସୁକର୍ମ କରି ।

କଠିନ ଶ୍ରମରେ ସେ ଯୋଗାଉଛି

ଆମକୁ ଭାତ

ତାହାର କର୍ମ ଭୂମି, ଧର୍ମଭୂମି 

ଅଟେ ତ କ୍ଷେତ ।

କିନ୍ତୁ ଶିଳ୍ପର ନିଶାରେ ଦିଅ 

ତା ପେଶାରେ ନାତ

ବୁଝି ପାରୁନା ହେ ପୁଂଜିପତି, 

ତା ରାଗ ହୁଏ ପୁଞ୍ଜିଭୂତ ।

ପେଟ ପାଇଁ ନାଟ, ଶିଳ୍ପ କରି ବିକଳ୍ପ 

ଅଭାବେ ଦୂରାଅ ଗ୍ରାମରୁ କୃଷକକୁ

ଘର ପରିବାର ଗାଁ ଛାଡିଲେ କୃଷକ 

ମିଳିବକି କୁହ ଭାତ ଆମକୁ ।

ରାମ ରାଇଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ 

କଳ୍ପନା କରୁଛ

ଉଦଯୋଗ ବଳେ ସର୍ବ ସିଦ୍ଧି 

କଥାକୁ ଭୁଲୁଛ ।

ଭାବୁଛ ହେ ପୁଂଜିପତି, ଶ୍ରମିକେ 

ଠକି ଦେଖାଅ ସ୍ୱରୂପ

ନାହିଁ ଭ୍ରାତୃ ସ୍ନେହ ମମତା, ତେଣୁ 

ଶ୍ରମିକର ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ରଙ୍ଗରୂପ ।

ଯେବେ କୃଷକ ଶ୍ରମିକର ନାହିଁ ସୁଖ

 ଶାନ୍ତି ପ୍ରୀତି

ଏ ନୁହେଁ କି ପୁରାଣ ବର୍ଣିତ ରାବଣ 

ରାଜ୍ୟ ରାଜୁତି ।

ଶାସକ ଶାସନ କରୁଛି ଥାଇ ପୁଂଜିପତି

ମାନସିକ ଭାବ

ନହେଲେ ପରିବର୍ତ୍ତନ, ରାମ ରାଇଜର 

କଳ୍ପନା ଅଧୁରା ରହିବ ।

କଥାରେ କାମରେ ମେଳ ରହିଲେ ଯାଇଁ 

ସରବେ ଆଣିବା ସୁନାମ

ଚଳିଲେ ସତ୍ୟ ନିଷ୍ଠାରେ ପ୍ରତି ପରିବାର 

ଗଢିବା ସମାଜ ସତ୍ଯ ଯୁଗ ସମ ।