ତୁଠ ପଥର

ତୁଠପଥର ମୁଁ ରହିଅଛି ପଡି 

      ଶୁଣିଅଛି କେତେ ଗହନକଥା

ଅୟୁତଯୁଗରୁ ବହନ କରିଛି

     କେତେ ଯେ କଷଣ କେତେ ଯେ ବ୍ୟଥା 

ନୀଳ ବାରି ସ୍ରୋତ ଘର୍ଷଣେ ମମ

     ହୃଦୟରୁ ଉଠି ବାଲୁକାରାଶି

କେବେ ଭାସିଯାଏ ଭ୍ରମରାରେ ପଡି

    କେବେ ଆସି ପୁଣି ଯାଏ ତ ମିଶି ।

କେତେ ହାସ୍ୟରୋଳ ଶ୍ରବଣେ ଘେନିଛି

      ନବବଧୂଙ୍କର ଅବଗାହନ

ଦେଖିଛି ସିକ୍ତ ଚପଳ ଅଙ୍ଗରେ

    ହରିଦ୍ରାକୁ ଯେବେ କରେ ଲେପନ

ଖିଲିଖିଲି ହସେ ହସିଛି ମୁଁ କେତେ

   ସେହି ହାସ୍ୟରସ କରି ମିଶ୍ରଣ

ଭୁଲିଛି ମଉନେ ଯେତେ ଯେତେ ବ୍ୟଥା

     ମୋ ବକ୍ଷରେ କଲେ ପଦମାର୍ଜନ ।

ତୁଠପଥର ମୁଁ ବହିଛି ମୋ ତନୁ

    ଅତନୁର ସମ କେତେ କଷଣ

ରଜକରଜକୀ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଯେବେ

   କରିଛନ୍ତି କେତେ ଅଙ୍ଗବସନ

ଅନ୍ତରେ ଘେନିଛି ଅକୁହା ବେଦନା

    ପତିତ ଯେ ଅଛି ଅଚଳ ସମ

ଏ ଦେହରେ ଯେବେ ବିଧୁରା କାନ୍ଦିଛି

     ମଥାପିଟି ଛେଦି ଶଙ୍ଖାକଙ୍କଣ ।

ଲିଭାଇ ମଥାରୁ ସିନ୍ଦୂର ତାହାର

    କରିଅଛି ହତଭାଗ୍ୟ ବରଣ

କହିପାରିନାହିଁ ଚାଲିଯାଆ ଘରେ

    ଏ ଝଡ଼ ଯେ ଦିନେ ହେବ ବିଲୀନ

ହସିଥିଲି ଯେବେ ମଉନେ ବିଜନେ

    ଶୁଭେ ସୀମନ୍ତିନୀ ଶଙ୍ଖାସିନ୍ଦୂର

ଅଲକତ ଭରା ଥାଳିନେଇ ହସ୍ତେ

    ଗନ୍ଧସଣ ପାଇଁ ଥିଲେ ତତ୍ପର ।

ସହିପାରୁନାହିଁ ଆଜି ସେହିପରି

     ଦେଖାଇପାରୁନି ମୋ ହୃଦବ୍ୟଥା

ତୁଠପଥର ମୁଁ ପଡିଛି ନୀରବେ

    ବହି ବହି ଖାଲି କଷଣବ୍ୟଥା

ଦିନରୁ ଦିନ ମୁଁ ବରଷୁ ବରଷ

    ନିର୍ବିକାର ଚିତ୍ତ ବହିଛି ଯେଣୁ

ଛୁଇଁପାରିନାହିଁ କାଳମହାକାଳ

    ତନୁରୁ ହୋଇଛି ମୁଁ ଯେ ଅତନୁ ।