ତୁମେ ଏମିତି କାହିଁକି କଲ

ଶ୍ରେଷ୍ଠଜୀବ ରୂପେ ମର୍ତ୍ତ୍ୟେ ମାନବକୁ

ଗଢିଥିଲ ଭଗବାନ

ସିଏ କିନ୍ତୁ ଆଜି ଲକ୍ଷ୍ଯ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ 

ହରାଇଛି ବୁଦ୍ଧିଜ୍ଞାନ ।

ଠୁଳାଏ ସେ ଅର୍ଥ ଧନ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି

ଭୋଗବିଳାସରେ ମାତି

ମିଛ ମାୟା ମୋହ ଭୌତିକ ସୁଖରେ

ବଳାଉଅଛି ଆସକ୍ତି ।

ବଢୁଅଛି ତାର କାମନା ବାସନା

ଅହଂକାର ଇର୍ଷା ଦ୍ବେଷ

ପାଲଟୁଛି ହିଂସ୍ର ବର୍ବର ମଣିଷ

ଦେଖି ଲାଗେ ତାକୁ ତ୍ରାସ ।

ବଢୁଛି ସମାଜେ ପାପ ବ୍ଯଭୀଚାର 

ଗୁଳିକାଣ୍ଡ ହାଣକାଟ

ବୁଲେ ଅପରାଧି ଛାତିକୁ ଫୁଲାଇ 

ଦେଖାଏ ଦୁର୍ଜନ ଥାଟ ।

ମରିଯାଉଅଛି ମଣିଷପଣିଆ 

ସାଧାରଣ ବେସାହାରା

ଧନ ବାହୁବଳେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ମୁଢ

ଧରାକୁ ମଣଇ ସରା ।

ଦିନ ଦ୍ବିପ୍ରହରେ ଚାଲେ ବେଧଡ଼କ

ଲୁଣ୍ଠନ କଳାବଜାର 

ବିଚରା ଗରୀବ ହୁଅଇ ଶୋଷିତ 

ଅପହଞ୍ଚ ନ୍ଯାୟ ଦୂର ।

ନାରୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହୁଏ ଭୂଲୁଣ୍ଠିତ 

ଲାଗଇ ଲଜ୍ଜା ସଙ୍କୋଚ

ନାରକୀୟ କାଣ୍ଡ ଚାଲନ୍ତି ଭିଆଇ 

ରାକ୍ଷସ ଯୌନପିଶାଚ ।

ଉଠେ ମନେ ପ୍ରଶ୍ନ ଧ୍ବଂସର କାରଣ

କାହିଁକି ହୁଏ ମଣିଷ

କାହିଁକି ବିଶ୍ବାସେ ଅକାରଣ ସିଏ 

ଭରେ ହଳାହଳ ବିଷ ।

ଏମିତି କାହିଁକି କଲ ତୁମେ ପ୍ରଭୁ

କ୍ଷମ ଦୋଷ ଜଗଦୀଶ

ଯୋଡି କରପତ୍ର ନିବେଦନ ମାତ୍ର 

ଦିଅ ବାରେ ଶୁଭାଶିଷ ।