ସୁଲୁ ସୁଲୁ ବାଆ

ସୁଲୁ ସୁଲୁ ବାଆ ବହୁଛି ସଜନୀ

       ଦେହକୁ ଲାଗଇ ହିତ

ଦୂର ଆକାଶରେ ବିହଙ୍ଗମ ଉଡେ

       ଶୁଭି ଯାଉଛି ସଙ୍ଗୀତ ।

କୁଳୁ କୁଳୁ ହୋଇ ତଟନୀ ବହଇ 

       ନ ଜାଣଇ ଖାଲ ଖମା

ଦୂର ପରବତ ଦିଶେ କି ସୁନ୍ଦର

       ପଲକ ନ ପଡେ ଜମା।

ଶିଶୁର ଦରୋଟି କଥାରେ ରହିଛି

       ଦୁଃଖ ଭୂଲାଇବା ପଣ

ମାଆ ର ମମତା କେଡେ ଯେ ଅଭୁଲା

        ନାରୀ ଜାତି ସନମାନ।

ପଦ୍ମ ଫୁଲ ରୂପ ଦେଖି ତ ଭ୍ରମର

        ରହିଯାଏ ବନ୍ଧନରେ

ପ୍ରକୃତିର ଗର୍ଭେ ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ 

        ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ସର୍ଜନା ରେ।

ସେହି ସୃଷ୍ଟି କର୍ତ୍ତା ଶ୍ରୀ ଜଗନ୍ନାଥ ଙ୍କ

        ଚରଣେ ନିଏ ଶରଣ

ତାଙ୍କରି ପାଇଁ ମୁଁ ବଞ୍ଚୁଛି ମହୀରେ

        ପ୍ରତି ପାଦ ଜୀବନରେ।