ସୁଭଦ୍ରୀକା

କିଏ କହେ ବଳଦେବ କିଏ ଜଗନ୍ନାଥ,

କିଏ କହେ ରଖ ରଖ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ;

ଭୁଲିଗଲେ ସୁଭଜ୍ରୀକା କାମ୍ପିଲ୍ୟ ବାସିନୀ

ତାଙ୍କ ଲୀଳା ଅଦଭୁତ ସୁନ୍ଦର ମେଦିନୀ,

ତରଳ କନକ ରୂପ କୋଟି ଜହ୍ନ ଜିଣ;

ରୂପ ହୋଇଛି ପ୍ରକାଶ;

ଦେବ ଦଳନ ରଥରେ ଦେଖରେ ମାନସ ।

ଶୂନ୍ୟ ପହଣ୍ଡିରେ ଆସେ ଦୁର୍ଲଭ ସେ ଦୃଶ୍ୟ,

ଜଗତ ଜନନୀ ଦେବୀ ହୁଅନ୍ତି ପ୍ରକଟ;

ଆଗୁଆସି ସୁଦର୍ଶନ ରଥରେ ଅଛନ୍ତି

ଭଉଣୀ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆଦେଶ ରହିଛି

ଯୋଗମାୟା ସୁଭଦ୍ରୀକା ରଥରେ ବସିଛି,

ବିଶ୍ଵ କରିବ ଦର୍ଶନ,

ସେହି ଏକା ପତିତଙ୍କୁ କରଇ ପାବନ ।

ଶକ୍ତି ମୟୀ ମହାମାୟୀ ତାବିନା ଅଧୁରା,

ହୋଇବ ଯାଣନ୍ତି ପରା ଏ ରଥ ଯାତରା;

ବଡ ସାନ ଭାଇ ଙ୍କର ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିକ,

ଆଦର ସ୍ନେହ ପ୍ରେମର ଏହା “ଦାର୍ଶନିକ

ଭାବ ଭକ୍ତି” ସ୍ନହ ପ୍ରେମ ଯହିଁରେ ନିହିତ;

ଆରେ ଅବୋଧ ଜୀବନ;

ମାୟାର ପ୍ରତିକ କରେ ସଂସାର ପାଳନ ।

ଭଗବତୀ ସୌଭାଗ୍ୟ ସେ ସଂପଦ ଦାୟୀନୀ,

କଟାକ୍ଷ ମାତ୍ରକେ ଧରା ଶଶ୍ୟ ଶାଳିନୀ;

ସୁଜଳା ସୁଫଳା ଶଶ୍ୟ ଶ୍ୟାମଳା ଶୋଭିତ;

ହୋଇବ ଧରିତ୍ରୀ ପାଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତକ୍ଷ

ତେଣୁ ବଡ ଦାଣ୍ଡେ ଭାଇ ମାନଙ୍କ ସହିତ;

ଯାଇ କରିଲେକ ଲୀଳା;

କୃପା କଟାକ୍ଷେ ମୈସୁମୀ ବର୍ଷଣ ମୁଖରା ।

ଗୁପ୍ତ ରୂପି ସୁଭଦ୍ରା ସେ ବ୍ରହ୍ମଦେବ ସମ,

ଗଢିଛି ଜୀବଜଗତ ତା ବାତ୍ସଲ୍ୟ ପ୍ରେମ;

ଜଳେ ରେ ଭକତ କର ତୁ ଅବଗାହନ;

ପାର ହୋଇ ଯିବ ଭବବନ୍ଧୁ ତୋ ଜୀବନ

ମାନବ ଜାତିର ପ୍ରାଣ ଜୀବର ଜୀବନ;

ଦେବୀ ଶ୍ରୀପଦେ ଶରଣ;

ମଣ୍ଡନ କର ମାଆ ଯାଇ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ ।