"ଶୁଖୁଆ ମାଛର ବାସ୍ନା"

ପୃଥ‌ିବୀରେ....
ମଣିଷ ବଞ୍ଚିବାଟା କଷ୍ଟକର
ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୃତ୍ୟୁର ଆଶଙ୍କା, 
କଠିନ, 
ପୁଣି ନାରୀଟିଏ ହୋଇ ବଞ୍ଚିବା 
ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅସୁରକ୍ଷିତ,ନିଷ୍ପେସିତ ।

ଅନ୍ଧକାର କୋଠରୀ ମଧ୍ୟରେ 
କ୍ଷୟଶୀଳ ତା'ର ଜୀବନ 
ଟିକିଏ ଇଚ୍ଛା ବାହାରିଲେ 
ଆଲୋକ ଦେଖିବାକୁ 
ଶୁଭେ ସ୍ନାନରବ ମଣିଷର କୋଳାହଳ ।

ରାତି, 
ସତେ ଯେମିତି ତା' ପାଇଁ 
କାଳରାତ୍ରି ଠାରୁ ଭୟଙ୍କର  
ପୁଣି ଆସେ ବର୍ଷା ରାତି, 
ପ୍ରଥମ ବର୍ଷାରେ ମାଟିର ବାସ୍ନା ଠାରୁ 
ମହକି ଉଠେ ତା' ଦେହର ବାସ୍ନା 
ଟାଣି ନିଏ ପବନରେ କେଉଁ ଉପବନକୁ ।

ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, 
ଚାହିଁ ରହିଥାଏ ନିରୀହ ପକ୍ଷୀପରି
ଶୋଇରହେ ନୀରବେ, 
ପାରେନା ଡାକି କାହାକୁ 
କାଳେ ଭାଙ୍ଗିଯିବ ସ୍ବପ୍ନ 
ସେ ରାକ୍ଷସ ମଣିଷର... ।

ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସିଝି ସିଝି 
ସମଗ୍ର ଜୀବନ ତା'ର ପାଲଟିଛି 
ସମୁଦ୍ରର ଲୁଣି ଶୁଖୁଆ, 
ତଥାପି, 
ଶାନ୍ତି ନାହିଁ ତା' ଜୀବନରେ 
ମୃତ ଶରୀରରେ..... |

ପୁଣି ଜଳେ, 
ମଣିଷର କାମନା ଜ୍ବାଳାରେ 
ଦେହର ବିଚିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧରେ, 
ଓଲଟ ପାଲଟ କରି ଝୁଣି ଖାଇ 
ସାର୍ଥକ କରେ ମଣିଷ 
ତା ମଣିଷତ୍ବକୁ....।