ଶୀତ ଋତୁ

ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ହିମଋତୁ ଆସି

ରାଜୁତି ନିଜର କରୁଛି,

ଗାଁ ରୁ ସହର ଚାରି ଆଡ଼େ ଖାଲି

ଶୀତର ଲହରୀ ଖେଳୁଛି ।

ନୀରବ ରାତିରେ ଝରି ଯାଏ ହିମ

ସଙ୍ଗେ ନେଇ କେତେ ପ୍ରୀତି,

କୁହୁଡ଼ି ଛାଇରେ ଲୁଚି ଯାଏ ରବି

ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଦିଶେ ଦିନ ରାତି ।

ଚାଷୀ ଭାଇ କ୍ଷେତ ସୁନେଲି ରଙ୍ଗରେ

ଭାରି ମନୋଲୋଭା ଦିଶେ,

ଭଳି କି ଭଳି ଫୁଲ ଫଳ ଆଦିରେ

ଧରଣୀ ମହକି ଉଠେ ।

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଉଠିବା ପାଇଁକି

ମନ ମୋଟେ କରେ ନାହିଁ,

କଅଁଳା ଶିଶୁଟେ ଶୀତକୁ ଡରିକି 

ମାଆ କୋଳ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ ।

କୋହଲା ପାଗର ହେମାଳ କମ୍ପନେ

ଥରି ଉଠେ ଦେହ ମୁଣ୍ଡ, 

ଢଳି ଗଲେ ସଞ୍ଜ ସୋଇ ଯାଏ ଧରା

ସୂନ୍ ସାନ୍ ଲାଗେ ଦାଣ୍ଡ ।

ଧନୀଙ୍କ ଦେହରେ ଶୀତବସ୍ତ୍ର ସବୁ

ଭାରି ଝଲସୁ ଥାଏ,

ଗରିବ ଲୋକଟି ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହରେ

କମ୍ବଳଟେ ଖୋଜୁ ଥାଏ ।

ଗରମ ଗରମ ସବୁ ଭଲ ଲାଗେ ଭାରି 

ଶୀତ ଯେବେ ଆସି ଯାଏ,

ଚାଆ ଦୋକାନ ରେ ଏତେ ଭିଡ଼ ସତେ 

ସୁନା ବଣ୍ଟା ହେଉ ଥାଏ ।

ଶୀତ ଋତୁ ଅଟେ ଦେହ ପାଇଁ ଭଲ

ଜମା ଯାଅ ନାହିଁ ଭୁଲି,

କିଛି ଦିନ ଆଉ ସହି ଯାଅ ଟିକେ

ଶୀତ ଋତୁ ଯିବ ଚାଲି।