ଶହୀଦ

ସବୁକିଛି ଠିକ୍ ଠାକ୍ ଥିଲା,

ଆକାଶର ନୀଳିମା ପବନର ଗତି,

ଗଛପତ୍ର ଫୁଲଫଳ ସବୁଜିମା ହସୁଥିଲେ

ହଠାତ କମ୍ପିଉଠିଲା ଫୁଲଓ୍ଵାମାର ଛାତି,

ବାରୁଦ ଗନ୍ଧେ ଭରିଗଲା ସାରା ଆକାଶ,

ଛିଟିକି ପଡିଲା ରାଜରାସ୍ତେ,

ତାଜା ରକ୍ତମାଂସର ଟୁକୁରା ଟୁକୁରା ଅଂଶ ।

ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା ସାରା ଦେଶ,

ସପ୍ତରଥୀଙ୍କ ଷଡଯନ୍ତ୍ରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ପରି,

ଚକ୍ରବ୍ୟୂହରେ ଫସିଗଲେ ଶହଶହ ଯବାନ,

ବିଶ୍ଵାସଘାତକତାର ରକ୍ତମୁଖା ଅଦିନିଆ ଝଡ,

ଛଡାଇନେଲା ମା ଠାରୁ ଅନେକ ପୁଅ,

କାହା ମଥାରୁ ଲିଭାଇଦେଲା ସିନ୍ଦୁର,

କଅଁଳା ଶିଶୁର ଓଠରୁ ଶୁଖାଇଦେଲା ହସ ।

ପ୍ରତିଶୋଧ ନିଆଁରେ ଟକମକ୍ ଫୁଟେ ରକ୍ତ,

ମା ପାଇଁ ଗଡିଗଲେ ବି ମୁଣ୍ଡ,

ଦୁଃଖ ନାହିଁ କେବେ ମନେ,

ଯାହାର ମାଟି ପାଣି ପବନେ,

ଗଢା ଏ ଦେହ ମନ ପରାଣ ,

ହାରିବନି କେବେ ସେ ଲଢିବ ସବୁଦିନ ।

ଇଟାର ଜବାବ ପଥରେ ଦେବ,

ଭୀରୁ କାପୁରୁଷ ନୁହେଁ କାହା ପରି,

ଗୁଳି ଆଗେ ପତାଇ ନିଜ ଛାତି,

ନଇଁବାକୁ ଦେଵନି କେବେ ଅନ୍ୟପାଶେ,

ସଦା ଜାଗ୍ରତ ପ୍ରହରୀ ଜନନୀ ଜନ୍ମଭୂମି ପାଇଁ,

ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବି ଦେଇ ନିଜ ପରାଣ ।

ମାର ପଣତକାନି ଘୋଡାଇଦିଅ ମୋ ଦେହେ,

ଶତସିଂହର ବଳ ଜାଗିବ,

ତା କୋଳେ ଟିକେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି,

ଶୋଇଯିବି ଶେଷେ ଶାନ୍ତି ନିଦରେ,

ଶହଶହ ପୁଅ ଜନ୍ମନେବେ ତା କୋଳେ,

ଝରିବାକୁ ଦେବେନି ତା ଆଖିରେ ଟୋପେ ଲୁହ ।

ତ୍ରିରଙ୍ଗା ପତାକା ତଳେ କର ଆଜି ଶପଥ,

ବେଇମାନ ବିଶ୍ଵାସଘାତକ ସାଜିବାନି କେବେ,

ସ୍ଵାର୍ଥମେଧେ ଯଜ୍ଞେ ଦେଇ ଆହୁତି,

ହାତ ପରେ ହାତ ରଖି ନେବା ସଂକଳ୍ପ,

ନିପାତ କରିବାକୁ ସମୂଳେ ଆତଙ୍କବାଦ,

ପୋଛିଦେବା ମା ଛାତିରୁ ପୁଞ୍ଜିଭୁତ ତମାମ କୋହ ।