ନୟନେ ଲୁହର ଧାର

ଉଡିଗଲା ଗଲା ପକ୍ଷୀ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ ନିଡ

ସାଥୀ ଚାଲିଗଲା ଦୂର

ସାଥିର ବିରହେ ହୃଦେ ଉଠେ କୋହ

ଛଳନା ର ଖେଳ ଘର।

ସୁନି ଳ ଗଗନେ ମିଟି ମିଟି ତାରା

ନୟନେ ଲୁହର ଧାର।

ଆଦ୍ୟ ମୌସୁମୀ ର ସଜ ଳ ସ୍ପର୍ଶ ରେ

ସରାଗ ରେ ଦେଲ କିଣି

ଅଧା ବାଟେ ଛାଡ଼ି କାହିଁ ଗଲ ଉଡ଼ି

ପାରୁନାହିଁ ମୁହିଁ ଜାଣି

ମିଶିଗଲ କିବା ଶୂନ୍ୟ ପଥେ ଯାଇ

କରି ଦେଇ ସାତ ପର।

ଏ ମନ ଖୋ ଜୁ ଛି ପଣତ ର ସ୍ପର୍ଶ

କୋହ ଭରା ହୃଦୟରେ

ସମୟ ଚକଟା ଘୁରି ଚାଲିଗଲା

ଭାବି ଭାବି ଦିନ ସରେ।

ଯୁଗ ବିତିଯିବି କଥା ରହିଥିବ

ଲୁହ ବହେ ଧାର ଧାର।