ଶବଟିଏ

ଦେହରେ ଜୀବନ ରହି ଥିବା ଯାଏ

     ସମସ୍ତେ କହନ୍ତି ଜୀବଟିଏ

ଦେହରୁ ଜୀବନ ଛାଡି ଗଲା ପରେ

     ସିଏ ହୋଇଯାଏ ଶବ ଟିଏ ।

ଛୁଇଁବ ଛୁଇଁବ ସମସ୍ତେ କୁହନ୍ତି 

   ଛିଡା ହୋଇଥାନ୍ତି ଖଣ୍ଡେ ଦୂରେ

ରୋକି ହୁଏ ନାହିଁ ଛାତିର ଯନ୍ତ୍ରଣା 

   ନୟନରୁ ଆପେ ଲୁହ ଝରେ ।

ଭାବୁ ଥାଏ ତାର ଅତୀତ କଥାକୁ 

ମନେ ପକାଏ ସେ ପ୍ରତି ମୂହୁର୍ତ୍ତକୁ

  ଆଖିରେ ସ୍ମୃତି ତା ନାଚୁ ଥାଏ ।

ହେଇଗଲା ପରେ ଶବଟିଏ ।

କେତେ ଲୋକ ରୁଣ୍ଡ ହୋଇ ଦେଖୁଥାନ୍ତି 

    ନା କାହା ତୁଣ୍ଡରୁ କଥା ସ୍ଫୁରେ

ମନରେ ଖେଳଇ ଅନେକ ଭାବନା

   ଅତୀତ କଥାକୁ ମନ ଝୁରେ ।

ବଞ୍ଚି ଥିବା ବେଳେ କେତେ ହସ ଖୁସି

    ଦୁଃଖ ସୁଖର ସେ ସାଥି ଟିଏ

ମରିଗଲା ପରେ ଶବଟିଏ ହେଲେ

   ତା ପାଖ ନା ମାଡେ ଆଉ କିଏ ?

ଇଚ୍ଛା ହୋଉଥାଏ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ

ମନା ହେଉଥାଏ ଶବ ଛୁଇଁବାକୁ

  ଦାଣ୍ଡ ଦୁଆରେ ସେ ପଡି ଥାଏ ।

ଶବଟିଏ ସିଏ ଶବଟିଏ 

କେତେ ରାଗ ଈର୍ଷା ମାନ ଅଭିମାନ 

    ଶରୀରେ ଜୀବନ ଥିବା ଯାଏ

ମୋର ମୋର ବୋଲି ସବୁ କହୁଥାଏ

  ପଡି ଲୋଭ ମାୟା ମୋହେ ସିଏ ।

ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ବଜନ କାନ୍ଦୁଥାନ୍ତି ପାଖେ

  ସେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଥରେ ଛାତି

ସରିଯାଏ ତାର ଜୀବନ କାହାଣୀ

     ଖେଳ ତାର ସବୁ ହୁଏ ଇତି ।

ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଆସେ ଯାଏ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ

ସାଥେ ଥାଏ ଖାଲି ପାପ ପୁଣ୍ୟ ଦୁଇ

 ବାଲି ଶଯ୍ୟାରେ ସେ ଶୋଇଯାଏ ।

ଶବଟିଏ ସିଏ ଶବଟିଏ ।

ମଲା ମଲା ବୋଲି କହନ୍ତି ସମସ୍ତେ 

   ନା ସାଥିରେ ତାର ଯାଏ କିଏ

କୋକେଇରେ ଯାଇ ମଶାଣୀ ଭୂଇଁର

  କାଠର ଶେଯରେ ଶୋଇ ଯାଏ ।

ଶବ ନେଲା ପରେ ଦାଣ୍ଡର ଦୁଆରେ

   ଛେରାପାଣି ପକା ଯାଇଥାଏ

କିଏ କାନ୍ଦୁ ଥାଏ କିଏ ହସୁ ଥାଏ 

   ସମ୍ପତ୍ତିରେ ଆଖି ରଖେ କିଏ ? 

ମଶାଣୀ ଜୁଇରେ ଜଳୁ ଥାଏ ସିଏ

ଜଳି ଜଳି ପାଉଁଶ ସେ ହୋଇଯାଏ

  ନା ତା କଥାକୁ ଆଉ ଭାବେ କିଏ ?

ଶବଟିଏ ସିଏ ଶବଟିଏ ।

ବଞ୍ଚି ଥିବା ବେଳେ ନା କିଏ ପଚାରେ

    ଖାଇବାକୁ ନା ଦିଏ କିଏ

ମରିଗଲା ପରେ ଶବ ପାଖେ ବସି

   ମିଛରେ ଗଡାଏ ଲୁହ ସିଏ ।

ଏମିତି ଅନେକ ଘଟଣା ରହିଛି

   ଏ କଥାଟି ଜମା ମିଛ ନୁହେଁ 

ବଞ୍ଚି ଥାଉ ଥାଉ ମାରି ଦ୍ୟନ୍ତି କେତେ

   ଜୀଅନ୍ତା ଶବଟେ କରି ସିଏ ।

ଅଚଳ ଅବସ୍ଥେ ପଡି ରହି ଥାଏ

ନିଃଶ୍ବାସଟି ଖାଲି ଯାଇ ଆସୁଥାଏ

   ନା ସେବା ତାର କରେ କିଏ ।

ମଲା ଶବଟିଏ ହୁଏ ସିଏ ।

ଲୋକ ଦେଖାଣିଆ କରୁ ଥାନ୍ତି ସେବା

     ଭିତରେ ଅନେକ ଭାଷା କହି

କିକର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମୂଢ ହୋଇ ପଡି ଥାଏ

    ସବୁ ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ଯାଏ ସହି ।

କହି ପାରେ ନାହିଁ କାହାର ଆଗରେ

     ହୃଦୟ ବେଦନା ଖୋଲି ତାର

ଛଟ ପଟ ହୋଇ ଜଳି ମରୁ ଥାଏ

    ଝରୁ ଥାଏ ଖାଲି ଲୁହ ଧାର ।

ଜୀଅନ୍ତା ଶବଟି କଷ୍ଟ ଲାଗେ ଭାରି

ହୃଦୟ ତାହାର ହୁଅଇ ବିଦାରି

    ସତ ମୃତ୍ୟୁ ସେ ଚାହିଁ ଥାଏ ।

ଶବ ପରି ପଡି ରହି ସିଏ ।

ଶବଟିଏ ଦେଖି ଗୌତମ ବୁଦ୍ଧ ଯେ 

 ସଂସାର ତ୍ୟାଗୀ ସେ ହୋଇଥିଲେ

ଜୀବନର ସତ ମାର୍ଗ ସେ ଦେଖାଇ 

    ବୌଦ୍ଧଧର୍ମ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚି ଗଲେ ।

ଆଶା ହିଁ ତ ଦୁଃଖ ଦୁଃଖର କାରଣ

   କାମନା ସର୍ବଦା ରହି ଥାଏ

କାମନା ବିନାଶ ଦୁଃଖର ବିନାଶ

     ନିର୍ବାଣ ମୁକତି ମିଳି ଯାଏ ।

ଶବ ହିଁ ମଙ୍ଗଳ ଶବ ହିଁ ତ ଶେଷ

ଶବ ହୋଇ ଗଲେ ସବୁ ହୁଏ ଶେଷ

  ମର୍ତ୍ତ୍ୟ ଧାମରୁ ସେ ଚାଲି ଯାଏ ।

କହୁ ଥାନ୍ତି ଦେଖ ଶବ ଯାଏ ।

ଶବଟିଏ ସିଏ ଶବଟିଏ ।