ସେତ ଭକତ ଭାବରେ ବନ୍ଧା

ଭକତର ବନ୍ଧୁ ସଖା ସହୋଦର

ସେତ ଭକତ ଜୀବନ

ଭକତି ଭାବରେ ସେତ ହଜିଯାଏ

ହୋଇଯାଏ ଯେ ତଲ୍ଲୀନ ।

ଭକତ ବିଦୂର ଭାବେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ

ଶାଗ ଭଜା ସିଏ ଖାଏ

ରାଜ ଉଆସର ମିଷ୍ଟାନ୍ନ ବ୍ୟଞ୍ଜନ

ତା ପାଖେ ଯେ ତୁଚ୍ଛ ହୁଏ ।

ଭକତ ବତ୍ସଳ ସେ ପରା ବଉଳ

ଭକତ ଭାବରେ ବନ୍ଧା

ତା ପରି ଠାକୁର କିଏ ଅଛି ଆଉ

ଭକ୍ତ ଠୁ ଖାଏ ଗୋଇଠା ।

ଭକତି ଭାବରେ ଅଇଁଠା ଖାଏ ସେ

ଭକ୍ତ ଭାବ ବୁଝୁଥାଏ

ସିଏ ପରା ମୋର କାଳିଆ ଠାକୁର

ତା ପରି ଅଛି ବା କିଏ ।

ଭାବ ଭକତିରେ ତଲ୍ଲୀନ ହୋଇ ସେ

ମାଗେ ପାଞ୍ଚଖଣ୍ଡ ଗାଁ

ସମର୍ପଣ ଭାବେ ରକ୍ଷାକରି କରିଅଛି

ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ।

ଭାବେ ବନ୍ଧା ସିଏ ପାଦ ନାହିଁ ସିନା

ବାଲିରଥେ ବିଜେ କରେ 

ବଳରାମ ଦାସ ଭକ୍ତି ଭାବ କଥା

ଭାବରେ ପ୍ରକଟ କରେ ।

ଭକ୍ତ ସାଲବେଗ ଯବନ ବୋଲି ଯେ

ତା ଠୁ ଦୂରେଇ ଯାଇନି

ଭାବେ ବାନ୍ଧିହୋଇ ମୋ କଳା ଠାକୁର

ଦିଏ ରଥ ଅଟକାଇ ।

ଭକ୍ତ ଭାବେ ବନ୍ଧା ଭକ୍ତ କଳ୍ପତରୁ

ଭକତ ଜୀବନ ଧନ

ଭକ୍ତ ଭାବେ ମଜ୍ଜି ଭକତ ହାତରୁ

ନିଏ ନଡିଆ ତକ୍ଷଣ ।

ଗଜ ଉଦ୍ଧାରଣ ହରିଣୀ ତାରଣ

ସବୁ ଭାବର ମହକ

ସବୁ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଥାଇ ବା କି ହେବ

ଭକତି ଭାବ ନଥିବ ।

ଧନ ସମ୍ପଦର କିବା ଆବଶ୍ୟକ

ସୁଦାମାର ଭାବ ଥିଲେ

ଭାବରେ ଭାବରେ ଦ୍ଵାରକାଧୀଶ ଯେ

ସୁଦାମାଙ୍କ ପାଦ ଧୁଏ ।

ମୀରାବାଈ ଭାବେ ବନ୍ଧା ଥିଲା ସିଏ

ମୀରା ସାଜିଲେ ଯୋଗିନୀ

ଗରଳ ହୋଇଲା ସରଳ ପ୍ରସାଦ

ଆତ୍ମା ନନ୍ଦେ ନିମଜ୍ଜିନୀ ।

ଯୁଗେ ଯୁଗେ ସିଏ ଭକତ ବତ୍ସଳ

ରୂପେ ସେ ଅନେକ ରୂପ

ଶ୍ରୀଚୈତନ୍ୟ ଭାବେ ଦେଖାଇ ଦିଅନ୍ତି

ଜଗନ୍ନାଥେ କୃଷ୍ଣ ରୂପ ।

ଭକତ ଭାବରେ ଯୁଗେ ଯୁଗେ ବନ୍ଧା

ଭକ୍ତ ଅନୁଭବେ ବାସ

ଭକତି ଭାବରେ ପ୍ରତି ହୃଦୟରେ 

ଧ୍ଵନୀ ଶୁଭୁ ଓଁ"କାରର ।

ଅଧ୍ୟାତ୍ମବାଦର ମୃଦୁ ଗୁଞ୍ଜରଣ 

ସଦା ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉ

ଭକ୍ତି ଭାବନାରେ ଏ ବିଶ୍ଵ ଭୁବନ

ମହକି ଯେ ଯାଉ ଥାଉ ।