ସ୍ୱପ୍ନ

ଆଖିର ଭିତରେ ନିଦ ଆସିଯାଏ

ନିଦରେ ସପନ ଆସେ

କେତେ ଯେ ଅତୀତ ଅଭୁଲାର ଗାଥା

ଜଳ ଜଳ ହେଇ ଦିଶେ ।

କେତେବେଳେ ସିଏ ଆକାଶରେ ଉଡେ

କେବେବି ଜଳେ ବୁଡଇ

କେବେ ସେ ଜଙ୍ଗଲେ ବଣ ଭୋଜି କରେ

କେବେ ପାହାଡ ଚଢଇ ।

କେତେବେଳେ କେତେ ଅଜଣା ଲୋକଙ୍କ

ସାଥେ ସିଏ ବୁଲୁ ଥାଇ

କେବେ ମରୁଭୂମି ମରୁପ୍ରାନ୍ତେ ଧାଇଁ 

ତୃଷ୍ଣାରେ ବିକଳ ହୋଇ ।

କେତେ ପୁଣି ସିଏ ଦେବ ଦର୍ଶନରେ

ଥାଏ ଭକ୍ତି ଗହଣରେ

କେବେ କେବେ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ସ୍ଵପ୍ନ 

ଦେଖି ଥରୁଥାଏ ଡରେ ।

କେତେବେଳେ ଦେଖେ ଆତ୍ମୀୟ ସ୍ବଜନ

ମୃତ୍ୟୁର ସେ ବିଭୀଷିକା

କେତେବେଳେ ପୁଣି ଚକ୍ରାନ୍ତେ କେ ମାରେ

ଦିଏ କିଏ କେବେ ଧୋକା ।

କେବେ ସେ ଶ୍ରାବଣ ବରଷେ ଭିଜଇ

ଖେଳେ ରଙ୍ଗ ଫଗୁଣରେ

କେବେ ସେ ଦୁଃଖରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହେଇ

ଭିଜେ ଲୁହର ସାଗରେ ।

କେତେବେଳେ ସ୍ବପ୍ନ କେତେ ଖୁସି ଦିଏ

କେବେ ଦୁଃଖ ଅନ୍ତରରେ

କେତେବେଳେ କେତେ ମିଠା ସ୍ମୃତି ଭରେ

ଅଜଣା ସେ ଦୁନିଆରେ ।

କେତେବେଳେ ସପ୍ନ ଅଧାରେ ଭାଙ୍ଗଇ

ଇଛା ଥାଏ ଦେଖି ବାରେ

ଥରେ ଯଦି ନିଦ ଭାଙ୍ଗି ଯାଇ ଥାଏ

ସେ ସ୍ବପ୍ନ ନା ଫେରି ପାରେ ।

ଏମିତିକା ସ୍ବପ୍ନ ବେଳେ ବେଳେ ଆସେ

ଲାଗୁଥାଏ ସତ ସିଏ

ସପନ ଭଙ୍ଗିଲେ ଆଖି ଖୋଲି ଦେଲେ

ସେଇ ଶେଯରେ ସେ ଥାଏ ।

ସପନ ତ କେବେ ସତ ହୋଇ ଥାଏ

କେବେ ମିଛ ହୁଏ ସିଏ

ସବୁ ସପନ ତ କେବେ ସତ ନୁହେଁ 

ମନ ବୁଝେଇଣ ଦିଏ ।

ଏମିତି ଅନେକ ବାସ୍ତବ ସପନ 

ମଣିଷ ଯେ ଦେଖୁଥାଏ

ସେ ସପ୍ନ ସାକାର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟେ

କର୍ମେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ ।

ସପନ ଦେଖିବା ଭଲ କଥା ହେଲେ

ଏମିତି ସପନ କେହି

ଦେଖ ନାହିଁ କେବେ ଜୀବନରେ ଯାହା

ଅପୂରଣ ଯାଏ ରହି ।

ସେଇ ସପନଟି ବଡ ଦୁଃଖ ଦେବ

ନିଦ ସେ ହଜେଇ ଦେବ

ନିଦ ହଜି ଗଲେ ସେଇ ସପନଟି

ସପନରେ ରହି ଯିବ ।