ରୂପସୀ ଚିଲିକା

ଆହେ ରୂପର‍ାଣୀ   ମରାଳ ମାଳିନୀ

     ଉତ୍କଳର ଗଳାହାର,

ରୂପସୀ ବିନ୍ୟାସୀ   ପ୍ରକୃତି ମାନସୀ

    ରୂପ ରସନା ତୋହର ॥

ଚାରୁ ଚିତ୍ରପଟେ  ଆଙ୍କିଛୁ ତୁ କେତେ

      ଦିଗନ୍ତ ବିସ୍ତାରି ରୂପ,

ନିଳାମ୍ବୁ ବାରିରେ     ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବରଣା

    ନିଳୋରସେ ବ୍ୟୋମଛାପ ॥

ଶୈଳ ମାରକତ     ଉଭାନ୍ତି ମସ୍ତକ

   ଯେହ୍ନେ ବିମାନ ଆକାଶେ,

ପ୍ରସନ୍ନ ବଦନୀ    ଆହେ ମନ୍ଦାକିନୀ

    ଶୋଭାରାଣୀ ତୁ ପ୍ରକାଶେ ॥

କାଳିଜାଈ ଗିରି    ଶୋଭାଇଛି ଶିରି

    ମରକତ ସେତୁ ପ୍ରାୟେ,

ତରଙ୍ଗ ବେଷ୍ଟିତ    କାଂକଣ ଶିଖରୀ

    ତୋର ସୈାନ୍ଦର୍ଯ୍ୟତା ଗାଏ ॥

ଶ୍ୱେତାଙ୍ଗ ଚଢାଇ   ଗୁହା ମୁଖେ ଯାଇ

      ନିଖାରେ ଶୋଭା ଜଗତ,

ସୈାରକରୋଭାସି  ନୀଳ ନୀର ଧ୍ୱଂସୀ

      ଉଠେ କିବା ଐରାବତ ॥

ଦିଗନ୍ତ ବିସ୍ତ‍ାରି    ତୋର ଜଳ ରାଶି

      ସତେ ଛୁଇଁଛି ସୈକତ,

ଶରତ ଆକାଶେ  ଯେହ୍ନେ ଛାୟ‍ାପଥ

      ଉପମା ଦିଏ ଜଗତ ॥

ଦୂରେ ପାରିକୂଦ    ମାଲୁଦ ଶୋଭଇ

     ଛାୟା ଜଳରାଶି ପରେ,

ଶରତେ ଭାସିଣ     ମର‍ାଳପଂକ୍ତିଏଁ

    ଶୋଭନ୍ତି ପୋତ ପରାଏ ॥

ପ୍ରକୃତି କୋଳେ ତୁ  ରାଜ ରାଜେଶ୍ୱରୀ

      ଉତ୍କଳଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭୂଷଣା,

ତୋହରୀ ମୁଖଶ୍ରୀ   ଦେଖି ଦିଗଂଗନା

     କରନ୍ତି ତୋର ବନ୍ଦନା ॥