ପ୍ରୀତି ଅର୍ଘ୍ୟ

କେଉଁ ଏକ ଅଜଣା ତିଥିରେ

ଜୋଛନାରେ ବିଚ୍ଛୁରିତ

ଏକାନ୍ତ ମଧୁର ପ୍ରଦୋଷେ

ତୁମକୁ ଦେଖିଲା ପରେ

ହୃଦୟ ମୋ ଦ୍ରବିଭୂତ

ନ ହୋଇ ପାରି ଗୋପ୍ୟ

ହେଲି ଦଣ୍ଡାୟମାନ 

ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ।

ଲାଗିଲା ମୋତେ କି ସତେ

ସ୍ବର୍ଗର ଅପସରା

ରମ୍ଭା ନାରୀ , ମେନକା 

କି ଅବା ଉର୍ବଶୀ

ମର୍ତ୍ତେ ଆସିଛି ଓହ୍ଲେଇ

ମ୍ଳାନ କରି କାନ୍ତି କାଞ୍ଚନର

ଝଲସୁଛି, ଝଟକୁଛି

ମୁଖରେ ତା ନିନ୍ଦୁ ଅଛି ଶଶୀ ।

ହେଲି ମୁଁ ଅବଚେତନ

ନ ଥିଲା ସମ୍ୟକ ଜ୍ଞାନ

ଥାପିଦେଲି ଦେଲି ମୋର ହାତ

ତୁମ କୋମଳ ହାତରେ

ପଡ଼ିଲା ସତେ ଅଶନି

ହେଲ ଇସ୍ତତତ, ଆରକ୍ତ ବଦନ

ଦେଲ ଯେଉଁ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା

ମୋ କଳ୍ପନା ବାହାରେ ।

ଥରୁ ଥିଲା ତୁମ ଦେହ

ହୋଇ ଅଧଃ ମୁଖ

କରୁଥିଲ ବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟା

କରିବାକୁ ପଳାୟନ

ମୁଁ ବି ହେଲି ଘର୍ମାକ୍ତ

କମ୍ପୁ ଥିଲା ଓଷ୍ଠ

ଯେବେ ହୋଇଲା ଆମ

ଚାରି ଚକ୍ଷୁର ମିଳନ ।

ନ ସ୍ଫୁରିଲା କା' ର ବାକ୍ୟ

ବିତିଗଲା ସନ୍ଧ୍ୟା

ମାତ୍ର, ଦେଲ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି

ହୋଇ ଥାଇ ମୌନ

କଲି ମୁଁ ବି ଅଙ୍ଗୀକାର

ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରେ

କଦାପି ମୋ ପ୍ରେମକୁ

ଦେବିନି ହେବାକୁ ମୁଁ ନୁନ୍ୟ ।

ହୋଇ ସ୍ରୋତସ୍ଵିନି 

ବହିଛି ସମୟ

ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆଣିଛି, ପୁଣି

କେବେ ଝାଞ୍ଜିର ନିଦାଘ

କରିଛି ସେ ଅପଚେଷ୍ଟା

ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଦାଗ

ଯଦି ବା ହୋଇଛି, ହେଲେ ବି

ଲିଭିଛି, ପାଇ ଆମ ପ୍ରୀତି ଅର୍ଘ୍ୟ ।।