ପିଲାଦିନ ମାମୁଁଘର

ନଈ ଆରପାରି ମାମୁଁଘର ମୋର

ଦିଶୁନାହିଁ ଚିହ୍ନବର୍ଣ୍ଣ 

ନଦୀର ଗର୍ଭରେ ପ୍ରିୟ ଭିଟାମାଟି

ହୋଇ ଯାଏ କ୍ରମେ ଲୀନ ।

ଅଜା ଆଇ ମାମୁଁ ମାଇଁଙ୍କ ଶରଧା

ମନେପଡେ ପିଲାଦିନ

ବିତାଇଛି କେତେ ମଧୁର ସମୟ

ଖୁସିର ମୂହୁର୍ତ୍ତମାନ ।

ଘର ଅଗଣାରେ ତୁଳସୀ ଚଉଁରା

ପିଜୁଳି ଓ ବରକୋଳି

ମାମୁଁଘର ତୋଟା ଭାରି ସୁଶୀତଳ 

ମିଠା କୋଇଲିର ବୋଲି ।

ଆସୁଥିଲେ ଯେବେ ମାମୁଁ ପ୍ରବାସରୁ

ଲାଗୁଥିଲା ବଡ ଖୁସି

ନାଲି ସବୁଜିଆ ଶୁଆ ଥଣ୍ଟ ପରି

ଧରି ନୂଆ ଜାମା ଗଞ୍ଜି ।

ଉଠୁଥିଲା ନାଚି କଅଁଳ ମୋ ମନ

କରିଦେଲେ ମାମୁଁ କୋଳ

ହାତ ପାହାନ୍ତାରେ ଲାଗୁଥିଲା ଜହ୍ନ 

ମୁଁ ସ୍ବପ୍ନ ରାଜକୁମାର ।

ଉଡୁଛି ତ୍ରିରଙ୍ଗା ଦିଗନ୍ତ ଆକାଶେ

ଦୂର ଜହ୍ନ ରାଇଜରେ 

ସଜଳ ମୋ ସ୍ମୃତି ଆଙ୍କିବି ସଯତ୍ନେ

ସମୁଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣାକ୍ଷରେ ।