ପାଷାଣ ହେଲକି ପ୍ରଭୁ

ମାଗିବିନି ଆଉ ତୁମକୁ ମୁଁ କିଛି 

ଜୀବଗଲେ ପଛେ ଯାଉ, 

ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସୁ ଜୀବନେ ମୋହର 

ଡାକିବିନି ମହାବାହୁ ।

ଚତୁର୍ଦିଗେ ଏଠି ଘଟୁଛି ଅନର୍ଥ 

ସତ୍ୟ ପାଉଅଛି ଫାଶୀ, 

ଦୋଷୀକୁ ନମିଳେ ଦୋଷ ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ 

ନିର୍ଦୋଷୀ ସାଜୁଛି ଦୋଷୀ ।

ସବୁଦେଖି କାହିଁ ମୋୖନେ ବସିଛ 

ଧର୍ମ ଡାକ ଶୁଣନାହିଁ, 

ନ୍ୟାୟ,ବିଚାରକି ତୁମପାସେ ନାହିଁ 

ଅବା ଗଲା ଲୋପପାଇ ।

ଯେବେଯେବେ ପୁଣ୍ୟ ପାଇଥିଲା କଷ୍ଟ 

ନେଇଥିଲ ଅବତାର, 

କଳିଜୁଗେ ଅବା ନାହିଁ ତୁମ ଶକ୍ତି 

ମୂଲ୍ୟନାହିଁ ଭକତିର ।

ଆଉ କେତେ ପାପ ଦେଖୁଥିବ ତୁମେ 

ଚକାନୟନରେ ଚାହିଁ, 

ଶୁଭୁନି ଭକ୍ତର ଆକୁଳ ଚିତ୍କାର 

ଅବିଚାର କାହିଁ ପାଇଁ ।

ତୁମ ସଂସାରରେ ନାରୀଟିଏ ପାଇଁ 

ନାହିଁଟି ସ୍ଵ ଅଧିକାର, 

ତୁଚ୍ଛାକୁ କାହିଁକି ଲୋକ ଦେଖାଣିଆ 

ଦେବୀ ଭକ୍ତି ମଣିଷର ।

ଶିଶୁଟିଏ ଅବା ନାରୀଟିଏ ଏଠି 

ନିସ୍ତାର କାହାକୁ ନାହିଁ, 

ଶୃଗାଳ,କୁକୁର ପରି ବେଢ଼ିଖାନ୍ତି 

କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ।

ଏତେ ପାପ ଦେଖି କେମିତି ସହୁଛ 

ସିଂହାସନେ ସ୍ଥିର ବସି, 

ନାରୀର ନୟନେ ଅଶ୍ରୁ ଭରିଦେଇ 

କେମିତି ପାରୁଛ ହସି ।

ଅଛି ଯଦି ଶକ୍ତି ପରାକାଷ୍ଠା ତୁମ 

ଅବତର ସଂସାରରେ, 

ନାରୀ ମାଂସଲୋଭୀ ପ୍ରତି ମହିଷାକୁ 

ସଂହାର କର ଅଚିରେ ।