ନିରବ ଯନ୍ତ୍ରଣା

ତମେ ସେଠି ସାଗର ହୋଇ ରହିଥାଅ

            ମୁଁ ଏଠି ପଡ଼ିଛି ମରୁଭୂମିରେ

ଅମାନିଆ ଜିଦ୍ ଖୋର ଏଇ ସମୟ

       ସବୁଦିନେ ଦାଉ ସାଧେ ମୋ ଠାରେ ,

ଚୁପ୍ ହୋଇଣ ଘରେ ପଡି ରହିବା ହିଁ

          ଏବେ ଯେମିତି ଏକ ମାତ୍ର ପନ୍ଥା,

ଭଲ ଲାଗୁ ନଲାଗୁ , ଜୀବନର ସାଥୀ,

          ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭରା ରୁକ୍ଷ ନିରବତା ,

ସୁଖ ଶାନ୍ତି ସବୁ କିଛି ଲୁଟିବା ପରେ

         ବସିଛି ଆହୁରି ବି ଅପେକ୍ଷାରେ

ସଭ୍ୟତା ବଦଳାଇ ଦେବ କି କଅଣ

          ନିରବତାର ନଜର ବନ୍ଦୀରେ ,

ଜଣା ନାହିଁ କେବେ ପୁଣି ଉଇଁବ ସତେ

          ମନ ଆକାଶରେ ପ୍ରୀତି ସୂରୁଜ

ଆଉ ନିଶୁନ୍ ପୃଥିବୀର ଅଗଣାରେ

          ଲାଗିବ ଖୁସିର ମେଳା ମଉଜ ,

ତଥାପି ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ହେବ,

         ସମୟର ଏ ଦିଧାରୀ ବେଳାରେ

କିଛିଟା ତମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇବ

         କିଛିଟା ମୁଁ ଝୁରିବି ନିରୋଳାରେ ,