ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରେମର ପରିଭାଷା

ସମସ୍ତେ କୁହନ୍ତି ...

ପ୍ରେମର ଆରମ୍ଭ କୋଉଠୁ ହୋଇଛି

କେହି ପାରିବେନି କହି

ସେଯେ କୁଳୁକୁଳୁ ସ୍ରୋତସ୍ୱନୀ

ଏକ ଅଙ୍କା ବଙ୍କା ନଈ ।

ପ୍ରେମ କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଅଢେ଼ଇ ଅକ୍ଷର

ଗଭୀରତା କେତେ ତାର

ବ୍ୟାପକ ସେ ଅର୍ଥ ନିର୍ଭୁଲ ଶଦ୍ଦ ସେ

ସତେ ପ୍ରଶାନ୍ତ ସାଗର ।

ପ୍ରେମ ଥରେ ହୃଦେ ଉଦ୍ଜୀବିତ ହେଲେ

ଶୀତଳତା କେତେ ଭରେ

ଯେତେ ଲିଭାଇଲେ ଲିଭେନି ଜମା ସେ

ଦିକି ଦିକି ହୋଇ ଜଳେ ।

ପ୍ରେମ ଯେବେ ଥରେ ଲେଖି ଦେଇ ଯାଏ

ତା ସ୍ମୃତି ର ଅଲିଭା ଭାଷା

ଭାଙ୍ଗି ପାରେନାହିଁ ସହ ସହ ଜନ୍ମ

ତୁଟେନି କେବେ ଭରଷା ।

ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ପ୍ରେମ ପରିଭାଷା

ସୁଖର ପସରା ତା ର

ଜୀବନ ପୃଷ୍ଠାରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣାଭ କାଳୀରେ

ପକାଇ ଯାଏ ସେ ଗାର ।

ପ୍ରେମ ପାଲଟିଲେ ପ୍ରୀତିର ସହର

ଶୋଭା ନୈସର୍ଗିକ ତାର

ପୂର୍ଣ୍ଣମୀ ଜୁଆର କୂଳ ଛୁଇଁ ଯାଏ

ଶାଶ୍ୱତ ହୁଏ ସଂସାର ।

ସେ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରେମ ମୋତେ ମୋହିତ କରିଛି

ତାର ସ୍ୱାଦ ମୁଁ ଚାଖିଛି କେତେ

ତା' ପ୍ରେମରେ ପଡି କବିତା ଲେଖୁଛି

ମୋ ଜୀବନ ଚଲାପଥେ ।