ମାଆ, ସତେ କି ପାଷାଣ ହେଲ

ହେ ମାଆ ତୁମେ, ସତେ କି ପାଷାଣ ହେଲ

ଡାକେ ଡକା ପାରି ତୋହରି ଦୁଆରେ

ପଡେନି କର୍ଣ୍ଣ ରେ ତୋର

ତୁମେ, ସତେ କି ପାଷାଣ ହେଲ ।

ଶୁଣି ଥିଲି ମାଆ ତୁ ମମତାମୟୀ

ସେପାଇଁ ଆସିଲି ଧାଇଁ

ମନେ, ଅସୁମାରୀ ଆଶା ନେଇ

ଦେଖେ, ମୋ ପାଇଁ ତ ଦୟା ନାହିଁ ।

ଜାଣିଥିଲି ମୁଁ ତ ଦୀନ ଦୁଃଖୀ ଟିଏ

ମନରେ ନଥିଲା କ୍ଷୋଭ

ମାଆ ମୋ ଜଗତେଶ୍ୱରୀ

ହେଲେ, ନାହିଁ ମୋର କିଛି ଲାଭ ।

ପାପୀ ଟିଏ ବୋଲି କହ ତୁ ମାଆ ଲୋ

କରିଛୁ କି ମୋତେ ରୋଷ

ଯଦି ହେଲି ପାପୀ ତୁ ପରା ଜନନୀ

କହ, ନାହିଁ କି ତୋହରି ଦୋଷ ।

ତଥାପି ମାଆ ଲୋ ଭଜୁଥିବି ତୋତେ

ନ ପଚାରେ ପଛେ ତୁହି

ଜାଣିଛି ଏତିକି ମୁଁ ତୋର ସନ୍ତାନ

ହତାଦର ହେବି ନାହିଁ । ।

ହେ ମାଆ, ତୁମେ ସତେ କି ପାଷାଣ ହେଲ ।!