ଲୁଚି ଦେଖୁ ଅଛି

ଲୁଚି ଦେଖୁଅଛି      ଝରକା ଫାଙ୍କରେ

     ପ୍ରିୟା ମୋର ଝାଙ୍କି ହୋଇ ,

ଆକାଶ ବକ୍ଷକୁ      ଜହ୍ନର ମୁଖକୁ

     ଚାହିଁ ଉଲ୍ଲାସ ଯେ ହୋଇ ।

କିଏ ତ ବୁଝାଅ      ପ୍ରିୟାକୁ ଯେ ମୋର

     ଜହ୍ନରୁ ସୁନ୍ଦର ଜିଣି ,

ଜହ୍ନର କାୟାରୁ     ମଞ୍ଜୁଳ ମୟୁଖ

     ନିରନ୍ତେ ଆଣିଛି କିଣି ।

ଜହ୍ନକୁ ଅନାଇ      ସ୍ମିତ ହାସ୍ୟ ବହି

     କେଉଁ ଭାବନାର ତୀରେ , 

କେଉଁରାଇଜରେ     ଅବା ଜହ୍ନ ଠାରେ

      ଭାବର ପ୍ରଦାନ କରେ। 

ସେ ଚାହେଁ ଜହ୍ନକୁ     ମୁଁ ଚାହେଁ ଜହ୍ନକୁ

     ଝରକାର ଫାଙ୍କ ମଧ୍ୟେ ,

ସେ ହସେ ମୁରୁକି      ଜହ୍ନକୁ ନିରେଖି

     ମୁଁ ହଜେ ତା'ରି ମଧ୍ଯେ।

ପ୍ରିୟାର ବଦନ       ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣ

     ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ୟୋସ୍ନେ ନଟ ପଟ ,

ପୁନଃ ସେ ପବନ      କରେ ସେ ଚୁମ୍ବନ

     ଫେରି ଆସେ ଝଟପଟ ।

ପ୍ରିୟାର ସ୍ପରଶ        ଘେନି ଯେବେ ଫେରେ

      ସିହରଣ ଭରି ଦିଏ ,

ମନରେ ଆବେଗ      ପ୍ରଣୟର ଭାବ 

       ଚଞ୍ଚଳତା ଭରି ଦିଏ ।

ପବନ ଚତୁର         ହୋଇ ସେ ବିଭୋର

      କେତେ ଦୁଷ୍ଟାମି ସେ କରେ , 

ପ୍ରିୟାର କେଶକୁ       ମୁଖ ମଣ୍ଡଳକୁ 

      ଆବୋରେ ଆନନ୍ଦ ଭରେ ।

ଶ୍ରବାର ଝୁମୁକା        ପବନ ତାଳରେ 

      ଝୁମି ଝୁମି କରି ନାଚେ , 

ଚିକିମିକି ରଶ୍ମି         ଜହ୍ନ ଠାରୁ ଆଣି 

     ରୌପ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ସେରଚେ ।

ନୟନ ଯୁଗଳ          ଦୁହିଁ ଙ୍କର ମେଳ

      ତୁଳନା କି ଅଛି ତାର , 

କଜ୍ଜଳ କଜ୍ଜଳ          ନୟନ ଯୁଗଳ 

      କଳନା କି କରି ପାର ।

ଯେବେ ମୋର ଆଖି       ସୁନ୍ଦର ତା ଦେଖି 

      ଚୁପ୍ ହୋଇ କିଛିକୁହେ , 

ଯଦି କେବେ ସିଏ       ସମ୍ମୁଖରେ ଆସେ 

      ହୃଦ ଆଲିଙ୍ଗନ ଚାହେଁ ।