କହି ହୁଏନା ଆତ୍ମବେଦନା

ବିଶ୍ଵନାଥଙ୍କର ଦୁଇ ଗୋଟି ପୁଅ ଅମନ ଆଉ ସୁମନ

ମହାନଦୀ କୂଳେ ଘରଟି ତାଙ୍କର ସର୍ବ ଶୋଭାର ଭଵନ |

ଅମନକୁ ବାର ସୁମନକୁ ଦଶ ମାଆ ଗଲା ପରପାରେ

ବିଶ୍ଵନାଥ ତାଙ୍କୁ ମଣିଷ କରିଲେ ମା ବାପା ଭୂମିକାରେ |

ଦିନସାରା ସିଏ ବିଲରେ ଖଟନ୍ତି, ରାତିରେ ପଢ଼ାନ୍ତି ପାଠ

ପୁରୁଣାକାଳିଆ ମାଟ୍ରିକ ପାଆସ ଥିଲେ ଜଣେ ଭଲ ଚାଟ |

ଅମନ ବଇଷୟିକ ପାଠ ପଢ଼ି ହୋଇଲା ଇଞ୍ଜିନିୟର

ଦୁବାଇରେ ତାକୁ ଚାକିରୀ ମିଳିଲା ଘରୁ ହୋଇଲା ଅନ୍ତର |

ବାପା କଥା ଆଉ କିଏସେ ପଚାରେ ବିଭାହୋଇ ସେହିଠାରେ

ଭୁଲି ଭିଟାମାଟି ଜନସ୍ନେହ ପ୍ରୀତି ରହିଲା ଲୁପ୍ତ ପ୍ରକାରେ |

ସୁମନଟି ସିଟି ତାଲିମ ପ୍ରାପତି କରେ ଶିକ୍ଷକ ଚାକିରୀ

ଗେହ୍ଲା ପୁଅ ସିଏ ସବୁ ସୁଖ ପାଏ ବାପା ଖଟେ ଗଧ ପରି |

ହାତକୁ ଦି ହାତ କରିଦେଲେ ତାକୁ ବିଶୁଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ଗଲା

ତଥାପି ଘରର ସକଳ ଜଞ୍ଜାଳ ମୁଣ୍ଡାଇ ଚାଲନ୍ତି ଭଲା |

ସତୁରି ବରଷେ କଲେ ପଦାର୍ପଣ ଦୁର୍ବଳୁ ଦୁର୍ବଳତର

ନାନା ରୋଗ ଆସି ଗ୍ରାସିଲା ଶରୀର ହେଲେ ବଡ଼ ହରବର |

କ୍ଷେତ ବାଡ଼ି ଯତ୍ନ ନେଇ ପାରିଲେନି ବସି ରହିଗଲେ ଘରେ

ଧିରେ ଧିରେ ପୁତ୍ର ପୁତ୍ରବଧୂ ବାକ୍ୟ ଅଶାଳୀନତାକୁ ଧରେ |

ଖାଇବା ପିଇବା ସେବା ଆଦରରେ ଅଣହେଳା ହେଲା ଧିରେ 

ଅନୁଭବ କଲେ ବିଶ୍ୱନାଥ ବାବୁ ଅଲୋଡ଼ା ମୁଁ ହେଲି କିରେ! |

ସକାଳୁ ଦାଣ୍ଡରେ ଚଉକି ଉପରେ ବସି ଭାଳୁ ପୂର୍ବ କଥା

ସୁମନ ଗରଜି କହେ ଖାଲି ବସ ନକରି କିଛି ବ୍ୟବସ୍ଥା |

ଏକା ମୁଁ କାହିଁକି ପୋଷିବି ତୁମକୁ ନେଇଛି କି ଠିକାଦାରୀ

ବଡ଼ପୁଅ ପାଶେ ରହୁନ ଯାଇକି ମୋ ଗଳେ ହେଉଛ ଭାରି |

ଉଡ଼ିଗଲା ହୋସ ଚଉକିରୁ ଖସି ବିଶୁ ପଡିଗଲେ ତଳେ

ପୁଅ ବୋହୁ କେହି ନଚାହିଁଲେ ତହିଁ ଉଠିଲେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ |

ଅବ୍ୟକ୍ତ ଏ କୋହ ଚାପିଲେ ହୃଦୟ କାହାକୁ କିଛି ନକହି

ଅସରା ବେଦନା ବହି ଦୃଢ଼ମନା ଗୃହରୁ ଗଲେ ପଳାଇ |

ବାଃ କାଳିକାଳ ଶିକ୍ଷିତ ବେଭାର ମଣିଷପଣିଆ ହତ

ଜଡ଼ ବିଜ୍ଞାନର ଲାଞ୍ଜ ଧରି ସର୍ବେ ଆଚରନ୍ତି ପଶୁବତ |