କେତେ ଛନ୍ଦ ଜାଣେ ସେ ନନ୍ଦପୁଅ

କେତେ ଛନ୍ଦ ଜାଣେ ସେ ନନ୍ଦପୁଅଟି

   କହି ପାରିବ ବା କିଏ 

ଟେକା ମାରି ସିଏ ଗୋପୀ ମାନଙ୍କର

   ମାଠିଆକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଏ ।

 ଚୋରାଇ ଖାଏ ସେ ସର ଓ ଲବଣୀ

   କେବେ ଧରାପଡେ ନାହିଁ

ଯଶୋଦା ଆଗରେ ଗୁହାରୀ କରିଲେ

   ସତ ଯାଏ ମିଛ ହୋଇ ।

କି କୁହୁକ ଜାଣେ ସେ କଳା କହ୍ନେଇ

   ଲଗାଏ ନାନା ହୁନ୍ଦର

ରାଧାର ଦେହରୁ ଭୂତ ଛଡ଼ାଏ ସେ

    ପଢି ଗାରେଡ଼ି ମନ୍ତର ।

କେବେ ଚୁଡ଼ିବାଲା ହୋଇ ରାଧାପାଶେ

    ଯାଏ ପଡେନାହିଁ ଧରା

ରାଧା ରାଣୀ ନାମେ ଗୋପପୁରରେ

  ଲୋ, ବାଜୁଛି ନିନ୍ଦା ନାଗରା ।

ଶାଶୁ ଓ ନଣନ୍ଦ ଦିଅନ୍ତି ଗଞ୍ଜଣା

   ରାଧା ରହେ ତୁନି ହୋଇ

ଜାଣିଛି ସେ ମନେ କାହ୍ନୁ ତାର ପ୍ରାଣ

  ଭୁଲି ସେ ପାରିବ ନାହିଁ ।

କୃଷ୍ଣ ବିନା ରାଧା ବଞ୍ଚି କି ପାରିବ

   ଏଇ ଗୋପ ନଗରୀରେ

କାହା କଥା ସିଏ ଶୁଣିବ କାହିଁକି

 ମନ ତା ବୃନ୍ଦାବନରେ ।

ବଇଁଶୀ ବାଜିଲେ ରାଧା ରାଣୀ ଆଉ

   ରହି ପାରିବନି ଘରେ

କାଖରେ କଳସୀ ଧରିଣ ସେ ଆସି

  ଉଭା ଯମୁନା କୁଳରେ ।

 କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମେ ବାଇ ସେ ରାଇ କିଶୋରୀ

   ଏ ତ ବିଧିର ବିଧାନ

ପ୍ରଭୁ ରାଧା କୃଷ୍ଣ ଚରଣେ ଶରଣ 

    ପଶୁଛି ଏ ଅକିଞ୍ଚନ।