କବିତା

ତୁଠୁ ମାଠିଆକୁ କାଖେଧରି ତୁମେ

ରୁଣୁଝୁଣୁ ଶବଦରେ

ଆସୁଥିଲ ଯେବେ ଆଖି କହୁଥିଲା 

କିଛି ଚୋରା ଚାହାଣୀରେ,

ପାଦ ଦୁଇଥିଲା ବ୍ୟସ୍ତତା ମୁଖର

ଭିଜା ଭିଜା ଥିଲା ଦେହ

ଉଙ୍କି ମାରୁଥିଲା ଅଳସୀ ଯୌବନ

ଶତ ସପନର ମୋହ ।।

ତପନ ଦୀକ୍ଷିତ(ବେଳା ଭୂମି)