କବି ଟିଏ ବିନା କବିତା ସପନ

 

ମନେ ଉଠୁ ଥିବା ଉତ୍ତାଳ ତରଙ୍ଗ

ମନର ଭାବ ଭାବନା

ଯିଏ ରୂପ ଦିଏ ଶବ୍ଦର ରୂପରେ

କବି ଟିଏ ସିଏ ସିନା ।

ମନ ଗହନର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭାଷାକୁ

ସୁନ୍ଦର ଶଦ୍ଦେ ସଜାଇ

କାଗଜ ଦେହରେ କଲମ ମୁନରେ

କବିତା ଭେଟି ଦିଅଇ ।

ନିଜ ଠୁ ବାହାରି ଜୀବନକୁ ଖୋଜେ

ଅନୁଭବ ରଙ୍ଗ ଦିଏ

ବ୍ୟକ୍ତି ଠୁ ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ଗୋଷ୍ଠୀରୁ ସମାଜ

ସଭିଙ୍କର କଥା କୁହେ ।

ଜୀବନ- ଯନ୍ତ୍ରଣା ହସର ଝରଣା

କଲମ ମୁନରେ ଲେଖେ

ଭାଷା କୋଷରୁ ସେ ଶବ୍ଦ ପୁଞ୍ଜ ଆଣି

କବିତାକୁ ମଣ୍ଡି ଦିଏ ।

ମଣିଷ ସମାଜୁ ପ୍ରକୃତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ତା ଭାବନା ଖେଳୁ ଥାଏ

ଭାବନାକୁ ଦିଏ କବିତାର ରୂପ

କବି ଟିଏ ବନି ଯାଏ ।

ସମାଜର ପ୍ରତି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଶେଷରେ

ନିଜକୁ ହଜାଇ ଦିଏ

ଭାଷାର ଯାଦୁରେ ସମସ୍ୟା ବି କୁହେ

ସମାଧାନ କହି ଦିଏ ।

ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵେ ଥିବା ଘଟଣା ବଳୀରେ

ନିମଗ୍ନ ସେ ହୋଇଥାଏ

ମାଟିରୁ ଆକାଶ ଜଜରୁ ଜୀବନ

ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଙ୍ଗେ ନିଏ ।

କେବେ ଲେଖିଦିଏ ସଚେତନ ବାର୍ତ୍ତା

ସମାଜର ହିତ ପାଇଁ

କେବେ ସେ ଶିଶୁଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଏ

ସୁନ୍ଦର କବିତା ହୋଇ ।

କେବେ ଭରିଦିଏ ହତାଶା ପ୍ରାଣରେ

ଆଶାର ଆଲୋକ ଶିଖା

କେବେ ଦେଇ ଦିଏ ଦୁର୍ବଳ ମନକୁ

ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଅସୀମ ଦୀକ୍ଷା ।

କେବେ ଠିଆ ହୋଇ ବେଳା ଭୂମି ତଟେ

ଜୀବନ ଦର୍ଶନ ଖୋଜେ

କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଯାତନା ଦୁଆରେ

କରୁଣାର ବାରି ସିଞ୍ଚେ ।

କବିର କଲମ କେବେ ଭରି ଦିଏ

ଆଳସ୍ୟରେ ଉଦ୍ଦାମତା

କେବେ ସେ ଉଠାଏ ବିଦ୍ରୋହର ସ୍ୱର

ବୁଝିବାକୁ ବାସ୍ତବତା ।

ଭାବ ଉଠୁଥାଏ ସଭିଙ୍କ ମନରେ

ରୂପ କି ସଭିଏଁ ଦ୍ୟନ୍ତି

କବି ଟେ ନଥିଲେ କବିତା ସପନ

ଭାବ ମନେ ରହିଯାନ୍ତି ।

କବିଟିଏ ଯଦି ମନର ଭାବକୁ

ରୂପ ଦେଇ ନ ପାରଇ

ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦଗ୍ଧ ଜୀବନ ହୁଅଇ

ଜୀବନ ତୁଚ୍ଛ ଲାଗଇ ।

କବିତା ବିହୁନେ ପାଠକ ବିକଳ

କବି ହୁଅଇ ବିକଳ

କବିର କବିତା ଆଦୃତ ହୋଇଲେ

କବି ହୁଅଇ ବିହ୍ଵଳ ।

କବିତା ଆଣଇ ମନରେ ପୁଲକ

ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶକ ହୁଏ

କବିତା ନଥିଲେ ଜୀବନ ସାର

ମନ ଖାଲି ଘାଣ୍ଟି ହୁଏ ।