ଜନମ ମାଟି ମୋ ଗାଁ

ଯାହାର କୋଳରେ ଜନମ ହୋଇଛି

ସେଇ ମୋର ମାଟି ମାଆ

ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ମଧୁର ଲାଗଇ 

ମୋତେ ତାର ସେଇ ନାଆଁ ।

ତାହାରି ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଇ ମୁହିଁ 

ଶିଖି ଅଛି ଆଜି ଚାଲି

ତା ପାଣି ପବନ ଫଳ ମୂଳ ଖାଇ

ଧୂଳିରେ ଅଛି ମୁଁ ଖେଳି ।

ଏଇଠି ଜଳିଛି ମୋ ଏନ୍ତୁଡି ନିଆଁ 

ଜଳିବ ବି ଜୁଈ ନିଆଁ 

ମଶାଣୀ ଭୂଇଁରେ ପାଉଁଶ ହୋଇଲେ 

ଲିଭି ଯିବ ମୋର ନାଆଁ ।

ଜୀବନର ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତଟି ଏଠି

ତା ସାଥେ ଯାଇଛି ବିତି 

ମନେ ଆଙ୍କିଛି ସେ ଅନେକ ସପନ

ସ୍ମୃତି କେତେ ଅନୁଭୂତି ।

ଏଇଠି କଟିଛି ପିଲାବେଳ ମୋର

କଟିବ ଶେଷ ସମୟ

ପବିତ୍ର ମୋ ମାଆ ମାଟି କୋଳେ ଥିଲେ

ନ ଥାଏ କିଛି ମୋ ଭୟ ।

ଆହାଃ କି ସୁନ୍ଦର ତାର ପରିବେଶ

ସବୁଜ ଶ୍ୟାମଳ ଘେରା

ଝରୁ ଥାଏ ଏଠି ବନ ନିର୍ଝରିଣୀ 

ସୁନା କ୍ଷେତେ ହସେ ଧରା ।

ସବୁଜ ଗାଲିଚା ଦିଶେ କି ସୁନ୍ଦର 

ତନୁ ମନ ନିଏ କିଣି

ପ୍ରକୃତି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯ ଭରା ମୋ ଗାଆଁଟି

ସବୁ ହୃଦୟକୁ ଜିଣି ।

କେତେ ଯାନି ଯାତ୍ରା ହୋଉଥାଏ ଏଠି

ପାଳି ଥାନ୍ତି ମିଳି ମିଶି 

ବିପଦେ ଆପଦେ ସାହା ହେଉଥାନ୍ତି

ଦୁଃଖରେ ସେ ଦ୍ୟନ୍ତି ହସି ।

ସେନେହ ମମତା ବନ୍ଧନ ଡୋରରେ

ଆତ୍ମୀୟତା ଭରି ଥାଏ

ମୋ ଜନମ ମାଟି ଗାଆଁକୁ ଯେ ଆସେ

ନା ଭୁଲି ପାରେ ସିଏ ?

ମୋ ଗର୍ବ ଗୌରବ ଜନମ ମାଟି ମୋ

ମମତାରେ ଭରା ସିଏ

ଭୁଲି ନାହିଁ କେବେ ଭୁଲି ପାରିବିନି

ମୁଁ ତାକୁ ଭଲ ପାଏ ।।