ଜୀବନର ବାସ୍ତବତା

ପାଚେରୀ ସଦୃଶ

ଏ ଜୀବନ ର ବାସ୍ତବତା

ଦୃଢ଼ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ରହିଛି

ତୁମର ମୋର ମଧ୍ୟରେ ।

କାଳ୍ପନିକତା ରେ

ତୁମକୁ ଭେଟି ତ ପାରେ

କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ରେ

ସେ ପାଚେରୀ କୁ ଡେଇଁ

ମୁଁ ତୁମ କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରେନି ।

ସ୍ଵପ୍ନ ରାଇଜ ରେ

ଆଶାର ତୋରଣ ତ ଦେଖା ଯାଏ

କିନ୍ତୁ ବାସ୍ତବତା ର

କୁଟୀର ରେ ମୋର

ତୁମକୁ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ପାରେନି ।

ତାତ୍ସଲ୍ୟକର ଏ ସମାଜ

ଜୀବନ କୁ ଏତେ

ଜଟିଳ କରିପକାଏ

ତାର ଚରିତ ବର୍ଣ୍ଣନା

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବାନ୍ତକର ।

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅବାନ୍ତକର

ତାଙ୍କର ବର୍ଣ୍ଣନା ଚାତୁରୀ

ଯାହା ସେମାନେ

ପ୍ରେମ କୁ ନେଇ କରନ୍ତି ।

ବିଶାଳତା ନୀଳନଭର

ପ୍ରାନ୍ତ ଦେଶ ରେ

ମନ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଖଗ ସାଜି

ଉଡ଼ି ବୁଲେ କାହିଁ କେତେ ଦୂରାନ୍ତକୁ ।

ଉଡ଼ିବାର ଅକାଂକ୍ଷାରେ

ଉଡି ତ ଯିବ କିନ୍ତୁ

ଦିଗ ହରା ର ଭୟ ବି

ଛାତି କୁ ଥରାଇଦିଏ ।

ହଁ ମୁଁ ଜାଣିଛି ପଥ ରେ

ଚାଲି ଚାଲି ଗଲେ

ଆଗତ ଚିତ୍ର ଯେଉଁ

ମନୁଷ୍ୟ ସମ୍ମୁଖରେ ଥାଏ ।

କିନ୍ତୁ ସମାଜ ଆଉ

ପରିସ୍ଥି ର ବେଢି

ଏତେ ଶକ୍ତ ଯେ

ତାକୁ ଚ୍ଛିନ୍ନ କରି ଉଡ଼ିଯିବା

ମୋ ପକ୍ଷରେ ଅସମ୍ଭବ ।

ଅସମ୍ଭବ ତ ମୋର ସ୍ଵପ୍ନ ସାକାର

ମୋର ହୃଦୟ ର ମଣିଷକୁ

ସାଥିରେ ପାଇବା

ଅସମ୍ଭବ ପ୍ରତୀତ ହେଉଛି ସବୁ ।

କଣ ସମୟ ସାଙ୍ଗକୁ

ସବୁ ବଦଳି ଯାଏନି କି

ମୁଁ କିନ୍ତୁ ସେ ସମୟ କୁ

ଅପେକ୍ଷା କରିଛି।

ସେଇ ଛୋଟ କୁଟୀର ମଧ୍ୟରେ

ମୋର ସବୁ ଆଶା ଅକାଂକ୍ଷା

ଆଉ ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥଳ ରେ

ପହଁଞ୍ଚିବା ର ଯେତେ ସବୁ

ସ୍ମୃତି ସାଇତା କରି ରଖିବି ।