ଜୀବନ ଧାରା

ଆକାଶ ର ସୁନା ବଗୀଚା ଭିତରେ,

ଗୋଲାପ ଫୁଲ ଟେ ହେଇ

ରହିଗଲ ତୁମେ ସରଗ ସଜାଇ,

ସେଇଠି ମହକ ଦେଇ।

ଭରିଥିଲା ମୋର ବଗୀଚା ଟା ଦିନେ

,ମହକ ଥିଲା ବି କେତେ

 ବଗୀଚା ତ ମୋର ଖାଲି ହୋଇଗଲା, 

ଗୋଲାପ ବିହୁନେ ସତେ।

 ଯେବେ ମୁଁ ଚାହୁଁଚି ଶୂନ୍ଯ ବଗିଚା କୁ,

ଲୁହ ଝରିଯାଏ ମୋର

ପ୍ରତାରଣା କରି ଚାଲିଗଲ ତୁମେ,

ଗଲ କାହିଁ କେତେ ଦୂର।

ସରଗ ବଗିଚା ଫୁଲେ ଭରିଥିଲା, 

ହେଲେ ନ ଥିଲା ଗୋଲାପ ଟିଏ

ଛଳ କରି ନେଇଗଲା ସେ ତମକୁ

ସରଗ ର ମାଳୀ ଯିଏ।

ଫୁଟିଲ ସରଗେ, ମହକିଲ ସେଠି,

ଗୋଲାପ ର ବାସନାରେ

ଗୋଲାପ ପାଖୁଡ଼ା ଝଡି ପଡିଲା ,ମୁଁ,

ତୋଳିଲି ତାକୁ ଧରାରେ।

ଆକାଶରୁ ଝରା ଗୋଲାପ ପାଖୁଡ଼ା,

ରଖିଲି ସାଇତି ପାଶେ

ସେଇ ପାଖୁଡାରେ ଲୁହ ଢାଳି ଢାଳି,

ରହିଲି ,ତୁମ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ର ଆଶେ।

ତୁମରି ପରଶ ପାଇବାର ପାଇଁ,

କଳପନା କରେ ଖାଲି।

ନିତି ତା ବାଟକୁ ଚାହିଁ ବସିଛି ମୁଁ ,

କେବ ନବ ସରଗର ମାଳୀ ।

ମୋ ଜୀବନ ଧାରା ଅଙ୍କାବଙ୍କା ହେଇ,

ଚାଲିଚି ସାଗର ବେଳାରେ

ଚାତକ ପରି ମୁଁ ବସି ଯେ ରହିଚି 

ସରଗ ମାଳୀର ଅପେକ୍ଷା ହରେ।