ଜହ୍ନ

କେଡେ ଚମତ୍କାର

ଦିଶ ତୁମେ ଜହ୍ନ

ବିହାୟାସେ ହସି ହସି

ରତ ଥାଅ ନିତି

ଶୀତଳ କିରଣ

ଜୋଛନ ଧାରା ବରଷି ।

ରତ୍ନ ଦୀପାବଳୀ

ପରାଏ ଉଜ୍ଜ୍ବଳୀ

ବେଢ଼ିଣ ତାରକା ରାଜି

ଚଉ ପାଶେ ତୁମ

ଦିଶନ୍ତି ସୁଷମ

ଶୋଭନ୍ତି ନଭେ ବିରାଜି ।

ବର୍ଣ୍ଣତରବ ମୟୀ

ଶୋଭା ର ତରଙ୍ଗେ

ପ୍ଲାବି ସସଗରା ଧରା

ରଜନୀ ରେ ତୁମେ

ବର୍ଣ୍ଣାଢ଼୍ୟ ସୁଷମେ

ଦିଶୁଥାଅ ମନୋହରା ।

ରୂପେଲି ରଜତ

ପିତାଭ ପ୍ରଦୀପ୍ତ

ଆଲୋକେ ଉର୍ବି ଶୋଭାେଇ

ଲାବଣ୍ୟ ତରଙ୍ଗେ

ବିଧଉତ ରଙ୍ଗେ

କରି ଗ୍ରାମ ବନ ଭୂଇଁ ।

ଜହ୍ନ ହେ ତୁମେ

ଅତି ଅନୁପମ

ବିଭା ବିଭାସ ସଞ୍ଚାର

ଆହାକି ବର୍ଣ୍ଣିଳ

ମଞ୍ଜୁଳ ବିପୁଳ

କମନୀୟ ଦୀପ୍ତି ଧାର ।

ବିତରି ଗଗନେ

ନୀର ଦରପଣେ

ଶୋଭ ମାନ କମ୍ର ଅଙ୍ଗେ

ବାଦଲ ଉହାଡେ

ଲୁଚକାଳି ଖେଳ

ଖେଳୁ ଥାଅ କି ସରାଗେ ।

ସର୍ବରୀ ସୁଷମା

ଭାବ ମଧୂରୀମା

ଵିଶୋଭାଇ ନାନା ରଙ୍ଗେ

ଦରଶନେ କ୍ଷଣେ

ଭାବୁକ ପରାଣେ

ନବ ଉନ୍ମାଦନା ଜାଗେ ।