ଜହ୍ନ ଆଲୁର ଛାଇ

ମଝି ଆକାଶକୁ ଜହ୍ନ

 ଏଵେ ଏବେ ଛୁଇଁ  ନାହିଁ

 ସଂଜୁଆ  ପହରୁ ଵାଦଲ 

 ପଡ଼ିଛି  ଶୋଇ

 ଏତେ  ସହଳୁ ତାରା ଆଖି କୁ

  ତ ନିଦ  କାହିଁ

  ତୁମେ ଆସୁଥିଲ ଚୁପିଚୁପି  ପାଦେ

  ପାଦର ଶବ୍ଦ ପଵନ ନ ଶୁଣେ

   ସେତେବେଳେ  ଥିଲା

   ଜହ୍ନ ଆଲୁର  ଛାଇ ।

    

   କଅଁଳ  କୁହୁଡି ଘାସ ଫୁଲ ଯାଏ ଛୁଇଁ

   ଶାଳ ଗମ୍ଭାରୀ ର ଅସନ ବଣରେ

   ଗହଳ ପତର  ପଵନେ ଖେଳଇ

   ଅଧା  ଆଲୁଅର  ଛାଇ

   ଚାଲ ତା  କୋଳେ ପଡିବା  ଶୋଇ

   ଚୁପିଚୁପି  ପାଦେ  ତୁମେ ଆସୁଥିଲ

    ସେତେବେଳେ  ଥିଲା

    ଜହ୍ନ  ଆଲୁଅର ଛାଇ ।

   ତରୁ ଡାଳେ ବସି  ହେଉଥିଲେ  ଖୁସି

   ବାରମାସି  ପକ୍ଷୀ ଦୁଇ

   ଚମକି ପଡିଲେ  ସରାଗ ଭାଂଗଇ

   ମୁହଁ  ମୋଡି  ଦେଲେ

   ଏକ  କୁ  ଆରକେ  ଚାହିଁ

   ଚୁପିଚୁପି  ପାଦେ  ତୁମେ ଆସୁଥିଲ

   ସେତେବେଳେ  ଥିଲା

   ଜହ୍ନ  ଆଲୁଅର  ଛାଇ ।