ଜଗତ ଠାକୁର

ସର୍ବ ପାପ ନାଶେ ଆଖି ପିଛୁଳାକେ

   ଯାହାର ଚରଣ ଧୂଳି

ସେହି ମୋର ପ୍ରଭୁ ଜଗତ ଠାକୁର

   ତାକୁ କେ ପାରିବ କଳି ॥

ବଡ ଦେଉଳକୁ କାହିଁକି ଛାଡୁନୁ

   ସିଂହ ଦ୍ବାର ଦେଉ କିଳି

କୁହ ଆହେ ପ୍ରଭୁ ପାପ କିଆଁ ଆଜି

   ଗଲାକି ସବୁଠୁ ବଳି ॥

ନିଜ ଘରେ ନିଜେ ସଭିଁଏ ଆବଦ୍ଧ

   ଜୀବନଟା ଯାଏ ଜଳି

ପତିତ ପାବନ କରୁଣ ନିଦାନ

   ଏହିକି ମୋ ବନମାଳୀ ॥

ଭାବର ଠାକୁର ଭାବରେ ତୋହର

  ନଲାଗୁ କଳଙ୍କ କାଳି

ଜଗତ ଉଦ୍ଧାର କର ଆହେ ପ୍ରଭୁ

  ଡାକୁଅଛି ଲୁହ ଢାଳି ॥