ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିଠି

ଜୀବନଟା ମୋ ଗଲାଣି ସରି

କାଳିଆ ତୋ ନାମକୁ ଧରି

ଶ୍ରୀମନ୍ଦିରେ ବସିଅଛୁ ଚକା ପାରି

ଥରୁଟିଏ ଶୁଣୁ

ତୋ ଭକ୍ତର ଗୁହାରୀ ।

ସୁଖଦୁଃଖ କଥା ସବୁ ତତେ ଜଣା

ମିଛ ମାୟା ବନ୍ଧନେ ମୁଁ ବାଟବଣା

ସମ୍ପର୍କର ସୂତାଖିଅଟା ଏଠି ଖାଲି

ଛଳନା ଓ ପ୍ରତାରଣା

ମୋ ଦୁଃଖ କ'ଣ ତତେ ବା ଅଜଣା ।

ଜଗତର ନାଥ ବୋଲି 

ଚାରିଆଡେ ପଡୁଅଛି ହୁରି

କେହି କହେ ତୁ ଗୋବିନ୍ଦ, ଗୋପାଳ

ବେଣୁଧର ଆଉ

କେହି କହେ ତୁ ମୂରଲୀଧାରୀ ।

ତୁମ୍ଭ ଲୀଳାରେ ଜଗତ ଚଳଚଞ୍ଚଳ

ବିନ୍ଦୁ ଠାରୁ ସିନ୍ଧୁ ସୃଷ୍ଟି ଯେ ତୁମ୍ଭର

ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ପଦ୍ମ କରେ ଧରି

ପାପପୁଣ୍ୟର କରି ବିଚାରି

ଉଦ୍ଧାର କର ହେ ପ୍ରଭୁ ଚକ୍ରଧାରୀ !

ଯାହା ଦେଇଥିଲୁ ମତେ

ସବୁ ନେଲୁଣି ଛଡ଼େଇ

ନିଃସ୍ବ କରି ଯଦି ଲଭିବୁ ଯଶ

ମନା କରିବିନି ଜୀବ ଯିବା ଯାଏଁ

ରହିଥିବି ଖାଲି ତତେ ଅନେଇ ।

ତୋ ପ୍ରେମେ ପାଗଳ ହୋଇ

ଅନ୍ଧ ହେଲିଣି ମୁହିଁ

ଉପାସେ ଭୋକେ ଗଲିଣି ମରି

ପିଇବାକୁ ମନ ହୁଏ

ଖାଲି ତୋ ଟଙ୍କ ତୋରାଣୀ ।

ନୟନ ଯୁଗଳୁ ବୋହିଆସେ 

କେତେ କୋହଭରା ଅଶ୍ରୁଧାରା

ଦିନୁଦିନ ବଢ଼ିଚାଲେ ଯନ୍ତ୍ରଣା

ଅସହ୍ୟ ବେଦନାର

ଯେତେ ଜୀବନର ଭାରା । 

କିନ୍ତୁ କାହିଁକି ? 

ତୁ ମୋ ପ୍ରତି ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର

ପାରୁନି ମୁଁ ଜାଣି

ଜାଣିଛି ଏତିକି , ଦିନେ ନା ଦିନେ

ଟଳମଳ ହବ ତୋ ରତ୍ନ ସିଂହାସନ

ଯେବେ ବାଇଶି ପାହାଚେ ପଡି

ଚାଲି ଯାଇଥିବ ମୋ ପ୍ରାଣ ।