ହେ ହୋଲି ମନ ଯାଏ ଦୋହଲି

ଫଗୁଣ ଆସିଛି ନେଇ ରଙ୍ଗ ପିଚକାରୀ ଚଇତି ଘୋଡାରେ ଚଢ଼ି,

ବଜାଇ ଢୋଲ ମାରଦଳ ତୁରୀ ସତେ ଅବା କରିବ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହୃଦୟ ଭିତର କଢ଼ି l

ବାସନ୍ତୀ ପ୍ରେମିକ ପ୍ରେମିକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରିକାର ଫେରିଗଲେ

ଧରା ବୁଲି,

କହିଗଲେ ବସନ୍ତ ବାପୁଡ଼ାକୁ ନହୁଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରେମର ବାଟ

ଆଉ ପ୍ରେମର ପସରା ହୋଲି l

ହୃଦୟ ଭିତରୁ ପ୍ରେମୀଳ ଫୁଆରା ବାହାରେ ପଦାକୁ

ଅବିରର ଧୂଳି କଣା ସାଜି,

ରଙ୍ଗୀନ କରି ଦିଏ ସଭିଙ୍କ ତନୁ ମନ ରଙ୍ଗ ବେରଙ୍ଗୀ

ଜଳ କଣା ଛିଞ୍ଚି ଯଥା ଆତସ ବାଜି l

ପ୍ରେମିକ ଧରି ହାତେ ପିଚକାରୀ ଇପ୍ସିତ ପ୍ରେମିକା ଗାତ୍ରେ

କରେ ରଙ୍ଗିଲା ମଳୟ ସମୀର ବନ୍ଧେ,

ଆସ ମୋ ନାୟିକା ପ୍ରାଣର କଳିକା ନପାରିବି ତୁମ ବିନା

ଆଉ ବଞ୍ଚି ପ୍ରାଣ ଢାଳି କବନ୍ଧେ l

ଆବାଳବୃଦ୍ଧବନିତା ନାଚନ୍ତି ବାସନ୍ତୀ ପରବେ ହୋଲି ନାମ ଗାଇ ଗାଇ ଜନପଦେ,

ଅବିର ବୋଳା ବୋଳି ହୁଅନ୍ତି ସଭିଏଁ ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଲୀନ କରି ନିଜକୁ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ପଦେ l

ପୂର୍ଵପଲ୍ଲୀର ଲଳନା ଗଣେ ସଜାଇ ନିଜକୁ ନାଗରୀ ପଣେ ପିଠା ପଣାରେ

ହୋଇ ନବବସ୍ତ୍ରାବୃତା ରସନ୍ତି ସ୍ୱଧବେ ହୋଲିକା ରସ ରଙ୍ଗ ରତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯାମିନୀରେ l

ଗ୍ରାମ୍ୟ ମରଦେ ସୋମରସ ଆଉ ସବୁଜପତ୍ର ନିଶା ଉନ୍ମାଦେ ବୋହି ଚାଲନ୍ତି ମିଛ କୋକେଇ କାନ୍ଧେ,

ବାଜା ତାଳେ ତାଳେ ଝୁଲି ଝୁଲି ଝୁମି ଝୁମି ବିତରନ୍ତି ନାଲି ନେଲି ହଳଦିଆ ଅବିର ବିନା ଦ୍ବନ୍ଦେ l

ପବିତ୍ର ଭାରତ ଭୂମିରୁ ଉଦ୍ଭବ ଏଇ ଆମ ହୋଲିକା ଦାନବୀ ନାଶିବାକୁ କେତେ ଧ୍ରୁବ ପ୍ରହଲ୍ଲାଦ,

କିନ୍ତୁ ବିଭୁ ପୁଣ୍ୟ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗେ ବଦଳିଲା ତା ତନୁମନ

ଚିରକାଳ ନେଇ ନବ ରୂପ, ମାନବୀର ହୃଦ l

ପିକ କୁହୁ ତାନ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ରବି ରଶ୍ମି,ମନ୍ଦ ସମୀର, ଶୀତଳ ସୁନେଲି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଗୋଲେଇ ଜହ୍ନର,

କରିଚାଲେ ଉଚ୍ଚାଟ ଆଦ୍ୟ ଯୌବନ ସିକ୍ତ ତରୁଣ ତରୁଣୀ

ପ୍ରଣୟ ପିପାସୁ ପ୍ରାଣକୁ ସତ୍ତ୍ୱର l

ହେ ହୋଲି ତୁମେ ଯାଆନା ଆମକୁ ଭୁଲି ଆସ ଏମିତି

ଜାକ ଜମକେ ପ୍ରତି ବରଷେ

ଦିଅ ଢାଳି ଆମ ପ୍ରାଣେ ପ୍ରେମର ପିୟୁଷ ମନ ଲୋଭା ଅବିର ବରଣେ ମାନବୀୟ ଗୁଣୀ ପାରିଜାତ ପରଶେ l