ଗୋଧୂଳି-୧

ଗୋଧୂଳି ସମୟରେ ରାସ୍ତା ଉପରେ

 ଗୋ -ଗୋଷ୍ଠୀର ପାଦର

 ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦ 

ଅବଗତ କରାଏ , ସାୟାହ୍ନର ଆଗମନକୁ ।

ଯଦି ମୁଁ ଶିବାଜୀ ହୋଇଥାନ୍ତି 

ଭୂମିପରେ କାନ ଥାପି  

ମାପି ପାରିଥାନ୍ତି ନିଶ୍ଚୟ ।

ଗୋ-ଗୋଷ୍ଠୀ ଏବଂ ମୋ ଭିତର ଦୂରତାକୁ ।

ହେଲେ ନା ମୁଁ ଛତ୍ରପତି ନା କାଳଜୟୀ, 

ମୁଁ ତ ଛାର ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରେମୀଟିଏ ।

ଯିଏ ସେ ଠକ୍ ଠକ୍ ଶବ୍ଦରୁ

 ଏତିକି ଜାଣିପାରେ.......

 ଏବେ ଘରକୁ ବାହୁଡିବା ବେଳ ।

ଦିନ ତମାମ୍ ର ଥକ୍କା ପରେ

 ଗାଈ ଫେରିଯାଏ ,ମାଲିକ ପାଖକୁ ,

ଶହ ଶହ ପକ୍ଷୀ ଫେରିଯାନ୍ତି ନୀଡକୁ ।

ଭୂମିରୁ ନଭ ,ପୁଣି ନଭରୁ ଭୂମି 

ଉଡି ଉଡି ଥକିଯାଏ ଯେବେ ଡେଣା 

କିଛି ସମୟ ପାଇଁ......

 ବିରାମ ଦିଅନ୍ତି ତାକୁ ।

କିନ୍ତୁ.........

ମୁଁ ଝୁଲୁଥାଏ ଭାବନାର ଦୋଳିରେ,

ପ୍ରକୃତି କୋଳରେ ......।

ଆଗ୍ନେୟଗିରି ରୁ ଲାଭା ଉଦ୍ଗୀରଣ ହୋଇ ,

 ଲେଲିହାନ ହେଲା ପରି 

ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶ ହୋଇଉଠେ 

ଲାଲ୍..... ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଲ୍ ।

ଜନ୍ମ ,ମୃତ୍ୟୁ ,ଶାଶ୍ଵତ ସତ୍ୟ ପରି

ରବିଙ୍କର ଉଦୟ ,ଅସ୍ତ

 ବି ଏକଦମ୍ ସତ ।

ସକାଳର ବାଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ ପରି 

ସନ୍ଧ୍ୟା ର ଏ ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ

 ଆଉ ଏକ ସତ୍ୟ ର ପରିଚୟ ।

ସେ ସତ୍ୟକୁ ଦୁନିଆଁକୁ ଦେଖାଇବାକୁ ,ସତେ ଯେମିତି....

ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶ ଲାଲ୍ ଚାନ୍ଦୁଆ ଟେ ବିଛାଇ ବସିଥାଏ ।

କିନ୍ତୁ..........

ମୁଁ ଭାବୁଥାଏ ଏଇ ଭାବନାର ଦୋଳିରେ

 ଦୋଳୟମାନ ଗତିରେ

ଯାଇପାରନ୍ତି କି ସେଇ ଦେଶେ..... 

ଯେଉଁଠି ଏ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୁଚି ଯାଉଛନ୍ତି ।

ଯାହାର କିରଣ କୁ ସଳଖି ମୁଁ ଦେଖିପାରେନା ,

ତାକୁ କିଏ ଏମିତି କୋଳେଇ ନେଉଛି...?

କେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଥିବ ସେ 

ଯିଏ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା

 ପିଣ୍ଡକୁ ଅତି ସହଜରେ.....

 ପଣତ କାନିରେ ଘୋଡାଇ ଦେଉଛି ।

ପୁଣି ଆସି ନାହାନ୍ତି ତ କେହି ହନୁମାନ ,

ଯିଏ ରାତ୍ରି ର ଏଇ କିଛି ପ୍ରହର ସେ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାକୁ ପାଟିରେ ଲୁଚାଇ ଦେଉନି ତ.........?

ଏଇ ଭାବନା ଦୋଳିରେ ମୁଁ କି 

ଯାଇପାରିବିନି ସେଇ ଦେଶେ 

ଯେଉଁଠି ବିଜ୍ଞାନର ଚମତ୍କାର ନୁହେଁ 

ବରଂ ଭାବନାର ଆଧାରରେ 

ଦେଖି ଆସନ୍ତି ଏ ସୃଷ୍ଟି ର ସେ 

ଗୋଧୂଳିକୁ ଏକ ଭିନ୍ନ ନଜରରେ .....।