ବିବେକର ବନ୍ଦୀଶାଳା

ପ୍ରତିଦିନ ଜଳୁଥାଏ ଅଗ୍ନି ଶୂନ୍ଯ ହୋଇ

କୋହମାନେ କାନ୍ଦିଲେଣି ଛାତିତଳେ ରହି

ନିଜକୁ ନିଜ ଆଗରେ ଦେଖାଏ

ହାରିବାପଣର, ଅବଶୋଷର ମୁହଁ ।

ମନ କୁ ତ କେବେଠୁ ହତ୍ଯା କରିଛି ସେ

ଇଛା ମାନେ ତ ପାଉଁଶ ହୋଇ ସାରିଲେଣି

ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ା ପ୍ରତିଦିନ ଦେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମାହୁତି

ଯେତେ ଝରିଲେ ବି ସରୁନାହିଁ ଲୁହ ।

ଭାବ ସବୁ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ, ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ନିର୍ଲିପ୍ତ 

ବାକି ଯାହା ନିଶ୍ୱାସ ଚାଲେ ଟିକିଏ ଆଶାରେ

ଯାହା ବିନା ଅସମ୍ଭବ ଏ ପ୍ରାଣ ପିଣ୍ଡ

ଧିରେ ଧିରେ ଛାଡୁଛି ଜୀବନର ମୋହ ।

ସେ ଏବେ ବନ୍ଦୀ ଏକ ଅଦୃଶ୍ଯ କାରାଗାରେ

କଳିଯୁଗ ଇଏ ପ୍ରତିଟି ସ୍ୱାଭିମାନୀ କାନ୍ଦୁଛି

ବିଷଫୁଲର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହ ଲଢୁଛି 

ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବ ସେ

ବିବେକର ବିଶାଳ ବନ୍ଦୀଶାଳାରେ

ବୋଧେ ସମୟ ଶୁଣେଇ ସାରିଛି ଅନ୍ତିମ ରାୟ ।

ଏଠି ସମସ୍ତେ ଦୋଷୀ ପୁଣି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ 

ମେରୁଦଣ୍ଡ ନାହିଁ ବୋଲି ଏଠି

ଏ ଘର ଶରୀରଟା ଏବେ ଆହତ

ସମୟର ଗତି ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଯଥା ବେଗେ

ଆତ୍ମା କାହିଁକି ନୀରବ ନିଶ୍ଚଳ

ବିବେକ ସତେ ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର..! 

ତା' ସମ୍ମୁଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ସବୁ ଅସହାୟ।