ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ବିବେକର ବନ୍ଦୀଶାଳା
ବିବେକର ବନ୍ଦୀଶାଳା
1 min
302
ପ୍ରତିଦିନ ଜଳୁଥାଏ ଅଗ୍ନି ଶୂନ୍ଯ ହୋଇ
କୋହମାନେ କାନ୍ଦିଲେଣି ଛାତିତଳେ ରହି
ନିଜକୁ ନିଜ ଆଗରେ ଦେଖାଏ
ହାରିବାପଣର, ଅବଶୋଷର ମୁହଁ ।
ମନ କୁ ତ କେବେଠୁ ହତ୍ଯା କରିଛି ସେ
ଇଛା ମାନେ ତ ପାଉଁଶ ହୋଇ ସାରିଲେଣି
ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ା ପ୍ରତିଦିନ ଦେଉଛନ୍ତି ଆତ୍ମାହୁତି
ଯେତେ ଝରିଲେ ବି ସରୁନାହିଁ ଲୁହ ।
ଭାବ ସବୁ ରୋଗଗ୍ରସ୍ତ, ବିକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ନିର୍ଲିପ୍ତ
ବାକି ଯାହା ନିଶ୍ୱାସ ଚାଲେ ଟିକିଏ ଆଶାରେ
ଯାହା ବିନା ଅସମ୍ଭବ ଏ ପ୍ରାଣ ପିଣ୍ଡ
ଧିରେ ଧିରେ ଛାଡୁଛି ଜୀବନର ମୋହ ।
ସେ ଏବେ ବନ୍ଦୀ ଏକ ଅଦୃଶ୍ଯ କାରାଗାରେ
କଳିଯୁଗ ଇଏ ପ୍ରତିଟି ସ୍ୱାଭିମାନୀ କାନ୍ଦୁଛି
ବିଷଫୁଲର ଯନ୍ତ୍ରଣା ସହ ଲଢୁଛି
ଆଜୀବନ କାରାଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବ ସେ
ବିବେକର ବିଶାଳ ବନ୍ଦୀଶାଳାରେ
ବୋଧେ ସମୟ ଶୁଣେଇ ସାରିଛି ଅନ୍ତିମ ରାୟ ।
ଏଠି ସମସ୍ତେ ଦୋଷୀ ପୁଣି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ
ମେରୁଦଣ୍ଡ ନାହିଁ ବୋଲି ଏଠି
ଏ ଘର ଶରୀରଟା ଏବେ ଆହତ
ସମୟର ଗତି ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ଯଥା ବେଗେ
ଆତ୍ମା କାହିଁକି ନୀରବ ନିଶ୍ଚଳ
ବିବେକ ସତେ ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର..!
ତା' ସମ୍ମୁଖରେ ନିଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ସବୁ ଅସହାୟ।
