ଭୁଲି ମୁଁ ପାରୁନି ଅସ୍ତରଙ୍ଗ ପ୍ରୀତି

ବିତେ ଋତୁମତୀ ଶୀତ ଓ ବସନ୍ତ 

ବର୍ଷଣ ମୁଖର ଧାରା ଶ୍ରାବଣ

ହୁଏ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ଦିନ ମାସ ବର୍ଷ 

ଢଳି ଢଳି ଯାଏ ଆୟୂ ତପନ ।

ଗରଜୁଛି ନିଶା ମେଘ ଓ ପବନ

ଉତ୍ତାଳେ ସାଗର ଆବେଗ ହୃଦ

ତଟିନୀ ଗୋ ତୁମ ଆଶ୍ଳେଷ ଉଚ୍ଛ୍ବାସେ

ଗୁଞ୍ଜେ କୁଳୁକୁଳୁ ଶବ୍ଦ ନିନାଦ ।

ନଇଁ ଆସେ ଯେତେ ଜୀବନ ଯୌବନ

ବିତି ସରେ ନାହିଁ ନିଝୁମ ରାତି

ଶତ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ପାରେ ନାହିଁ ଭୁଲି

ସାଥୀ ଅସ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବ ସେ ପ୍ରୀତି ।

ଅପରାହ୍ନ ଗତେ ଆସିବ ସାୟାହ୍ନ 

ମଉଳିବ ଦିନ ହେବ ଅନ୍ଧାର

କରିବନି ଉଣା ପ୍ରିୟା ଅନୁରାଗ

ସ୍ନିଗ୍ଧ ସୁଶୀତଳ ପ୍ରେମ ନିର୍ଝର ।

ହେବ ଦେହ କ୍ଷୀର୍ଣ୍ଣ ମନ ଅବସନ୍ନ 

ତୁମେ ତୋଫା ଜହ୍ନ ପୁଷ୍ପ ସୁମନ

ଭରି ଦେବ ପ୍ରାଣେ ଚାନ୍ଦିନୀ ଗୋ ବାସ

ମୂର୍ଚ୍ଛନା ମଧୁର ଓ ସମ୍ମୋହନ ।

ଢଳଢଳ ପ୍ରାଣ ମୋର ହୃଦପତ୍ର

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କମଳ ସ୍ବପ୍ନେ ବିଭୋର

ଖୋଜିବ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିଗନ୍ତେ ନିଶୀଥେ

ପ୍ରିୟା ତୁମ ଚାରୁ ମୁଖ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ ।

ତାରକା ଖଚିତ ସୁନୀଳ ଆକାଶେ

ଅବଶ ଏ ଦେହ ତନ୍ଦ୍ରା ଆବେଶେ

ମୁଦି ଦେଇ ଆଖି ନ ଶୋଇବା ଯାଏ 

ଖୋଜିବ ତୁମକୁ ନିୟତେ ପାଶେ ।।