ଭୀଷ୍ମାନ୍ତ

ତୁମେଇ ତ ଏକମାତ୍ର ସାକ୍ଷୀ ଥିଲ

ପାଣ୍ଡବ ବନବାସର

ତୁମେଇ ତ ଏକମାତ୍ର ଜାଣିଥିଲ

ମହାଭାରତ ରହସ୍ୟ

ତୁମେଇ ତ ବଜ୍ର ଶପଥ କରି

ଦେଇଥିଲ ମାଆଙ୍କୁ ବିଶ୍ବାସ 

ଛାଡ଼ିଥିଲ ରାଜ୍ୟ,

ଛାଡ଼ିଥିଲ ହସ୍ତିନାର ରାଜସିଂହାସନ

କୋଳେଇ ନେଇଥିଲ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ,

ଦୁଃଶାସନର ଧୃଷ୍ଟତା

ପଞ୍ଚୁପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଆତ୍ମିୟତା

ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କପଟତା

ଆଉ ସମୟର ନିଷ୍ଠୁରତା l

କାମ-କ୍ରୋଧ - ମୋହ – ମାୟା ତ୍ୟାଗ କରି

ଅଷ୍ଟରିପୁକୁ ହାତମୁଠାରେ ରଖିଲ

ବଳି ପଡ଼ିଥିଲ ଗୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଶିଷ୍ଠ, ବିଶ୍ବାମିତ୍ର,

ଦୋଣାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଠାରୁ ।

କୁଆଡ଼େ ଗଲା ତୁମର ସେ

ଅଦମ୍ୟ ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସାହସ, ବୀରତ୍ଵ

ତୁମର ସେ ନିରୋଳା, ନିର୍ବିବାଦ, ପ୍ରତିବାଦ

ଆଉ ସେ ଭୀଷ୍ମ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ?

ସମୟଚକ୍ରରେ ଦିନେ ତୁମେ ବି

ଅବଶ ସାଜିଲ l

କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସତେ

ମହାନଆତ୍ମା ଅଥଚ ଶର ଶଯ୍ୟାରେ!

ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ତୁମେ ତଥାପି ତୃଷାର୍ତ୍ତ !

ଅର୍ଜୁନର ଶର ମୁନେ ଜଳଦାନର ପ୍ରୟାସ ।

ସବୁ ଆଜି ତୁଚ୍ଛ ମନେ ହୁଏ

ସ୍ଥାଣୁ ପାଲଟେ ସମୟ

ବହଳ ଅନ୍ଧାରେ ଜହ୍ନ ଲୁଚିଗଲା ପରି

କ୍ଷଣିକରେ ହଜିଯାଏ ଯେତକ ବୀରତ୍ବ,

ହାରିବା ଜିତିବା ପାଇବା ଭିତରେ,

ସେ କଣ ଯେ ଥାଏ ?

ଜୀବନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଥରେ ତ

ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ହୁଏ,

ହାରିବାକୁ ହୁଏ,

ଅବଶ ହେବାକୁ ହୁଏ

ଜୀବନ ଅନ୍ତରେ ।