ଅତିତ

ଅତିତକୁ ଚାହିଁ ମୁଁ

କବିତା ଲେଖୁୁଛି ଆଜି

ବିରହ ଜ୍ବାଳାରେ ମୁଁ

ଯନ୍ତଣାରେ ଛଟପଟ।

ଅତିତକୁ ମୁଁ ଭୁଲିପାରୁନିି

ଭୁଲିନି ତା ଛବିକୁ ଥରେ।

ଲିଭିଯାଏ ଚିିହ୍ନ ଅଲିଭା ଯାଗାରୁ

ଜୀବନଟା ଛଟପଟ ହୋଇଯାଏ

କହିଯାଏ ବିଗତ ଦିନର ସ୍ମୃତି 

ଚିହ୍ନା ଚିହ୍ନା କେତେ ସ୍ଥତି।

ଏକ ନିର୍ଜନ କୋଠରି ଭିତରେ

ବିଗତ ଦିନର କଥା ମନେପଡେ।

ବିରଜନ କେବଳ ସାଥିରେ 

ଜୀବନଟା ଏକ ଚକ

ଗଡିଯିବ ବଡଦାଣ୍ତରେ

ଅତିତକୁ ପଛ କରି।

ବର୍ତମାନଟା ଅମାନିଆ

ପଛକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ନାହିିଁ।

ସବୁ ଛାଡିଯିିବା ଅତିତକୁ

ସମୟ ଆମକୁ ଛାଡିବନି

ଦଗଧ ଦହନ ପିିଣ୍ତ

ଖେଳିବ ସ୍ବର୍ଗ ଦ୍ବାରରେ।