ଅସ୍ତିତ୍ୱ

ସପ୍ନ ଆଉ ବାସ୍ତବତା ଭିତରେ ନିଜକୁ,

ସମ୍ପୂର୍ଣ ରୂପେ ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି,

ଭୁଲି ଯାଇଥିଲି ନିଜର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ,

କେବେ ସେଇ ଭଙ୍ଗା ସପ୍ନ ଭିତରେ,

ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ଜୀବନ ର ବାସ୍ତବତାକୁ,

କେତେ ଥର ନିରେଖି ଦେଖୁଥିଲି ସେଇ ଆତ୍ମୀୟତାକୁ

କେବେ ପୁଣି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲି ସବୁ ସ୍ମୃତି ରେ,

ଗଭୀର ଯନ୍ତ୍ରଣା ର ତିକ୍ତତାକୁ,

ସବୁ କାରଣ ର ପଛ ରେ ଖୋଜୁଥିଲି

ପୁଣି ଥରେ ପାଇବା ପାଇଁ ସେଇ ଅତ୍ମୀୟତାକୁ

ଭୁଲିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ହରେଇବା ର ଦୁଃଖକୁ,

ସବୁ ଲୁହକୁ ଓଠ ରେ ହସ ର ରଙ୍ଗ ଦେଇ

ଭୁଲିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି ସେଇ ବାସ୍ତବତାକୁ,

କେବେ ପୁଣି ଦୁଃଖ ରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡୁଥିଲି,

ମନେପକେଇ ସେଇ ଦୁଃଖ ର ଗଭୀରତାକୁ,

କେବେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେଉଥିଲି ସେଇ

ସମୟ କୋଳରେ

ଲୀନ ହୋଇ ପୁଣି ଥରେ ପାଇବା ପାଇଁ,.

ସେଇ ଆତ୍ମତୃପ୍ତି ର ପରିଭାଷାକୁ,

ଅତୀତ ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଉପରେ ପୁଣି ଥରେ

ଅଙ୍କିବାକୁ ସେଇ ସେଇ ପାଦଚିହ୍ନକୁ,

ଯାହା କେବେ ଠୁ ଲିଭିଯାଇଛି ସମୟ ସୁଅରେ

ଚାପି ହୋଇ ରହିଥିଲା ଲୁହ ଆଉ କୋହ ରେ ll