ଅସହ୍ୟ ତାତି, ଅଗ୍ନି ବର୍ଷା, ଜାଗ

କୁଳୁ କୁଳୁ ନାଦେ ଏଇ,

 ଆମ ଧରିତ୍ରୀରେ,

ନିର୍ମଳ ଝରଣା ଧାଏଁ ଛଳ 

ଛଳ ଛନ୍ଦରେ ।

ଝରୁ ଆସୁଥିଲା ପାହାଡୁ 

ନିର୍ମଳ ଝରଣା

ଆନନ୍ଦେ ଗାଉଥିଲା ସ୍ନିଗ୍ଧ 

ଶୀତଳର ଗାନା ।

ବହି ଯାଉ ଥିଲା କେତେ 

ପବିତ୍ରା ତଟିନୀ

ଏ ଭାରତ ଭୂଇଁରେ ବହୁ 

ପବିତ୍ର ପାବନୀ ।

ନଦ ନଦୀ ଅଟେ ଆମର 

ଜୀବନ ଦାୟିନୀ 

ଶସ୍ୟ ସବୁଜ ବନାନୀର ସେ 

ପରା ଜନନୀ ।

ଗୋଧୂଳି ଲଗନେ ପ୍ରତି 

ସନ୍ଧ୍ୟା ଆଗମନେ

ଗାଉଛେ କେତେ କେତେ 

ମନ୍ତ୍ର ଧ୍ବନି ଗାନେ ।

ପ୍ରଦୀପ ଜାଳି ପଠନ କରୁ 

ଗୀତା ଭାଗବତ 

ତୋଳିଛେ ପରା ବହୁ ପ୍ରକାର 

ମନ୍ଦିର ମଠ ।

ଆମେ ଜାଣିଛେ, ତିନି ଚତୁର୍ଥାଂଶ 

ପରା ଜଳ,

ଧରଣୀରେ, ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ 

ଅଟଇ ତ ସ୍ଥଳ ।

ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜଳରୁ, ତାପର 

ପ୍ରାଣୀର ଜାତ

ବିବର୍ତ୍ତନେ ମଣିଷ ଜୀବନ, ଏ 

ବିଜ୍ଞାନ ସମ୍ମତ ।

ପ୍ରାଣୀ ଜଗତ ବଂଚନ୍ତି, ମୂଳତଃ 

ତା ବୃକ୍ଷଲତା

ଜୀବନ ସମ୍ଭବ ରୁହେ ଏହା ସୃଷ୍ଟିର 

ତ ବିଚିତ୍ରତା ।

ହେଉ କଳ କାରଖାନା ଅବା 

ଖାଦ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ

ଜଳ ଯୋଗୁ ହୁଅଇ ସରବ କୃଷି 

କର୍ମ ସମ୍ପାଦନ ।

ଜଳର ଅଭାବେ ସାରା ସୃଷ୍ଟି 

ହୋଇ ଯାଏ ନାଶ

ଜଳ ବହୁଳେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ 

ଶକତିର ସର୍ବନାଶ ।

ବସନ୍ତ ଋତୁର ମୃଦୁ ଶିହରଣ, 

ଆଉ ପାଉନେ

ତାପ ପ୍ରଚଣ୍ଡତା, ଅଂଶୁଘାତ 

ଭୟ ଜାଗଇ ମନେ ।

ଏବେ ଧରିତ୍ରୀ କିଆଁ କୁହ 

ହୋଇଛି ଶ୍ରୀହୀନ

ଆମେ ସରବେ ପାଉଅଛେ 

ଅଶେଷ କଷଣ ।

ଜୀବନ ସେବାରେ ଲାଗଇ 

ବନଲତା ଭୂଇଁ

ବୃକ୍ଷର ଶୀତଳତାରେ ତୋଷ 

ହୁଏ ବାଟୋଇ ।

ବୃକ୍ଷର ଛାୟାରେ ପ୍ରକୃତି ପାଏ 

ତ ଆମୋଦ

ସୃଷ୍ଟିର ବିଚିତ୍ରତା ତାହା ଆମ 

ପାଇଁ ଆଶିର୍ବାଦ ।

ପଦା କରିଦେଲେ ଆମେ 

ଜଙ୍ଗଲ କାଟିଣ

ଠିଆ କରେଇଲେ କେତେ 

କୋଠାବାଡିମାନ ।

ବୃକ୍ଷର ଅଭାବରେ, ଧରଣୀ 

ଲୁହ ଝରାଉଛି

ତା ଲୁହର ଶାପରେ ମଣିଷ 

ଆଜି କାନ୍ଦୁଛି ।

ସର୍ଵଂସହା କହି ନିଜ ଗୋଡେ 

ମାରୁ କୁଠାର

ବିନାଶକୁ ଡାକି ଆଣୁଛେ ସବୁ 

ହେବ ନାରଖାର ।

ଯେତେ ପରକାର ତା ଦେହେ 

ଭରିଲେ ବିଷ 

ଛାତିରେ ପାଦ ଦେଇ ଭୁଲି ଗଲେ 

ପରିବେଶ ।

ବୃକ୍ଷ ରୋପିବା କେବେ? ଦେବା 

ବଞ୍ଚିବାର ରାହା

ଦଗ୍ଧ ପ୍ରାଣେ ଶୀତଳତା ଭରିବା 

ସେ ପରା ମାଆ ।

ଫେରାଇ ଆଣିବା ଓଠର ହସକୁ 

ସବୁଜିମା ଭରି

ଚତୁଃପାର୍ଶ୍ଵ ମଧୁମୟ କରିବା, ଦୁଃଖ 

ଯିବ ଅପସରି ।

ଆମକୁ ବୁଝିବାକୁ ହେବ, ଧ୍ୱଂସ 

ପୁଂଜି ନିଶାରେ ଚଳିବା

ନିଜସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କଲେ କାମ 

ସମସ୍ତେ ଦିନେ ମରିବା ।

ସ୍ୱାଭିମାନ ଭୁଲି କେତେ ଦିନ 

କୁହ ବଞ୍ଚି ପାରିବା

କାଠ କଣ୍ଢେଇ ସାଜି, ଅନ୍ୟ 

ଇଶାରାରେ ନାଚିବା ।

ନିୟମ ମାନି ସତର୍କେ ଚଳିଲେ 

ଜୀବନ ରକ୍ଷା ହୋଇବ

ପୁଂଜିବାଦୀର ପଶାପାଲି ଖେଳକୁ 

ତେବେ ପ୍ରତିହତ କରିବ ।