ଅଫେରା ପକ୍ଷୀ

ସେଇ ଅଫେରା ପକ୍ଷୀ,

ଉଡୁଥିଲା ମନଭରି ,

ଦୁରରୁ ଦୂରକୁ ବହୁତ ଉପରକୁ,

ଡର ବୋଲି ଶବ୍ଦ ନଥିଲା ତା ଅବିଧାନରେ,

ସେ ଛାହୁଁଥିଲା ଛୁଇଁବାକୁ ଶୀର୍ଷକୁ ।

ହଠାତ ଝଡ଼ ଆସିଲା,

ତଳ ମୁଁହା ହେଲା ପକ୍ଷୀ,

ତଥାପି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା ,

କାଟିବାକୁ ପବନର ଗତିକୁ,

ଲଗାଇଦେଇଥିଲା ସବୁତକ ବଳକୁ,

ଝଡରୁ ବର୍ତ୍ତିବାକୁ ।

ଭାଗ୍ୟ ସାହା ହେଲା,

ମରୁ ମରୁ ବଂଚିଗଲା ସେ,

ମନେ ମନେ ସୁମରିଲା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ,

ବୁଝିପାରିଲା ଆତ୍ମଗର୍ବକୁ ନିଜର,

ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲା ନିଜକୁ ନିଜଠି,

ପୁନରାବର୍ତୀ ନକରିବାକୁ ପୁରୁଣା ଭୁଲର ।।