ଅଫେରା ଅତୀତ

ଅଫେରା ଅତୀତ ଫେରିବନି ଆଉ କେବେ 

ଏ ମନ ବୁଝେନା ଆଖି ଖାଲି ଲୁହ ଢାଳେ l

ସମୟ ସୁଅରେ ସବୁତ ଯାଇଛି ହଜି 

ସ୍ମୁତି ସୂମଧୁର ନାଚି ଉଠେ ମନତଳେ l

କେତେ ଯେ ରଜନୀ ବିତିଥିଲା ତୁମ ସାଥେ 

ଜହ୍ନଭରା ରାତି ତାରାର ତୋରଣ ତଳେ, 

କହୁଥିଲା ଆଖି ଓଠ ଥିଲା ଚୁପ ହୋଇ 

ଦୁଇ ମନ ଆତ୍ମା ଏକ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ l

ସ୍ପର୍ଶେ ତୁମ ହୃଦୟ ଆବେଗ ଯାଏଁ ବଢ଼ି 

ଯେବେ ଯେବେ ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ ଧାଇଁ, 

ଝାଉଁଳି ଯାଏ ଗୋ ମୁଁ ଲାଜରେ ଯାଏ ମରି 

ହେଲେ ଦୂରେଇ ଦେବାକୁ କେବେ ଚାହେଁ ନାହିଁ l

ସ୍ମୃତିର ମୁଠାଏ ପାଉଁଶ ମୋ ଭାଗ୍ୟେ ଅଛି 

ମନ ସିନ୍ଦୁକରେ ତାହାକୁ ମୁଁ ସାଇତିଛି l