ଅନ୍ତିମ ଅଭିଳାଷା

କବିତା - ଅନ୍ତିମ ଅଭିଳାଷା
ରଚନା - ପଞ୍ଚାନନ ଜେନା
 ତାରିଖ -୨୨-୦୫-୨୦୨୬
++++++++++++++++
 ସକାଳ ଆସୁ ଆସୁ ,
 କେହି ଜଣେ ସିଞ୍ଚି ଦେଇ ଯାଉଛି ଆଲୋକ
 ସଞ୍ଜ ଆସୁ ଆସୁ ,
କେହି ଜଣେ ବିଞ୍ଚି ଦେଇ ଯାଉଛି ଅନ୍ଧାର
ଆଉ ମୋ ପରି ଦୀନ ହୀନ ଅକିଞ୍ଚନ ପରାର୍ଦ୍ଧେ ଜନ
 କେବଳ ଆଖି ଖୋଲୁଛେ - ବୁଜୁଛେ ଘନ ଘନ
ଦେଖିଛେ ଆଲୁଅ- ଅନ୍ଧାରର ରୀତିମତ ଖେଳ
 ଦେଖୁଛେ ସକାଳ - ସଞ୍ଜର ଋତୁ ପରିମଳ

 ସେହି 'କେହି ଜଣେ 'ର ପଶ୍ଚାତ୍‌ଧାବନ କରି କରି
 ବିତିଗଲା ଭରା ଯୌବନ
ଶିଖିବା ଦୂରେ ଥାଉ
ଜିଇଁବାର କଳା କୌଶଳ ଜାଣି ପାରିଲିନି
ଏ ଅଧମ ଅର୍ବାଚୀନ

 ସେହି ସକାଳ - ସଞ୍ଜର ତତ୍ତ୍ଵକୁ ଅନେଇ ଅନେଇ
ପାଚିଗଲାଣି ସବୁ କଳା ମଚମଚ ବାଳ
ସେହି ଆଲୁଅ-ଅନ୍ଧାର ଖେଳକୁ ଦେଖି ଦେଖୁ
ଘନେଇ ଆସିଲାଣି ଅଣନିଃଶ୍ୱାସୀ ବେଳ
 ଜାଣିବା ବେଳକୁ ଆଖି କି ଖୋଲିବ?
 ବୁଝିବା ବେଳକୁ ବୁଦ୍ଧି କି କହିବ ?

ଖାଲି ଯାହା ସିଞ୍ଚା- ବିଞ୍ଚା ଚାଲିଥିବ
 ଅଦୃଶ୍ୟ ହାତରେ
 ମେଞ୍ଚା ମେଞ୍ଚା ଆଲୁଅ-ଅନ୍ଧାର କଳକଳ ଢଳଢଳ

 ହେ ମୋର ' ସେହି ଜଣେ ' ପ୍ରଣମ୍ୟ ପ୍ରଣମାମୀ
ହେ ମୋର ଅଦୃଶ୍ୟ ହାତ ପୂଜନୀୟ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ
ମୁଦିବା ଆଗରୁ ବେନି ନୟନ
 ବୁଝେଇ ଦେବ ହେ
ସୃଷ୍ଟିର ଗୁପ୍ତ ସୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଉନ୍ମୋଚନ
 ଅନ୍ତିମ ଅଭିଳାଷା କରିସ୍ୟାମି
ହେ ଚକାନୟନ ହେ କଳା ବଦନ ।