ଅଭିସାରିକା

ଆଗୋ ଅଭିସାରିକା ମୋ ମନ ନାୟୀକା 

ସରଗ ସୁନ୍ଦରୀ ରୂପସୀ ନିଦାଘ ପ୍ରେୟସୀ

ତୋ ପଥ ଚାହିଁ ବସିଛି ଲୋ ତୋ ପ୍ରେମିକା

ଅଙ୍ଗେ ରଙ୍ଗ ଯଉବନ ପ୍ରେମିକ ମନ ମାନସୀ ।

ପଥ ପ୍ରାନ୍ତେ ଉଭା ନଭଶ୍ଚୁମ୍ଭୀ ସୃଙ୍ଗାର ରେ

ଆଖି ଯାଏ ଲାଖି ତୋ ରୂପ ବୈଭବ ଦେଖି

ବଧୂ ବେଶେ ଓଲଟି ଚାହାଁନା ପ୍ରୀତି ଆଖିରେ 

ତୋତେ ପର କରି କାହାକୁ ନିଜର କରିବି ।

ନାଲି ଓଢଣିରେ ସରାଗେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଭରି

ଚାଲୁ ଚାଲୁ ଯେବେ ବାଟୋଇକୁ ଦେଉ ଚାହିଁ

ତୋ ମଧୁମୟ ରୂପ ରଙ୍ଗରେ ହେବ କିଏ ସରି 

ତୋ ମାୟାରେ ଆଛନ୍ନ ହୋଇ ପାଦ ଚଳୁନାହିଁ ।

ଉଦାସି ନୟନେ ଭାବୁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇ କ୍ଷଣେ

ସତେ କି ଷୋଡ଼ଶୀ ଅବଳା କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ବାଳା

ପଥେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ମୁରୁକି ହସୁଥାଉ ଧିରେ

ମନ ନେଉଅଛୁ ମୋହି କେଉଁ ମାୟାର ଅବଳା ।

କିଏ ଆଙ୍କି ଅଛି ତୋ ଦେହେ ରଙ୍ଗତୂଳି ଧରି

ଦେଖି ତୋର ଶୋଭା ପ୍ରୀତିପ୍ଳୁତ ମନଲୋଭା

କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଦେହେ ସତେକି ଲାଗିଛି ସୁନା ଜରି 

ପାଗଳ କରିଛି ସେ ଚିତ୍ରକରକୁ ତୋ ଆଭା ।

କବି ର ହୃଦୟ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଥିବ ଅଥୟ 

ଦେଖି ତୋର ସେ ଅମୂଲ୍ଯ ରୂପ ପରାଭବ 

ଭାବନାରେ ହଜି କଳ୍ପନାରେ ଖୋଜେ ଶବ୍ଦ 

ସରସ୍ବତୀ କୃପା ବଳେ ତୁହିତ ଶବ୍ଦର ଭାବ ।

ତୋ ପାଦ ପାଉଁଜିର ମଧୁର ରୁଣୁ ଝୁଣୁ ସ୍ବର

ଶୁଭୁନାହିଁ ଆଉ ଅଧାବାଟେ କିପାଁ ହେଲା ସ୍ତବ୍ଧ 

ଓଲଟି ଦେଖୁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ପାଉଁଜି ଭୂଇଁରେ ତୋର

ଆକାଶେ ବିଜୁଳି ଚମକ ଭୂମିରେ ଶେଷନାଗ ।

କଅଁଳ ପାଖୁଡା ପରିକା ହସ ତୋର ମୁକ୍ତା ଝର

ହସିଦେଲେ ବଖାଣିଦିଏ ପ୍ରୀତି ପ୍ରଣୟର ଭାଷା 

ତୋତେ ଛୁଇଁବାକୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ବସନ୍ତ ମଳୟ ଅଧିର 

ଆଗୋ ପ୍ରୀତି ପ୍ରଣୟିନୀ ପୂର୍ଣ୍ଣ କର ମନୋବାଞ୍ଛା ।

ନିଦାଘର ପାଟରାଣୀ ସାଜି ଦିଅନା ଯାତନା 

ବର୍ଷା ବସନ୍ତ ବୈଶାଖ ଋତୁଚକ୍ରେ ଭିନ୍ନ ଅର୍ଥ 

ପଳାଶ ଫୁଲ ପରି ଆଉ ନହୁଅ ଆନମନା

ଶୀତୁଆ ସଞ୍ଜରେ ମନେ ଭରିଦିଅ ପରମାର୍ଥ।