ଜିତୁ କା ଜିତ୍

 ଆପନା ବେହେନକି ଦଫନ କି ଲିଏ ଏକ କଫନ କି ନସିବ ନେହିଁ ଥା
ଫିର ଭି ବହେନ ନେ ଭାଇକୁ ଭରୋଷା ଦିଇଥି
ମେରେ ଯାନେକେ ବାଦ ରୋନା ନେହିଁ
ହିମତ କେ ସାଥ ଜିତେ ରହେନା।

 କୁଛ ନେହିଁ ତୋ,
ମେରେ କମାଇ ତେରେ ନାମ ପେ ଛୋଡ ଯାଉଙ୍ଗି
ଖାତା ଲେ କି ବେଙ୍କ ସେ ଲେ ଆନା
ଜିନେ କେ ଲିଏ କୁଛ ଯୋଗାଡ କରଲେନା।

 ବେହେନ ଯାନେ କେ ବାଦ୍ ଉସକି ଅନ୍ତିମ କ୍ରୀୟା କର୍ମ ତୋ କିଆ
ଲେକିନ ସବକୁଛ କରଜା କେ ସାଥ ହୁଆ;
ବେହେନକି ବେଙ୍କ ଖାତା ସେ ପୈସା ଲେନେ କେ ଲିଏ
କଡି ମସକତ କରନେ ପଡି,,,,
ବାର ବାର ଭାଗନେ ପଡି,,,
 ଏକ ହି ଜବାବ, ସବୁତ୍ ଲେ କି ଆଓ
 "ଡେଥ ସାର୍ଟିଫିକେଟ" ବନବାଓ
ଫିର ମିଲେଗି ରକମ।

 ଜିତୁ ମୁଣ୍ଡା ସାଧାସିଧା, ସରଳ ଆଦିବାସୀ
 ଓହ କାହାଁ ଜାନେ ଡେଥ ସାର୍ଟିଫିକେଟ କ୍ଯା ଚିଜ ହେ!
ଓ କୈସେ ମିଲତା ହୈ?
 ହର୍ ବାର ବୋଲନେ କେ ବାଦ ଭି
ବେଙ୍କ ଅଫିସର ସମଝ କି ନାସମଝ ଥା।

 ଏକଦିନ୍ ଗୁସ୍ସାସେ ବୋଲ ଦିଆ,
ନେହିଁ ତୋ ଉନକି ଲାସ ଲେ ଆନା।
 ସବକୁଛ ଖତମ ହୋଗୟାଥା ଉସ୍ ଦିନ
 ଜିସ ଦିନ୍ ଅଫସର କି ତାଗିଦ୍ ଉସ କେ ଲିଏ ତାବିଜ ବନଗୟାଥା।
 ସବୁତ୍ କେ ଲିଏ ମୁର୍ଦା ଲାସ୍ କୁ ଜିନ୍ଦା କରନା
 କବର୍ ସେ କଙ୍କାଳ ନିକାଲନା !!!

 ଜିତୁ ମୁଣ୍ଡା କା ପେର ତଲେ ଜମିନ ଖିଚକ ଗିୟା
ସାରେ ପ୍ରୟାସ ଖତମ ହୋ ଚୁକା ଥା
 "ମରତା ବନ୍ଦା କ୍ଯା ନେହିଁ କରତା"
 ଓହ ମିଟ୍ଟି କା ସନ୍ତାନ, ଧରତି କା ରକ୍ଷକ
ଶ୍ରମ କରନା ଜିସକା କାମ୍
ଶ୍ରମ କରକି ଯିସକୋ ଖୁସି ମିଲତା ହେ
 ଓହ କିଉଁ ଡରେଗା ଇସ୍ ସ୍ବାର୍ଥାନ୍ଧ ମନୁଷ୍ଯ କୁ???

 ସବୁତ୍ ଚାହିହେ ନା???
ଆଜ୍ ସବୁତ୍ ଦେ କି ରହୁଙ୍ଗା।
ବେହେନକି ସଢି ହୋଇ ଲାସକୁ କବର ସେ ନିକାଲା
 କନ୍ଧେ ପେ ଲାସ, ମନ୍ ମୈ ପ୍ରତିଶୋଧ କି ପ୍ୟାସ୍
ନଙ୍ଗା ଶରୀର, ଜଙ୍ଗଲ କି ପୁତ୍ର
 ହିମତ କି ଚଦର ମୈ ବାନ୍ଧା ଲାସ୍
କଙ୍କାଳ ଜିନ୍ଦା ଲାସ୍ ହୋଚୁକିଥି
ସମୟ ରୋକ ଗୟି
 ମୂହୁର୍ତ୍ତ ମୈ ସବକୁଛ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋ ଚୁକା ଥା
ରାଜରାସ୍ତା ଜନଶୂନ୍ଯ
 କେବଳ ଜିତୁ ଔର ଓସକି ବେହେନ କି ଲାସ୍।

 ବେଙ୍କ ବାରଣ୍ଡା ମୈ ସଢି ହୋଇ ଲାସ୍ କି ଆର୍ତ୍ତନାଦ
 "ଉନିଇସ୍ ହଜାର ତିନଶୋ" ଦେ ଦୋ
ମେରେ ବେହେନ କି ମୃତ୍ୟୁକା ସବୁତ୍ ଲେ ଲୋ।
ନା, ତୁମ ହାରା, ନା ମୈଁ,,,,,
ଲେକିନ ଜିତ୍ ମେରେ ହୈ ।

 ତୁମଲୋଗ ହାରଗିୟା
 ଜିତୁ ମୁଣ୍ଡା ଆଜ ଜିତ୍ ଗୟା!!!
 ମୁଝେ ଜିନ୍ଦା ରହେନେ କେ ଲିଏ
ମେରେ ବେହେନକି ପ୍ଯାର ଚାହିଏ
ମେରେ ବେହେନ କି ପୈସା ଚାହିଏ
ଯବତକ୍ ପୈସା ନୈହିଁ ଦୋଗେ
ତବତକ୍ ଲାସ୍ ନୈହିଁ ଉଠାଉଙ୍ଗା

ଦେ ଦୋ ମେରେ ଉନିଇସ୍ ହଜାର ତିନ୍ ଶୋ ରୂପେୟା
ନୈହିଁ ତୋ ଲେ ଲୋ ମେରେ ଜାନ୍!!!!!