ଅଭିମାନୀ ଭକ୍ତ

ମାୟାଭରା ଏଇ ସଂସାର ଭିତରେ

   ଲାଗେ ସବୁ ମିଛ ବୋଲି,

ଭାବିଥିଲି ମନେ ଜଗନ୍ନାଥ ସତ୍ୟ

   ଦିଅନ୍ତି ଆଶୀଷ ଢାଳି |

ପିଲାଟି ଦିନରୁ ହେତୁ ହେଲା ଦିନୁ

   ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ମୁଁ ନିତି,

ବିଦ୍ୟାଳୟେ ଦିନେ ଗୁରୁଜୀ ମୋହର

   ଭରିଥିଲେ ବିଭୁ ପ୍ରୀତି |

ଜଗତର ନାଥ ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥ

   ବିପଦେ ହୁଅନ୍ତି ସାହା,

ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଦେ ଅଜାଡି ଦିଏ ମୁଁ

   ଅନ୍ତର ବେଦନା ଯାହା |

ଜୀବନ ସାରା ମୁଁ ରଖିଛି ଭରସା

   ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେଇ,

କାଣିଚାଏ କୃପା ମାଗିଛି କେବଳ

   କିଛି ଦୁଃଖ ଦୂର ପାଇଁ |

ଶୁଣିଛି ସକଳେ ସନ୍ତାନ ତାଙ୍କର

  ଦିଅନ୍ତି ବାଞ୍ଛିତ ଫଳ,

କରୁଣାମୟ ସେ ଜଗତ ପାଇଁ ଯେ

   କରିଥାନ୍ତି ଯାହା ଭଲ |

ସରି ସରି ଆସେ ଜୀବନର ଆୟୁ

   ସୁଖ ନପାଇଲି ଦିନେ,

ଭରସା ଆଜି ମୋ ତୁଟି ତୁଟି ଯାଏ

   ଆଶା ମରେ ଭଗ୍ନ ମନେ |

କାହିଁକି ଡାକିବି କେଉଁ ସୁଖ ଆଶେ

   ଜୀବନର ଅପରାହ୍ନେ,

ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ଆଉ କୌଣସି ଆଶୀଷ

   ଉଦାସୀ ମୋ ଏ ଜୀବନେ |

ଜନମ ଯାହାର ଦୁଃଖ ଭୋଗ ପାଇଁ

   ପ୍ରଭୁ କିମ୍ପା ହେବେ ସାହା,

କର୍ମଫଳ ପରା ଭୁଞ୍ଜିବାକୁ ହେବ

   ଶୁଣିବେନି ଚଉବାହା |

ଯେତେ ଅଭିମାନ ଭରେ ମୋର ହୃଦେ 

   ଭୁଲିଯାଏ ପ୍ରତିକ୍ଷଣେ,

ନିତି ପ୍ରାତଃ ସଞ୍ଜେ ଟାଣି ହୋଇଯାଏ

   ପ୍ରଭୁପ୍ରୀତି ଭରି ମନେ |

କରେ ମୁଁ ଵିନତୀ ଯେତେ ଦୁଃଖ ଅଛି

   ଲଦିଦିଅ ମୋ ଉପରେ,

ସହି ନପାରି ମୁଁ ମରିଯିବି ଶୀଘ୍ର

   ଯନ୍ତ୍ରଣା ବି ଯିବ ଦୂରେ |

ମରିଗଲା ପରେ ଚାହେଁନା ମୁଁ ଜଳୁ

   ମୋର ଜୁଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରେ,

ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ମୋର ଯିବାକୁ ବୈକୁଣ୍ଠ

   ସଢ଼ିବି ମୁଁ ନରକରେ |