(୨୬)#ଶେଷଚିଠି ମେଘ ରାଇଜରୁ#

ମନ ମୟୂରୀ ମେଘା ,

ଭାବୁଛି ବଉଳ ଫୁଲର ସୁରଭି ପରି

କଦମ୍ବ ମଲ୍ଲୀ ହେନାର ମହକ ଭିତରେ

ଆଜି ବି ବାରି ହୋଇ ପଡୁ ଥିବ

ନିଶ୍ଚେ ତମେ ଅଲଗା ,

ଆଶା, ସମୟର ପ୍ରଖର ସ୍ରୋତରେ

ଛାପି ଛାପିକା ଜହ୍ନ ଆଲୁଅରେ

ଏବେ ମଧ୍ୟ ହଜାଇ ନଥିବ

ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ସବୁକୁ

ଆଉ କା'ମନ ଅଗଣାରେ ,

ସତ କହିଲ, କାହିଁ ପୁଣି ଏତେଦିନ ପରେ,

ସେଇ କୋମଳ ଗାନ୍ଧାର ରାଗର

ସ୍ମୃତିମୟ ମଧୁ ଆଳାପ ହୋଇ,

ଖୁବ୍ ବେଶୀ ମନେ ପଡୁଛ 

ଏ ମେଘ ରାଇଜରେ,

ଏମିତିରେ ବି ଏ ପାହାଡିଆ ଦାର୍ଜିଲିଂ ସହର

ଏକା ମୁକସାକ୍ଷୀ ଆମ ପ୍ରଣୟର ,

ଯାର ବାଟ ଘାଟ ଫୁଲ ପତ୍ରରେ

ମୁଁ ତମକଥା ଝୁରି ବିମୋହିତ ହୁଏ

ଆଜି ବି ସଂଜ ନଇଁ ଗଲା ପରେ ,

ସେଦିନ ସେ ନୀରବତାର ହାତଧରି

ତମେ ଚାଲିଗଲ ଅବିଳମ୍ବେ

ମୋ ମନର ପରିଧିକୁ ପାର କରି ,

କେଉଁ ଏକ ଅବୋଧ୍ୟ ଅଭିମାନରେ

ହଁ ତମ ଯୈ।ବନର ସ୍ପର୍ଦ୍ଧିତ ଆଗମନରେ ,

ହାତରୁ ଖସି ପଡିଥିଲା ମୋ ତାଜମହଲ

ଭାସ୍କର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲା ଲହୁ ଲୁହାଣ,

ମନରେ ବଢିଥିଲା ଅବୁଝା ପଣ

ମୁଁ ହୋଇଥିଲି ଅଧିକରୁ ଅଧିକ 

ତମ ପାଇଁ ଭାବପ୍ରବଣ ,

ତମେ କିନ୍ତୁ ଫେରିଲନି ସେଦିନ ଆସନ୍ନ ନିଶିରେ

ରାଗ ରୋଷ ରାଣ ରଖି ନିଜ ହୃଦୟରେ,

ମୋ ଆଖିରେ ଆଖିଏ ସ୍ବପ୍ନ ଥୋଇ ,

ଚାଲିଗଲ ଆଉ କା' ଦୁନିଆ ର

ଭବିଷ୍ୟତକୁ ସଂଖୋଳିବା ପାଇଁ ,

ବିଶ୍ବାସ , ଖୁସିରେ ଥିବ ପ୍ରୀତି ଦରିଆରେ

ସୁଖ ଛାଇ ଥାଉ ତମ ପାଦ ପଦ୍ମରେ,

ଚିରି ଦେବ ଏ ଚିଠକୁ ନିଜ ହାତେ

ଥରେ ପଢି ସାରିଲା ପରେ,

କରିଦେବ ମୋତେ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ

ତମ ହୃଦୟରେ ,

ଇତି ,ତମେ କେବେ ଦିନେ ସମ୍ବୋଧିତ

କରୁଥିଲା ମୋତେ ଯଉଁ ନାଁ ରେ,

ଗୋଧୂଳି ଗଡିଗଲା ପରେ

ଖାଁ ଖାଁ ଫୁଲ ସଂଜରେ

ଏଇ ସହରରେ .....!