विरह वेदनेचा

विरह वेदना मनाची जगाला सांगू कशी

व्यथित हृदयाला सांग समजावू कशी

काळोख दाटला तनामनात माझ्या

स्वःताला मी सांग समजावू कशी

अरण्य झाले हृदयाचे

घोर जंगल भासे मज जीविताचे

उदास भावविहिन सुजले डोळे

गाळून गाळून अश्रू नयनाचे

रात्रीची गर्दी निशब्द भावनांची

दाटी आसवांची नेत्रात कोरडी पापणी

हुंदके येतात ओठात अन हृदयात जेव्हा

भासे मज डोहात मरणावस्थेत असल्यावाणी

बोलके प्रेम माझे विरहामुळे मूक झाले

काळीज माझे काढून तू पसार झाले

क्षणभंगुर आयुष्याला प्राणदान दे तू असा

बनुनी फुलपाखरू गिरक्या घेत जा तू जसा

कोरे विश्व स्वप्नांचे निमूटपणे कोरले मी

तुझ्याविना विरहाच्या भोगल्या वेदना मी

उडतं येरे काहू पाखरासारखा

जीव हा वेडापिसा रिकाम्या नभासारखा